Ακόμη και μέσα στις πόλεις που δεν υπάρχει πια πλεόνασμα φυσικού περιβάλλοντος, κυριαρχεί μια χαρακτηριστική οσμή όταν πέφτουν τα πρωτοβρόχια. Οι πόλεις που έχουν κρατήσει το πλεονέκτημά τους στην έντονη παρουσία φυτικού βασιλείου φυσικά πνίγονται από τις ευωδιές των δέντρων και όλων των φυτών που έχουν το σπίτι τους εκεί. Αυτή η οσμή έχει όνομα -πετριχώρ- κι επηρεάζει τον εγκέφαλό μας ποικιλοτρόπως.
Εμαθα λοιπόν πως καθώς «οι σταγόνες της βροχής πέφτουν στο έδαφος, παγιδεύουν μικροσκοπικές φυσαλίδες αέρα που απελευθερώνονται με τη μορφή αερολυμάτων, που μαζί τους μεταφέρουν: α. Γεωσμίνη: Μια οργανική ένωση που παράγεται από μικρόβια του εδάφους β. Οζον: Παράγεται από την ηλεκτρική δραστηριότητα της καταιγίδας και δίνει μια αίσθηση φρεσκάδας».
Το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας είναι το πολύ ενδιαφέρον. Γιατί; «Αυτές οι ενώσεις διεγείρουν την έκκριση νευροδιαβιβαστών, όπως η ντοπαμίνη και οι ενδορφίνες, προκαλώντας ένα αίσθημα ευφορίας και ηρεμίας»!
Αυτή λοιπόν η οσμή είναι καταγεγραμμένη μέσα μας, έρχεται από τους πρώτους ανθρώπους κι είναι ανιχνεύσιμη από τον εγκέφαλό μας -«μπορούμε να την ανιχνεύσουμε ακόμη και αν υπάρχει σε αναλογία μόλις λίγων μορίων ανά τρισεκατομμύριο στον αέρα»-, καθώς στους προγόνους μας ήταν το σημάδι που υποδήλωνε το τέλος της περιόδου ξηρασίας. Κι επειδή βέβαια ζούσαν στη φύση και τρέφονταν από αυτήν, η μυρωδιά του νωπού χώματος ήταν το σήμα ότι αλλάζει η εποχή -το ’χουμε χάσει-, ότι ξεκινούν οι βροχές που μαζί τους έφερναν την περίοδο αφθονίας -βλέπε σούπερ μάρκετ-, ότι θα υπήρχε πλούτος τροφής, καρπών, αλλά και θηραμάτων.
Με σημερινούς όρους αυτό είχε ανταπόκριση στη μείωση της κορτιζόλης (ορμόνη του στρες) -που πλέον πολλοί επιστήμονες τη συνδέουν με κεντρικές ασθένειες της εποχής μας-, στην αύξηση της ντοπαμίνης και δημιουργούσε ένα αίσθημα χαλάρωσης – αυτό το κρατήσαμε. Κρατάμε και τη μαγική λέξη: Χώμα!
Ετσι, ένα ερώτημα γεννήθηκε στο μυαλό μου. Οι τελευταίες φουρνιές μωρών που μεγαλώνουν σε πόλεις με έλλειψη πάρκων ή κήπων -πού είναι η κοινωνική δικαιοσύνη;- και σε πολυκατοικίες όπου ο κήπος μεταφράζεται σε ένα απειροελάχιστο τετραγωνάκι-αξεσουάρ και όχι σε ομορφιά στο κάθε μέρα μας, που παίζουν σε παιδικές χαρές στρωμένες με φύλλα καουτσούκ και πλαστικό χλοοτάπητα, χωρίς ίχνος χώματος -για να μη λερωθούν και να μη χτυπήσουν κι αμάν τι θα γίνει- θα απολέσουν αυτό το «αρχέγονο» λογισμικό;
Αραγε, μήπως η απουσία χώματος από τα μάτια τους, το ότι τα χέρια τους ποτέ δεν βουτήχτηκαν στη λάσπη, φέρουν και άλλες αλλαγές;
Χρόνια τώρα γνωρίζουμε ότι το χώμα δεν είναι ένα βρομερό πράγμα, αλλά ένα ολόκληρο μικροβιακό οικοσύστημα, η βιολογική μας αποθήκη. Οτι «η έκθεση σε λάσπη και χώμα ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα των παιδιών, μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο αλλεργιών και να περιορίσει την πιθανότητα εμφάνισης αυτοάνοσων νοσημάτων. Και ότι η ωφέλειά τους επομένως είναι ανοσολογική, ψυχική, κινητική, κοινωνική και οικολογική».
Απωλέσαμε τη βιοποικιλότητα, σπάμε τον κύκλο της αλληλεπίδρασης και περπατάμε σε μονοπάτια αποστειρωμένα από τη ζωή αλλά «ασφαλή»(;)!
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr