Το τουρκολιβυκό μνημόνιο είναι το δέντρο που κρύβει το δάσος, καθώς είναι ένας επιτυχής τακτικός ελιγμός που όμως υπάρχει κίνδυνος να ενισχύσει τη δυναμική απομόνωσης της Τουρκίας.
Μαρόκο, Αλγερία, Τυνησία και Αίγυπτος έχουν καθεστώτα που αισθάνονται την πίεση του Νεο-οθωμανικού Ισλάμ και δεν είναι διατεθειμένες να παρακολουθήσουν ως θεατές τη μετατροπή της Λιβύης σε προτεκτοράτο της Τουρκίας.
Η Γαλλία, που έχει ηγεμονικές φιλοδοξίες στη Μεσόγειο, έχει οδηγήσει σε προσέγγιση τη Μαδρίτη και τη Ρώμη με την Αγκυρα, μια εξέλιξη εκ των πραγμάτων οριοθετημένη.
Οι χώρες της Μεσογείου διεκδικούν περιφερειακό ρόλο, η καθεμία για λογαριασμό της, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την Ιταλία και την Ισπανία που αμφισβητούν την πρωτοκαθεδρία της Γαλλίας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν ενοχλούνται από τις μεσογειακές φιλοδοξίες του Ερντογάν.
Οι χώρες της Βόρειας Αφρικής θυμούνται πολύ καλά τον παρεμβατισμό χωρίς προσχήματα του Ερντογάν υπέρ του Πολιτικού Ισλάμ στην Αίγυπτο και στη Σαουδική Αραβία.
Από τα παραπάνω μπορούμε να διακινδυνεύσουμε την πρόβλεψη ότι ο υπερβάλλων ζήλος της Τουρκίας στη Λιβύη θα οδηγήσει αργά ή γρήγορα στη σύμπηξη ενός ευρύτατου μετώπου δυσαρεστημένων εντός και εκτός της Μεσογείου.
Την κυρίαρχη επιρροή της Γαλλίας στη Μεσόγειο ανέδειξε στην προεκλογική εκστρατεία του 2007 ο Σαρκοζί με στόχο τη δημιουργία της Ενωσης για τη Μεσόγειο και μέλη όλες τις παράκτιες χώρες.
Η Γερμανία είδε στην πρόταση Σαρκοζί τη φιλοδοξία δημιουργίας μιας γαλλικής ζώνης επιρροής και πίεσε και πέτυχε τη συμμετοχή του συνόλου των κρατών-μελών της Ε.Ε.
Τη γερμανική πρόταση στήριξαν η Ιταλία και η Ισπανία και η μεσογειακή αυτοκρατορία του Σαρκοζί χάθηκε μέσα στη θύελλα της κρίσης της ευρωζώνης.
Εκτός από τη στρατηγική της θέση και τον ενεργειακό της πλούτο η Λιβύη έχει συμβολική αξία για την Τουρκία καθώς ήταν η τελευταία επαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Αφρική που χάθηκε στον πόλεμο Τουρκίας-Ιταλίας το 1912.
Οι μεσογειακές φιλοδοξίες του Ερντογάν επιβεβαιώνουν τον αποσταθεροποιητικό χαρακτήρα του τουρκικού αναθεωρητισμού που αναπτύχθηκε στις χώρες τις οποίες οι επεμβάσεις των ΗΠΑ κατέστησαν ακυβέρνητες πολιτείες.
Ο τουρκικός αναθεωρητισμός έχει ως κεντρικό σημείο αναφοράς την αποσταθεροποιητική δυναμική της αυτοκρατορικής παλινόρθωσης.
Συνήθως συμβαίνει το αντίθετο, με τον αναθεωρητικό εθνικισμό να πιέζει για ολοκλήρωση της αυτοκρατορικής διάλυσης.
Προτελευταίο πεδίο ήττας της Υψηλής Πύλης πριν από τους Βαλκανικούς Πολέμους το 1912-13, η Λιβύη, όπως και η Συρία, αντιλαμβάνεται ότι η συμβίωση με τον νεο-οθωμανισμό θα είναι μακράς διαρκείας.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr