Η Νέα Δημοκρατία θυμίζει όλο και περισσότερο ένα κόμμα που λειτουργεί με όρους οικογενειακής εξουσίας, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να θέλει να έχει τον τελευταίο λόγο σε όλα. Οι εσωτερικές διαφωνίες, όμως, αρχίζουν να βγαίνουν στην επιφάνεια και να αποκαλύπτουν ότι πίσω από τη δημόσια εικόνα της ενότητας υπάρχουν σοβαρές αντιθέσεις.
Η Ντόρα Μπακογιάννη δεν έκρυψε τη δυσαρέσκειά της, ασκώντας κριτική σε υπουργούς που, όπως υποστήριξε, έχουν υιοθετήσει αλαζονική συμπεριφορά. Το μήνυμά της ήταν σαφές: ορισμένοι κυβερνητικοί παράγοντες πρέπει να προσγειωθούν και να αντιληφθούν ότι η εξουσία δεν τους ανήκει προσωπικά.
Η απάντηση του πρωθυπουργού, ωστόσο, ήταν εξίσου ξεκάθαρη. Στο Υπουργικό Συμβούλιο υπογράμμισε ότι η αξιολόγηση των συμπεριφορών υπουργών και βουλευτών αποτελεί δική του ευθύνη. Με άλλα λόγια, έστειλε το μήνυμα ότι δεν πρόκειται να δεχθεί υποδείξεις για τον τρόπο με τον οποίο διοικεί την κυβέρνηση και διαχειρίζεται το κόμμα.
Πίσω από τις δημόσιες τοποθετήσεις, όμως, υπάρχουν και πολιτικοί υπολογισμοί. Οι διαφωνίες για την επόμενη ημέρα, οι προσωπικές φιλοδοξίες και οι επιλογές σχετικά με την εκλογική εκπροσώπηση δημιουργούν πρόσθετες εντάσεις. Η δυσαρέσκεια δεν περιορίζεται απαραίτητα σε ένα πρόσωπο. Στελέχη που αισθάνονται παραγκωνισμένα ή ανησυχούν για την πολιτική τους πορεία έχουν κάθε λόγο να εκφράζουν όλο και πιο έντονα τις αντιρρήσεις τους.
Και ενώ το Μέγαρο Μαξίμου επιχειρεί να κρατήσει τις ισορροπίες, τα προβλήματα της κυβέρνησης δεν εξαντλούνται στις εσωκομματικές κόντρες. Η υπόθεση των Τεμπών εξακολουθεί να βαραίνει το πολιτικό κλίμα, με τις δικαστικές εξελίξεις γύρω από τον Χρήστο Τριαντόπουλο να διατηρούν την πίεση στην κυβερνητική πλευρά. Οι ευθύνες για τους χειρισμούς στην υπόθεση και τα ερωτήματα που παραμένουν ανοιχτά απαιτούν απαντήσεις, όχι επικοινωνιακές διαχειρίσεις.
Την ίδια ώρα, η υπόθεση των υποκλοπών και οι άλλες εκκρεμότητες που απασχολούν τη δημόσια ζωή συντηρούν την αμφισβήτηση απέναντι στην κυβέρνηση. Όσο νέα ερωτήματα προκύπτουν, τόσο δυσκολότερο γίνεται να περιοριστεί η πολιτική συζήτηση σε διαβεβαιώσεις και δηλώσεις περί θεσμικής κανονικότητας.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η ακρίβεια συνεχίζει να πιέζει τα νοικοκυριά. Για τους πολίτες που βλέπουν τον μισθό τους να εξανεμίζεται πριν τελειώσει ο μήνας, οι κυβερνητικές εξαγγελίες έχουν μικρή αξία όταν δεν συνοδεύονται από ουσιαστική ανακούφιση. Η καθημερινότητα δεν αντιμετωπίζεται με επικοινωνιακά τεχνάσματα, ούτε οι οικονομικές δυσκολίες εξαφανίζονται με κυβερνητικές δηλώσεις.
Το πρόβλημα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι ότι όλα αυτά τα μέτωπα συνδέονται μεταξύ τους. Οι εσωτερικές συγκρούσεις, οι θεσμικές υποθέσεις και η οικονομική δυσαρέσκεια τροφοδοτούν μια ευρύτερη συζήτηση για τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η εξουσία. Και όσο η κυβέρνηση επιμένει να παρουσιάζει κάθε κριτική ως μεμονωμένο περιστατικό, τόσο παραμένει ανοιχτό το ερώτημα αν αντιλαμβάνεται πραγματικά το μέγεθος της κοινωνικής δυσαρέσκειας.
Η πολιτική φθορά δεν προκύπτει από μία δήλωση ή μία αντιπαράθεση. Συσσωρεύεται όταν τα προβλήματα παραμένουν άλυτα, όταν οι πολίτες αισθάνονται ότι δεν ακούγονται και όταν οι κυβερνητικοί χειρισμοί προκαλούν περισσότερα ερωτήματα από όσα απαντούν.
Για τη Νέα Δημοκρατία, λοιπόν, η πρόκληση δεν είναι απλώς να διατηρήσει την εσωτερική της συνοχή. Είναι να αντιμετωπίσει τις υποθέσεις που εκκρεμούν, να δώσει πειστικές απαντήσεις και να αποδείξει στην πράξη ότι η εξουσία συνεπάγεται λογοδοσία. Διαφορετικά, η απόσταση ανάμεσα στην κυβερνητική εικόνα και στην καθημερινή εμπειρία των πολιτών θα συνεχίσει να αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά της προβλήματα.
Διαβάστε περισσότερα