Eρχεται το «μαύρο» και αυτοί μας δείχνουν ότι φταίει το «κόκκινο». Μας μιλούν για ρήτρες διαφυγής από την ακρίβεια και δεν ενεργοποιούν τη ρήτρα διαφυγής από τους πολέμους, που προκαλούν την ακρίβεια. Μέσα από τις οθόνες των κινητών παίζεται έξυπνα το συμπεριφορικό ιδεολογικό παίγνιο που λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής ισχύος της ηγεμονίας και της κυριαρχίας, του «είσαι ελεύθερος να υπακούς» αλλιώς σε οδηγούν να δεις ποιο είναι δήθεν το δίλημμα: μπροστά στα 2,50 ευρώ βενζίνης, στα 800 ευρώ ενοίκιο, στα 15 ευρώ το τυρί και στα 200 ευρώ το ρεύμα, τι προτιμάς; Τη… δικτατορία του Πούτιν και του Ερντογάν, το καθεστώς της Τεχεράνης, τις σφαγές της Χαμάς ή τους αριστερούς αναρχικούς να καίνε τις περιουσίες σου παρέα με λαθρομετανάστες που πληρώνεις τα επιδόματά τους (και ξεχνάς πόσα πληρώνεις για εξοπλισμούς και πολέμους μακριά από τη χώρα σου).
Αυτές είναι, υποτίθεται, οι δύο επιλογές σου: ανέχεια και ασφάλεια. Διάλεξε. Δεν παίζει ρόλο πότε θα έλθει σε σένα το κακό των πολέμων: δες ότι σε πολεμάει η Αριστερά, η woke agenda, ο Σόρος με τους μετανάστες… Ερχεται με μεθοδικό τρόπο στη Γαλλία και στη Γερμανία κατάληψη εξουσίας από εθνικιστές και ακραίους, μέσω της οργής των ψηφοφόρων που γεννάει η ακρίβεια των σκόπιμων πολέμων και της ενεργειακής κερδοσκοπίας μεγάλων παικτών.
Την ενίσχυση των άκρων όμως θα τη δούμε σύντομα και εδώ στην Ελλάδα, θα τρίβουμε τα μάτια μας, πιστεύω, όπως και στην Ιταλία όπου η Μελόνι με τον Σαλβίνι θα μοιάζουν φιλελεύθεροι (και πολύ πιθανό, την έχουν στημένη και στον Σάντσεθ στην Ισπανία που αντιστάθηκε στην παράνοια Τραμπ-Νετανιάχου). Το έγραψα ξανά: «Αυτοί που μπορούν να σε κάνουν να πιστέψεις τα απίθανα, είναι ικανοί να σε πείσουν να διαπράξεις τα φρικαλέα», έλεγε ο Βολτέρος.
Τα μπλοκ εξουσίας (οικονομικά, μιντιακά, πολιτικά) έχουν ήδη αντισταθμίσει σε υπερβολικό βαθμό την αμφιβολία των πολλών: ποιοι είναι οι κακοί και ποιοι οι καλοί που διαμαρτύρονται. Δεν σου δείχνουν πολλή ώρα χιλιάδες μαθητές, φοιτητές, καθηγητές, εργάτες, νοσηλευτές με πανό ειρηνικά – σου δείχνουν τη σπασμένη βιτρίνα και της Louis Vuitton και του μικρού μπακάλικου από ακραία στοιχεία, ώστε να μπερδέψεις την οργή για τον πλούτο και τις ανισότητες με τη φθορά περιουσίας του μικρομεσαίου, σαν εσένα.
Και τύποι σαν τον Αδωνι σου δείχνουν την Αριστερά και τους λαθρομετανάστες ότι τα οργανώνουν αυτά, ώστε να μην μπερδευτείς και ξεχάσεις να ψηφίσεις αυτό που θέλουν: Δεξιά και κυρίως το μακρύ της χέρι – την εθνικιστική Ακροδεξιά παντού στην Ευρώπη. Σε χώρες όπως η Γαλλία και η Γερμανία το μεγάλο ενεργειακό και βιομηχανικό κεφάλαιο (όχι τόσο το τραπεζικό) έχει ήδη επιλέξει ως διάδοχη εναλλακτική την άκρα Δεξιά – αλλιώς δεν θα σηκώσουν τα 800 δισ. του ReArm Europe για τα πολεμικά εργοστάσια και τα drones που θα μας «σώσουν» από τον Πούτιν, τους λαθρομετανάστες και φυσικά την «αναρχική Ακροαριστερά».
Τύποι δε σαν τον Κυρανάκη σε προειδοποιούν για κάψιμο της Αθήνας από αριστερούς και λαθρομετανάστες, που ίσως μας πουν ότι τους στέλνουν οι Τούρκοι ώστε να σου θυμίσουν την τάξη και την ασφάλεια, δηλαδή την αστυνομία και τον στρατό που θα επέμβει – άρα δες πόσο σημαντικό είναι να ξοδεύουμε εκεί λεφτά: στην άμυνα της χώρας και όχι σε νοσοκομεία, σχολεία, υποδομές και καλύτερες συντάξεις.
Την πηγή του κυνισμού τους την αντλούν τόσο από την αλαζονεία της εξουσίας όσο και από τον πανικό της πτώσης τους (οπότε και φροντίζουν να τους διαδεχτεί σκληρότερη Δεξιά, όχι κεντροαριστερή εκδοχή συγκυβερνήσεων) αλλά κυρίως από τη μεγάλη πηγή της παράνοιας και του φασισμού στον πλανήτη: τον τραμπισμό με τις δηλώσεις όλων των σχιζοφρενών γύρω από έναν επικίνδυνο άνθρωπο που κουμαντάρει τις τύχες του πλανήτη. Σήμερα όμως, παρανοϊκός κατάντησε εκείνος που αρχίζει να καταλαβαίνει τι συμβαίνει γύρω του, οπότε και ξέρει ότι η αδιαφορία συχνά σε γλιτώνει από την τρέλα.
Ξέρω ότι για πολλούς αυτή η κοινωνική μηχανική -που στηρίζεται στον πόλεμο και στον πληθωρισμό- μοιάζει ακατανόητη, συνωμοσιολογική, αντικαπιταλιστική και παλιάς κοπής μαρξιστική αντιδραστική εκδοχή. Αλλά πάντα υπάρχει η γνωστή «τρύπα του πραγματικού»: η βολική μηχανική εξάρτηση του καθενός που θέλει να κυριαρχεί – οπότε και γεννιούνται οι «μικρές μάζες» που θέλουν τελικά το αντίθετο: να κυριαρχούνται, να καθοδηγούνται, να καθυποτάσσονται.
● Οικονομολόγος
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr