Aν χρειαστεί να επισκεφτείς κάποιες μέρες στη σειρά δημόσιο νοσοκομείο, δεν αργείς να συντονιστείς με τη βαθύτερη αλήθεια του: εδώ υπάρχει κάτι που σε σκανδαλίζει, εδώ υπάρχει ένα μεγάλο σκάνδαλο, το σκάνδαλο της ίδιας της ύπαρξης δημοσίων νοσοκομείων, το σκάνδαλο του ότι εξακολουθεί να υπάρχει ακόμα δημόσια υγεία. Οπότε, όποια ενδεχομένως παράπονα μπορεί να έχεις, είτε από πλευράς συνθηκών, υποδομών και καταστάσεων, είτε από πλευράς αντιμετώπισης των ασθενών από γιατρούς και νοσοκόμους, σκέφτεσαι ότι και πάλι πολύ σας είναι και πάλι πολύ σας πέφτει: ό,τι συμβαίνει εδώ δωρεάν είναι (εισφορές – ξεεισφορές, τώρα πάντως δεν πρέπει να πληρώσετε τίποτα). Κανονικά με τόση πολυήμερη παραμονή, τόσες εξετάσεις, τόσους ορούς και τόσα άλλα, θα έπρεπε να είχατε δώσει δύο περιουσίες κι άλλη μια. Κάπως πρέπει να πληρωθεί αυτό το τζάμπα, κάπως πρέπει να πληρώσεις το ταξικό κόστος, κάπως πρέπει να καταλάβεις ότι είσαι δεύτερης διαλογής.
Θα πει κανείς, μα δεν υπάρχει ακόμα και δημόσια παιδεία, δεν υπάρχει άρα ένα ακόμη σκάνδαλο κι εκεί; Εκεί μπαίνει πια μια τάξη, με τα δύο κατηγοριών σχολεία, με τα πρότυπα, η εισαγωγή στα οποία θέλει εξετάσεις, φροντιστήρια, ιδιαίτερα, κάποια κίνηση χρήματος. Εντάξει δεν χρειάζεται καν να μιλήσουμε για δημόσια πανεπιστήμια, εκεί η εισαγωγή δεν χρειάζεται απλά κίνηση χρήματος, αλλά χρηματικών οροσειρών. Και στα δημόσια νοσοκομεία βέβαια μπαίνει μια τάξη, με τα απογευματινά ιατρεία, το εισιτήριο παλιότερα που δυστυχώς καταργήθηκε και μακάρι να επανέλθει κλπ.
Αλλά το ζήτημα είναι πολύ γενικότερο από το ένα ή το άλλο επιμέρους μέτρο. Υπάρχει ένας ευρύτερος τρόπος σκέψης που έχει καταστήσει αδιανόητη την παραμικρή δωρεάν παροχή: από το νερό στα εστιατόρια, ως σιγά σιγά και τους ξηρούς καρπούς και τα τσιπς στα μπαρ. Πας να σου σφίξουν τα γυαλιά σε ένα κατάστημα οπτικών, κάνουν μεν μισό λεπτό να το κάνουν, ωστόσο δεν σου χρεώνουν τίποτα και λες από ποιον γαλαξία έχετε κατέβει εσείς; Και μιλάμε για μισό λεπτό, όχι για δυο νοσοκομειακές εβδομάδες.
Από εκεί και πέρα, αν είσαι γιατρός ή νοσοκόμος και πρέπει να βλέπεις τριάντα, πενήντα ή εκατό πενήντα χιλιάδες ασθενείς στη βάρδιά σου, πόσον καιρό θα σου πάρει άραγε να αδειάσεις από οτιδήποτε άλλο, προκειμένου να μπορείς να ανταπεξέλθεις στα απολύτως στοιχειώδη, που ακόμα κι αυτά μπορεί να είναι λόγω φόρτου εργασίας εντελώς εξαντλητικά; Και ας συνυπολογιστεί ότι, αν είσαι γιατρός ή νοσοκόμος, το αντικείμενο της προσφοράς σου δεν σου προσδίδει από μόνο του κανένα επιπλέον κύρος, καμία περαιτέρω μη υλική ανταμοιβή. Στην εποχή που όλα μετριούνται με χρήμα και με φήμη, κύρος θα έχεις μόνο αν είσαι μεγαλογιατρός. Πρέπει να φαίνεσαι κάπως. Αυτό το πέραν του διεκπεραιωτικού που θα κάνεις ένα βράδυ ή ένα πρωί σε ένα δημόσιο νοσοκομείο, πού φαίνεται; Πώς ποστάρεται; Πώς ανταμείβεται; Ενδεχομένως να μην το αναγνωρίσει καν ο ίδιος ο ασθενής ή οι συγγενείς του. Αλλά έστω ότι από εκείνους το εισπράττεις. Τι είδους είσπραξη είναι; Μόνο εσύ το ξέρεις. Στις παρέες σου, στον κύκλο σου, στον σύντροφό σου πώς αντανακλάται; Είναι ένα ή δύο προσωπικά λάικ, είναι μία ή δύο προσωπικές καρδούλες, είναι μηδέν ευρώ.
Είναι ένα τεράστιο σκάνδαλο τα δημόσια νοσοκομεία. Πρέπει να εξαλειφθούν ολοσχερώς. Κανείς δεν αισθάνεται πια εντάξει μέσα τους. Τι ακριβώς παριστάνουμε όλοι εδώ, γιατροί, νοσοκόμοι κι ασθενείς; Σε ποιον οικονομικό κύκλο βρισκόμαστε, σε ποιο οικονομικό σύστημα, σε ποια κοσμοαντίληψη, τι παράταιρη φάση γενικά; Μπορεί να είναι ποτέ καλό ό,τι είναι δωρεάν; Απομεινάρια περασμένων εποχών, περασμένων αιώνων, παρωχημένων κοσμοθεωριών. Τώρα αν για κάτι πολύ σοβαρό θα πάει κάποιος μεγαλοσχήμων σε δημόσιο νοσοκομείο, έτερον – εκάτερον, αυτός θα έχει και την ανάλογη προσοχή. Για τους μικροσχήμονες απλά δεν βγαίνουμε. Είμαστε λίγοι που πρέπει να ασχοληθούμε με πάρα πολλούς. Θα το πάμε στον αυτόματο. Να λειτουργούν τα πράγματα με τις ελάχιστες δυνατές προϋποθέσεις. Και πάλι πολύ σας είναι. Και πάλι ευγνώμονες να είστε. Και πάλι θα έπρεπε να ντρέπεστε για λογαριασμό σας. Και πάλι θα έπρεπε να ντρεπόμαστε όλοι μαζί για αυτά τα απομεινάρια, για αυτό το δωρεάν. Ο τζάμπας έχει πεθάνει. Να πεθάνουν κάποια στιγμή μαζί του και τα δημόσια νοσοκομεία. Κι ως τότε, οι ζωντανοί με τους ζωντανούς κι οι τζαμπατζήδες με τους τζαμπατζήδες, να νιώσουν όσο παρατημένοι κι όσο βάρος τους αρμόζει, δεν έχουμε χρόνο για τα δικά σας καπρίτσια, έχουμε άλλα τριάντα κρεβάτια να εξυπηρετήσουμε στη βάρδια.
The post Δημόσια νοσοκομεία: Το σκάνδαλο. appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα