Υπάρχουν δύο περιπτώσεις. Η πρώτη είναι να γίνει ο απολογισμός προτεραιοτήτων της απολυταρχικής παρέας των βρικολάκων σε ΗΠΑ και Ευρώπη, πριν ηχήσουν οι σειρήνες ενός γενικευμένου ολέθριου πολέμου. Και να βρεθεί τρόπος να σταματήσει τώρα το κακό, πριν γίνει χειρότερο. Η δεύτερη είναι να γίνει μετά.
Tην πρώτη περίπτωση, τα αποτελέσματα θα περιοριστούν στα πολλά άμοιρα θύματα των ακήρυχτων πολέμων σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή. Στη δεύτερη, η απελπισία θα σκεπάσει τον κόσμο ολόκληρο.
Πέρα από κάθε πομφόλυγα, και στις δύο περιπτώσεις έχει αποδειχτεί ότι η εκμετάλλευση της ενέργειας -κυρίως πετρέλαιο και φυσικό αέριο- αποτελεί την ανομολόγητη αιτία των συγκρούσεων. Τα δικαιώματα στην ελευθερία της συνείδησης και την αποτίναξη του (οποιουδήποτε) ζυγού αποτελούν υλικά για τις προπαγανδιστικές σαλάτες της στριφνής δυτικής εξουσίας. Υπεράνω όλων στέκει η τρέλα για οικονομική κυριαρχία επί των χειμαζόμενων πολιτών, Ευρωπαίων και άλλων∙ όπως επίσης και ο εμπλουτισμός των περιουσιακών στοιχείων του προβληματικού προέδρου των ΗΠΑ και των δικών του. Ενα αμερικανικό πόκερ βρίσκεται σε εξέλιξη, με το περίστροφο του καουμπόι πάνω στο τραπέζι. Το κακό γι’ αυτόν είναι ότι το παιχνίδι το ξέρουν κι άλλοι.
Σ’ αυτές τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ δεν κυριάρχησε η δίψα για επιστροφή στην ομαλότητα. Ηταν αναμέτρηση για το ποια Αμερική θα είναι πιο μεγάλη: των Δημοκρατικών ή των Ρεπουμπλικανών. Η αυταπάτη περί προοδευτικής Αμερικής, μεν τους μεν ή τους δε, είναι η μαύρη τρομάρα τους. «Φωτιά και μολύβι» υπάρχει στο μυαλό τους, οι μεν στην Ανατολική Ευρώπη, οι δε στο Ιράν και τον Περσικό Κόλπο∙ εγκλωβισμένοι στο βουλιμικό τους αδιέξοδο.
Ενόχλησε βεβαίως τον Αμερικανό πολίτη το γεγονός ότι η λαίλαπα της οικονομικής κρίσης πέρασε πια τον Ωκεανό κι έφτασε στο Τέξας, το Οχάιο, τη Β. και τη Ν. Καρολίνα κ.λπ. Αυτό όμως είναι το αντίτιμο της ακραίας επιθετικότητας του Λευκού Οίκου με θύματα όχι μόνο (ή όχι τόσο) σ’ αυτό που ονόμασε «αντίπαλο στρατόπεδο», όσο στη σύμμαχο Ευρώπη και τελικά στο ίδιο το αμερικανικό σπίτι.
Το ερώτημα είναι ποιος θα τους σταματήσει. Η άμεσα εξαρτημένη από τις ΗΠΑ Ευρώπη, η δήθεν ενωμένη, έχει οικειοθελώς οδηγηθεί στην καταστροφή της οικονομίας της και των κοινωνιών της. Ο κατά φαντασίαν εχθρός της, η Ρωσία, δεν χρειάστηκε να κάνει τίποτε άλλο από το να την αφήσει στη μοίρα των δικών της επιλογών και να την κάνει να τρώει από τις σάρκες της. Κι είναι εξοργιστικό να βλέπει κανείς το Βερολίνο, το Παρίσι, το Λονδίνο, την Αθήνα και γενικώς την παρέα των Βρυξελλών (στέγη του σύγχρονου βοναπαρτισμού) να εμφανίζεται αποφασισμένη να συνεχίσει.
Αν υπάρχει κάτι που μπορεί να τους σταματήσει είναι η δημοκρατική λαϊκή οργή, διά των διαμαρτυριών τώρα και διά της ψήφου αύριο. Πριν το ρολόι δείξει +5΄.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr