«Εφτασ’ ο καιρός, καλέ µου, που πέφτουν οι ελιές/ και τα λιόφυτα θα πιάσουν, πάλι οι κοπελιές». Είχα βάλει το βίντεο να επαναλαμβάνει συνεχώς τη φωνή του Κώστα Μουντάκη που τραγουδούσε δίκην τελάλη τη βασική αγροτική δραστηριότητα στο έβγα του φθινοπώρου. Το λιομάζωμα. Μετά από πολλούς μήνες οι ελαιοκαλλιεργητές προσδοκούν να χαρούν με τα κόπια τους.
Στον τηλεοπτικό σταθμό κάποιος από τους πολλούς εσαεί επαγρυπνούντες για την τιμή του νεοελληνικού κράτους προειδοποιούσε πως θα επιβληθούν πρόστιμα αν δεν δηλωθούν τα πέραν των είκοσι ελαιόδεντρα και σοδιάσουν 4-5 λαδοτενεκέδες. Η Ελλάς επαγρυπνούσα όταν διακυβεύεται η πορεία της ελληνικής οικονομίας. Ισως μια πρόταση θα ήταν να σκληρύνουν οι αρμόδιοι τη στάση τους επιβάλλοντας φορολογία και στην καλλιέργεια των κηπευτικών όταν ξεπερνούν συνολικά τις είκοσι ρίζες. Αν είναι δυνατόν να υπονομεύεται η οικονομία με τη φοροδιαφυγή που γίνεται στους κήπους, στα ορεινά ή στα πεδινά.
«Η αλήθεια και το λάδι βγαίνουν από πάνω», η παροιμία είναι απόλυτη. Το λάδι όντως έχει την ιδιότητα να βγαίνει πάνω από το νερό. Συσχετίζεται δε αυτή η ιδιότητα με την αποκάλυψη της αλήθειας, που κι αυτή θα αποκαλυφθεί, στο τέλος. Εχει οντολογικό ενδιαφέρον αυτή η διαπίστωση, που όμως δεν ενδιαφέρει τους ελαιοπαραγωγούς. Αυτό αφορά την προοπτική των εξελίξεων.
Δεν δίνει απαντήσεις στην ανησυχία τους για το μάζεμα του ελαιόκαρπου και τη δική τους επιβίωση. Καλή η θυμοσοφία, επισήμανε κάποιος συνομιλητής. Δεν αρκεί για να σοδιάσουμε και να ζήσουμε, πρόσθεσε.
Είναι γνωστό πως δεν υπάρχουν χέρια. Ελαιοπαραγωγός σε χωριό της Ηπείρου, με χιλιάδες δέντρα, έδειχνε αναστατωμένος με το υψηλό κόστος για το μάζεμα του καρπού. Λίγα τα εργατικά χέρια και ο καρπός κινδυνεύει να σαπίσει ή το λάδι που θα παραχθεί μπορεί να έχει υψηλό βαθμό οξύτητας αν η συλλογή του καρπού δεν γίνει σε συγκεκριμένα χρονικά όρια. Και αν γίνει αυτό, θα είναι λίγο το λάδι στο καντήλι τους.
Η υπόθεση αυτή έχει βγάλει το λάδι σε εκείνους/ες που έχουν κληρονομήσει λίγα λιόδεντρα ή φύτεψαν με τα χέρια τους οι γονείς ή οι ίδιοι. Λογγιάζουν τα μικρά ελαιοκτήματα. Την απάντηση τη δίνει η ίδια η ελιά, τόσα έχει ζήσει στον μακροπόρευτο βίο της. «Τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι, πέντε το λαδόξιδο».
Η θηλιά σφίγγει στον λαιμό της περιφέρειας. Ολοι εκείνοι που παίρνουν άδειες για να μαζέψουν τις ελιές, κρατούνε όρθια τα χωριά, ημιορεινά και πεδινά. Δεν αγριεύει ο τόπος. Δίνουν ζωή στον τόπο, χρηματοδοτώντας το ταξίδι και τη διαμονή για δυο-τρεις τενεκέδες. Κι όταν αυτοί μεταφέρονται στο διαμέρισμα του αστικού κέντρου, μαζί τους κουβαλάνε και την οικογενειακή μνήμη. Οι μυρωδιές του τόπου είναι κι αυτές η κληρονομιά μας.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr