Κάποια τραγούδια έχουν τη δύναμη του ανεμοστρόβιλου. Οι νότες και η ρωμαλεότητα του επιτελεστή ανεβάζουν τον ακροατή/τρια σε σφαίρες όπου έχουν μετακομίσει οι μνήμες της ανθρώπινης Ιστορίας, μακριά από τον παραλογισμό των ασκούντων εξουσία και τον αμοραλισμό όσων τραγουδούν τον στίχο του Σεφέρη «πήραμε τη ζωή μας λάθος» αφαιρώντας την άνω τελεία. Αυτά τα άτιμα σημεία στίξης του λόγου είναι εκείνα που δίνουν ψυχοσυναισθηματικά άλλοθι σε εκείνους που έκλεισαν τους λογαριασμούς τους με την επαναστατική νιότη τους. Με την ανάγκη να βολεύονται με μισόλογα και το κιτάπι του ισορροπιστή.
Ενα τέτοιο τραγούδι με παρέσυρε, αρχή βδομάδας («Ασμα Ασμάτων», μουσική Μ. Θεοδωράκη, στίχοι Ι. Καμπανέλλη). Η δύναμη της τρυφερότητας, η αναζήτηση του έρωτα ως κατάφαση στη ζωή -και άρνηση στο σκοτάδι- με προσγείωσαν στους δρόμους του Παρισιού. Εκεί που αυτές τις μέρες η νιότη αναμετριέται με τον δυσώδη φασισμό, που βρίσκεται προ των πυλών. Με τον κυνισμό του οικονομισμού που θυσιάζει τις ζωές των νέων. Δίνοντας βαρύτητα στα λογιστικά και όχι στις ζωές. Που βάζουν σε πρώτη προτεραιότητα τη δική τους καλοπέραση.
Οι δρόμοι είναι πάντα οι πρώτοι που νιώθουν να κυοφορείται το καινούργιο. Σ’ όλους τους αιώνες. Είναι οπλισμένοι με την ικανότητα να κρυφακούν τους ψιθύρους στα καφενεία, την απόγνωση από τη χειροτέρευση της ζωής, από τα όνειρα που καρατομήθηκαν στις γκιλοτίνες κάθε είδους αυτοκρατόρων. Στους δρόμους του Παρισιού, παρά τη λυσσώδη προσπάθεια να συκοφαντήσουν τους νέους, χτυπάει το μέλλον της ανθρωπότητας. Διακυβεύεται ο ανθρωπισμός ως βασική αρχή στην οργάνωση των κοινωνιών αλλά και στην άσκηση διοίκησης.
Στους δρόμους του Παρισιού βηματίζουν, υψώνοντας τα δικά τους λάβαρα, οι νέοι όλης της υφηλίου. Δίπλα στους Γάλλους υψώνουν τη φωνή τους οι αποριγμένοι όλου του κόσμου: οι άνεργοι, οι πτυχιούχοι των πανεπιστημίων που γίνονται ντελιβεράδες. Η εκπαίδευση που ταλανίζεται στις σύγχρονες φουρτούνες, χωρίς πυξίδα. Οι εργαζόμενοι που σκύβουν το κεφάλι, αποδέχονται ως αναπόφευκτο κακό να τους ξεζουμίζουν, σωματικά και ψυχοσυναισθηματικά. Οι συνταξιούχοι που νιώθουν περιττοί. Ισως μια ευθανασία θα έλυνε το πρόβλημα των συντάξεων. Αυτό διαβάζουν μέσα από τα λόγια των «φωτισμένων» οικονομολόγων.
Τι ωραίοι που ’ναι οι δρόμοι του Παρισιού. Οι σόλες των παπουτσιών όσων τους διασχίζουν γίνονται λίπασμα για ν’ ανθίσει η ελπίδα. Απέναντί τους ακούγεται ο ανάλγητος κρωγμός του φασισμού που έχει αναθαρρέψει. Προηγούνται της δικής τους πορείας οι κυριούληδες της Ευρώπης που ανοίγουν τον δρόμο στα φαντάσματα του παρελθόντος. Η ηγεσία της σημερινής Ευρώπης έχει υποστεί κώφωση. Κανοναρχείται από τη δίψα για χρήμα, από το αίμα στα πεδία των μαχών.
Τι ωραίοι που ’ναι οι δρόμοι του Παρισιού. Μες στο φθινόπωρο ανθίζουν οι αμυγδαλιές.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr