Το τελευταίο διάστημα, τα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής έχουν έρθει στην πρώτη γραμμή της πολιτικής αντιπαράθεσης, καθώς αυτά που κυρίως απασχολούν συνδέονται άμεσα με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, με διπλωματικές ήττες και την αδυναμία της κυβέρνησης να χαράξει μια άλλη πολιτική που θα της δίνει την πρωτοβουλία των κινήσεων.
Με το τουρκολιβυκό μνημόνιο, πέραν του ότι αμφισβητούνται κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, οι τελευταίες εξελίξεις έδειξαν ότι η Τουρκία ενίσχυσε και εδραίωσε τη θέση της στο σύνολο της Λιβύης, καθώς ακύρωσε πλήρως τις σχέσεις που είχε αναπτύξει στο παρελθόν η Ελλάδα με την πλευρά Χάφταρ. Το γεγονός αυτό από μόνο του συνιστά διπλωματική ήττα μεγάλου μεγέθους.
Ακόμα χειρότερα είναι τα πράγματα με το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης με την Κύπρο. Σε αυτό το ζήτημα η Τουρκία επιχειρεί να επιβάλει να της αναγνωρίσουμε ότι έχει ουσιαστικό λόγο. Δεν είναι καθόλου μικρής σημασίας το αίτημα που διατύπωσε τελευταία να έχει σαφή ενημέρωση για την πορεία εκτέλεσης του έργου. Κι αυτό γιατί μια τέτοια απαίτηση συνάδει απόλυτα με τη θέση της να αμφισβητεί τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στο Αιγαίο.
Αν τους αναγνωρίσουμε δικαίωμα ενημέρωσης, τους αναγνωρίζουμε και δικαίωμα να έχουν λόγο. Αρα αντίρρηση και απαίτηση εκείνοι να δώσουν ή να μη δώσουν άδεια. Δεν το σκέφτηκαν αυτό στο Μαξίμου, όταν ο υπουργός Εξωτερικών άφηνε να εννοηθεί πως θα μπορούσε να υπάρχει ενημέρωση εφόσον αυτή δεν συνιστά διαδικασία αδειοδότησης.
Δηλαδή τι θα γίνει αν η Τουρκία, μετά από ενημέρωση, εκφράσει αντίρρηση για περιοχές που θεωρεί αμφισβητούμενης κυριαρχίας; Θα συγκρουστούμε ή θα της αναγνωρίσουμε δικαιώματα που δεν έχει από τις συνθήκες και το διεθνές δίκαιο;
Είναι φανερό πως η ελληνική πλευρά έχει βρεθεί στη θέση του διαρκώς αμυνόμενου, του υποχωρητικού και του φοβισμένου, που υποχρεώνεται πάντα να συζητά στη βάση των αξιώσεων της γείτονος. Και είναι εξίσου φανερό πως αυτή η θέση διαρκώς επιβαρύνεται όταν η ηγεσία της χώρας δοθείσης ευκαιρίας διαβεβαιώνει πως είναι προβλέψιμος και δεδομένος σύμμαχος των ισχυρών της Ευρώπης και των ΗΠΑ.
Σε αυτό το πλαίσιο μπορεί να εξηγηθεί εύκολα γιατί η σύμμαχος Αίγυπτος έπειτα από 1.500 χρόνια έθεσε ζήτημα ιδιοκτησιακού καθεστώτος της Μονής Σινά και γιατί η συμφωνία που επιτεύχθηκε μάλλον ανατρέπει όσα ίσχυαν τόσες εκατονταετίες. Ο Θουκυδίδης έλεγε ότι «οι ισχυροί προχωρούν όσο τους επιτρέπει η δύναμή τους και οι αδύναμοι υποχωρούν όσο τους επιβάλλει η αδυναμία τους». Πόσο μάλλον οι προβλέψιμοι και δεδομένοι!
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr