Ηρθε ο Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα να κομίσει γλαύκα εις Αθήνας. Και ήρθε να μας μιλήσει για τον άγνωστο θεό του, τον οποίο όμως εμείς τον ξέραμε από πολύ παλιά, ήδη από τη μάχη της Χαιρώνειας και μετά. Τον λατρέψαμε δε αμέσως με τη σύσταση του νεοελληνικού κράτους, αφού η υποταγή στον θεό αυτόν μας είχε βοηθήσει να επιβιώσουμε μέχρι τότε και όπως έδειξε η Ιστορία, θα μας βοηθούσε να επιβιώσουμε και στη συνέχεια.
Και οι πιστοί αυτού του θεού κάποτε ονομάζονταν «λακωνίζοντες» ή «σωκρατούντες», αργότερα «γραικύλοι», μετά «ελλαδικοί ρωμιοί» ύστερα «ραγιάδες», «κοτζαμπάσηδες», αργότερα «δωσίλογοι» και σήμερα «γιες μεν». Κατά παράδοξο τρόπο από την εποχή του Πελοποννησιακού Πολέμου μέχρι τον Β΄ Π.Π. και τις μέρες μας, πίσω από όλους αυτούς τους πιστούς του αγνώστου θεού κρύβονται η παγκόσμια ολιγαρχία και οι συνεργάτες της. Τρανή απόδειξη ότι αυτό το είδος πολιτεύματος έχει θεό αλλά δεν έχει τελικά πατρίδα.
Ο άγνωστος θεός του Μάρκο Ρούμπιο είναι μεν κάτι αντίστοιχο αυτού για τον οποίο μίλησε ο απόστολος Παύλος λέγοντας στους Αθηναίους που τον άκουγαν στον Αρειο Πάγο: «ἐν αὐτῷ γὰρ ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ἐσμέν» με τη διαφορά ότι η έννοια του «ἐν αὐτῷ» σήμερα σημαίνει «είναι η οικονομία, ηλίθιε». Για να είμαστε ειλικρινείς, ίσως και τότε να σήμαινε το ίδιο αλλά κανείς δεν θέλησε και δεν θέλει να το παραδεχθεί.
Τι μας είπε τελικά ο Ρούμπιο για το τι θεωρούσαν οι Αθηναίοι ως Δημοκρατία; Με μια πρόταση: fierce individuality and relentless ambition, που σημαίνει «ανηλεής ατομικότητα και ατέρμονη φιλοδοξία». Και μάλιστα κατονόμασε τις αξίες αυτές ως τον ακρογωνιαίο λίθο του δυτικού πολιτισμού.
Αν αυτό σημαίνει Δημοκρατία μάλλον ο Ρούμπιο έχει μπερδέψει τη Δημοκρατία με τη Θάτσερ που είχε θρασύτατα δηλώσει: there is no such thing as society, there are only individuals, που σημαίνει «δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα που λέμε κοινωνία, υπάρχουν μόνο άτομα». Σίγουρα η Αθήνα το πράγμα που λέγεται ατομισμός δεν το είχε διδάξει και μάλλον ο Ρούμπιο μπέρδεψε την ατομική θεωρία του Δημόκριτου με τον ατομισμό/εθνικισμό του δόγματος MAGA.
Η Δημοκρατία όπως την εννοούσαν οι Αθηναίοι ήταν το ακριβώς αντίθετο: «Καὶ ὄνομα μὲν διὰ τὸ μὴ ἐς ὀλίγους ἀλλ’ ἐς πλείονας οἰκεῖν δημοκρατία κέκληται», όπως τη διατύπωσε ο Περικλής στον Επιτάφιο, που σημαίνει «και το όνομά της είναι δημοκρατία επειδή κυβερνούν οι πολλοί και όχι οι λίγοι». Με λίγα λόγια αυτός είναι ο ορισμός της κοινωνίας της συλλογικότητας, της συναπόφασης, και η καταδίκη της ατομικιστικής ολιγαρχίας. Και την ώρα που ο ανεκδιήγητος υπουργός της υπερδύναμης παραχάραζε την Ιστορία λέγοντας πλήθος ανακρίβειες, σύσσωμη η κυβέρνηση και οι συνεχιστές της εθνικής παράδοσης της υποτέλειας ενθουσιωδώς χειροκροτούσαν.
Και όλα αυτά στην Πνύκα, στον τόπο όπου συνεδρίαζε η Εκκλησία του Δήμου, στο πραγματικό ιερό της Δημοκρατίας, εκεί όπου ακουγόταν η προτροπή στον κάθε πολίτη: «Τις αγορεύειν βούλεται», χωρίς κάποιος να έχει δικαίωμα να του κλείνει «τα μικρόφωνα». Καλύτερα να μιλούσε στον Αρειο Πάγο όπως ο απόστολος Παύλος, όπου τότε ήταν το άντρο της αθηναϊκής ολιγαρχίας και το κέντρο διοίκησης της πόλης από τους Ρωμαίους. Ο συμβολισμός θα ήταν εξαιρετικός.
Αλλωστε για αυτή την ιμπεριαλιστική ολιγαρχία μάς μίλησε με διθυραμβικά λόγια ο Κουβανοαμερικανός: «Διαλέγουμε την ανενδοίαστη επιδίωξη της εθνικής ισχύος ώστε να ξαναπάρουμε τον έλεγχο των κρίσιμων αλυσίδων τροφοδοσίας, να βιομηχανοποιήσουμε ξανά την οικονομία, να ξαναχτίσουμε την άμυνά μας, να πολεμήσουμε για κυριαρχία των τεχνολογιών και των βιομηχανιών». Φυσικά για την κυριαρχία της χώρας του μιλούσε από την Πνύκα στους γραικύλους ο σύγχρονος Ρωμαίος πραίτορας. Κι αυτοί χωρίς αιδώ χειροκροτούσαν!
Και για να είμαστε σαφείς: Ο δυτικός κόσμος και ειδικά οι ΗΠΑ δεν οφείλουν τίποτα στην αρχαία Αθήνα γιατί τίποτα δεν πήραν από αυτήν ως δάνειο ούτε ως προσφορά της. Ο,τι πήραν το έκλεψαν και το αλλοίωσαν ώστε να εξυπηρετεί τα δόγματα του γνωστού-άγνωστου θεού τους.
Και η κλοπή δεν είναι οφειλή που μπορεί να επιστραφεί ακέραια. Η κλοπή είναι έγκλημα του κοινού ποινικού δικαίου και πρέπει να τιμωρείται.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr