Οσα κουπόνια συμπόνιας σ’ όσους έριξε στο βάραθρο της αγωνίας για το αύριο ή της φτώχειας κι αν μοιράσει, η εικόνα της κυβερνητικής παρέας δεν αλλάζει. Δεν γίνεται ριζοσπαστική, φιλολαϊκή, κοινωνικά δίκαιη και προοδευτική. Παραμένει ανενδοίαστα αδιάφορη για τις οικονομικές ισορροπίες, τη δίκαιη αμοιβή της εργασίας, τον σεβασμό στους απόμαχους της δουλειάς, τη φροντίδα της υγείας και της παιδείας, τη διαφάνεια στην κατανομή του παραγόμενου πλούτου και με μια λέξη καταστροφική.
Η γενναιότητα δεν έχει καμιά σχέση με το κυβερνητικό σχήμα και τον ηγέτη του. Σχέση έχουν τα καλοπιάσματα στο ΔΝΤ και στις γαλλογερμανικές τράπεζες, που απολαμβάνουν την πρόωρη αποπληρωμή του χρέους για να καλύψουν τη δική τους κατάντια, εποχή που είναι. Η Ελλάδα είναι πλούσια, σύμφωνα με τους επίσημους ισχυρισμούς, ανεβάζει στροφές ανάπτυξης και παράγει σταθερά υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα της τάξης του +2%. Πώς όμως μια τέτοια ευτυχία δεν αντικατοπτρίζεται στην παραγωγή και τα αγαθά της, κανείς τους δεν εξηγεί.
Εικόνα Τσαουσέσκου θυμίζει η σημερινή κατάσταση, όταν ο Ρουμάνος ηγέτης καυχιόταν ότι είχε σχεδόν ξεπληρώσει το εξωτερικό χρέος και είχε ικανοποιήσει τους ξένους δανειστές. Την ίδια ώρα όμως η παραγωγική ικανότητα της χώρας μειωνόταν δραματικά χρόνο με τον χρόνο και οι τιμές στα καταναλωτικά προϊόντα ανέβαιναν στα ύψη. Δεν υπήρχε ισορροπία παρά μόνο αγαλλίαση στο χλιδάτο προεδρικό μέγαρο του Βουκουρεστίου για τους αριθμούς των επιτευγμάτων του δήθεν λαοφιλούς και αδιαμφισβήτητου ηγέτη. Κι όταν ήρθε η ώρα της πτώσης του, ούτε αυτός ούτε η σύζυγός του Ελενα κατάλαβαν πώς βρέθηκαν από κυνηγοί κυνηγημένοι και ταπεινωμένοι.
Ευτυχώς στην Ελλάδα λειτουργούν ασφαλιστικές δικλίδες στη λειτουργία του πολιτεύματος και ο δρόμος προς παρόμοιες ακρότητες, σαν κι αυτές που έζησε το 1989 η γειτονική χώρα, είναι ερμητικά κλειστός. Ωστόσο το πρόβλημα μεγεθύνεται προϊόντος του χρόνου, με την ευημερία των αριθμών να αφορά μόνο μια κλειστή κάστα συνδεδεμένων με τις πρωτοβουλίες του κυβερνητικού οικονομικού επιτελείου.
Υπάρχει σπατάλη και αδιαφάνεια στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος, το φωνάζει και η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Αν ίσχυαν οι κανόνες που ισχύουν σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες ή τις Ηνωμένες Πολιτείες, ήδη θα είχαν κινηθεί πολιτικές και δικαστικές διαδικασίες έρευνας για τη λογική διανομής πόρων εγχώριων και κοινοτικών. Εδώ όμως ολόκληρο το σύστημα εξουσίας χαίρει άκρας ασυλίας. Γι’ αυτό και δεν κρύβεται πλέον. Χαρακτηριστική είναι η συμπεριφορά ορισμένων στο πλευρό τής, σχολασμένης πλέον, προκλητικής Αμερικανίδας πρέσβειρας, η οποία έφερε εκτός εαυτού όχι μόνο τον πολιτικό της προϊστάμενο Ρούμπιο αλλά και τον ίδιο τον Τραμπ.
Ο χρόνος ωστόσο μικραίνει προς τις κάλπες και όλα δείχνουν πως αυτή η περιπέτεια τελειώνει. Αυτό είναι το ένα καλό. Το ακόμα καλύτερο είναι ότι ο πρωθυπουργός κάνει ό,τι μπορεί για να πέσει με πάταγο. Οπότε, έρχεται η ώρα της σκούπας. Για να καθαρίσει ο τόπος.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr