Δεν νομίζω πως η μικροπολιτική τακτική Μητσοτάκη, ότι ουδέν λάθος αναγνωρίζεται, η οποία τηρείται… ευλαβώς, από τον ίδιο και τους υπουργούς του, είναι η ενδεδειγμένη συμπεριφορά σε όλες τις περιπτώσεις, ακόμα και σε κρίσιμα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής που άπτονται ζωτικών συμφερόντων της χώρας.
Θα παρατηρούσα παραφράζοντας τον Κλεμανσώ εν καιρώ πολέμου: «Ο πόλεμος είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να τον εμπιστευθούμε στους στρατιωτικούς». Οτι η εξωτερική πολιτική είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την εμπιστευτείς σε καθηγητή του Δημόσιου και του Συνταγματικού Δικαίου.
Το γεγονός ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη και ο πρωθυπουργός προσωπικά, στα επτά χρόνια διακυβέρνησης, έχει καταγάγει, κατ’ αυτήν (και αυτόν), τον άθλο να μη διαπράξει ούτε ένα λάθος σε όλους τους τομείς που έχει εκταθεί η δράση της, δεδομένου ότι δεν έχει παραδεχτεί ούτε ένα: όλα έχουν γίνει καλώς και νομίμως και στο εσωτερικό δίκαιο και στο διεθνές, δεν είναι και η καλύτερη εγγύηση ισχυρής θέσης της χώρας και ασφάλειας των πολιτών της.
Το επίμαχο τουρκο-λιβυκό μνημόνιο, που επικύρωσε μια μεταβατική Βουλή, μιας μεταβατικής κυβέρνησης της διαιρεμένης βορειοαφρικανικής χώρας, πέραν όλων όσα αρνητικά του προσάπτουν η ελληνική πλευρά, η Ε.Ε., η Κύπρος, η Αίγυπτος, το Ισραήλ… πέρα από το Διεθνές Δίκαιο, το Δίκαιο της Θάλασσας που, σαφώς παραβιάζονται (ακόμα και ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, με μισόλογα και αερολογίες, για «σταθερότητα, ειρήνη, ηρεμία και ευημερία» στη Μεσόγειο… προσπάθησε να το αιτιολογήσει!), δεν παύει να είναι μια πολιτική ενέργεια.
Κυρίως μια πολιτική ενέργεια που χρονολογικά «αγκαλιάζει» όλο το εύρος της έως τώρα εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Αφού, ως πρόβλημα, ανέκυψε τον Νοέμβριο 2019, με φρέσκια ακόμα τότε την κυβέρνηση. Ενώ το έθιξε λίγο μετά, αρχές Δεκεμβρίου 2019, στον Ταγίπ Ερντογάν ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε συνάντησή τους (1 ώρα και 35 λεπτά!) με το πέρας της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Λονδίνο. Μόνο αιφνιδιασμός δεν ήταν!..
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr