«Ως μαθήτρια που βλέπει τι συμβαίνει γύρω της, παντού στον κόσμο, έχω να πω πως είμαι τρομερά απογοητευμένη. Πού είναι οι κυβερνήσεις που υποσχέθηκαν να μας βοηθήσουν, που υποσχέθηκαν να χτίσουν τα θεμέλια για ένα καλύτερο αύριο; Το δικό μας αύριο. Δυστυχώς δεν υπάρχει τέτοια κυβέρνηση. Γι’ αυτό μαθητές και φοιτητές σε όλη την Ευρώπη έχουν χυθεί στους δρόμους.
Από τις μεγάλες μαθητικές κινητοποιήσεις στο Παρίσι και τη Ρώμη για την υποβάθμιση της παιδείας, μέχρι τις δικές μας πορείες εδώ στην Ελλάδα, η νεολαία αντιδρά. Και αυτό πρέπει να γίνει, γιατί αν έμαθα κάτι από την ιστορία, αυτό είναι ότι αν δεν φωνάξουμε, αν δεν ξεχυθούμε στους δρόμους απαιτώντας αυτά που μας ανήκουν, τότε δεν έχουμε τίποτα, τότε μας τα παίρνουν όλα και δεν υπάρχει αυτό που λέμε δημοκρατία.
Δυστυχώς, έχω φτάσει στο συμπέρασμα ότι αυτό το πολίτευμα που επικρατεί και καλούμε δημοκρατία, δεν είναι η δημοκρατία που διδασκόμαστε στα σχολεία. Δεν είναι παρά μια πλεκτάνη σχεδιασμένη να μας κρατά υπό τον έλεγχο μερικών, για τα προσωπικά συμφέροντά τους. Αλλά εγώ ξέρω ότι δημοκρατία είναι το πολίτευμα στο οποίο κυβερνά ο λαός. Αλλά γιατί σε μια “δημοκρατική” Ευρώπη ο λαός είναι τόσο δυσαρεστημένος;
Για να μην μακρηγορώ, ο κάθε κυβερνήτης έχει βαπτίσει τα πολιτικά του πιστεύω δημοκρατικά. Γιατί σε μια δημοκρατική κοινωνία θα μπορούσα να φωνάξω τη γνώμη μου και τα πιστεύω μου στους δρόμους χωρίς να φοράω μάσκες και γυαλιά, χωρίς να έχω πάντα μαζί μου κολλύριο για τα δακρυγόνα που μπορεί ανά πάσα στιγμή να μου πετάξουν και χωρίς να παίρνω τους γονείς μου τα ξημερώματα από τα επείγοντα, επειδή αυτοί που έπρεπε να με προστατεύουν με έδειραν στη μέση ενός δρόμου με γκλοπ, ενώ το μόνο όπλο που είχα πάνω μου ήταν η φωνή μου.
Δεν είμαστε ούτε βανδαλιστές ούτε κακοποιοί. Είμαστε η γενιά των «τεμπελήδων» που ανέχτηκαν αρκετά και παλεύουν για ένα καλύτερο αύριο. Το δικό μας αύριο, με το πιο καταστροφικό όπλο στα χέρια μας: τα όνειρα και τις φωνές μας.
*μαθήτρια Β’ Λυκείου
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr