Η «τοιχογραφία» (παρά την παράδοση που αντλεί ήδη από τη… Μινωική εποχή) μετονομάστηκε σε «mural» κι έτσι σερβιρίστηκε στο πλαίσιο της ριζικής αναμόρφωσης του αθηναϊκού κέντρου (βλέπε gentrification) αλλά και στην πρωτοβουλία «να αντικατασταθεί», διαβάσαμε, «το γκρίζο των παλιών, άχαρων τοίχων της Σταδίου με χρώμα, ποίηση και κλασική αισθητική».
Ετσι, σε κτίριο της γωνίας Αιόλου και Σταδίου, ένας τοίχος καταλήφθηκε πρόσφατα από ένα ακριβές αντίγραφο του έργου «A girl playing panpipes» («Κορίτσι που παίζει αυλό») του βικτωριανού ζωγράφου George Lawrence Bulleid (1858-1933). Γιατί το συγκεκριμένο; Διότι «ο ζωγράφος συνδέθηκε με το ύστερο νεοκλασσικό καλλιτεχνικό ρεύμα και ειδικεύτηκε σε υδατογραφίες εμπνευσμένες από την κλασική αρχαιότητα». Το θέμα μάλιστα προβλήθηκε με ενθουσιασμό από την ΕΡΤ. Τι σχέση έχει όμως ο Bulleid με την Αιόλου; Μόνον όσοι επέλεξαν το συγκεκριμένο έργο μπορούν να απαντήσουν. Γιατί να τοποθετηθεί εκεί το αντίγραφο ενός Βρετανού ζωγράφου που δεν ήταν καν ο κορυφαίος της βρετανικής νεοκλασικίζουσας ζωγραφικής και όχι π.χ. ένας Παρθένης, επίσης ας απαντήσουν οι ίδιοι.
Γιατί στη σύγχρονη πρωτεύουσα μιας χώρας με τέτοια εικαστική παράδοση αλλά και εξαιρετικά δείγματα street art επελέγη ένα έργο άσχετο από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της Αιόλου ως τοπόσημο, από την αστική μνήμη, από το παρόν και το παρελθόν της πόλης; (Για το μέλλον δεν βάζουμε το χέρι μας στη φωτιά.) Ας απαντήσουν οι φωστήρες που σε μια επίδειξη κακώς εννοούμενου «επαρχιωτισμού» αποφάσισαν πώς ό,τι ταιριάζει στο DNA του ιστορικού κέντρου, ό,τι χαρακτηρίζει τον πυρήνα αυτής της πόλης στο παρόν της, είναι μια παλ βικτωριανή σύνθεση.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr