Υπάρχει κάτι σχεδόν συγκινητικό στην επιμονή της εξουσίας να φοβάται, πάνω από μισό αιώνα μετά, ένα Πολυτεχνείο γεμάτο κόσμο. Να φοβάται τις ανοιχτές αίθουσες, τις συζητήσεις, τις αφίσες, τα συνθήματα και τα τραγούδια, τους φοιτητές που διαφωνούν, τους ηλικιωμένους αντιστασιακούς που επιμένουν να θυμούνται.
Πενήντα τρία χρόνια μετά την εξέγερση μια πρυτανική απόφαση φιλοδοξεί να ορίσει πόση δημοκρατία χωράει σε μερικά τετραγωνικά μέτρα και μέχρι ποια ώρα επιτρέπεται να κυκλοφορεί η μνήμη. Για την κυβέρνηση λοιπόν στις έξι το απόγευμα τα φώτα στο ιστορικό συγκρότημα του ΕΜΠ κατά το εορταστικό τριήμερο πρέπει να σβήνουν. Μετά η Ιστορία επιβάλλεται να αποχωρήσει.
Δεν είναι η πρώτη φορά που επιχειρείται να χαλιναγωγηθεί ο Νοέμβρης. Η πρώτη επέτειος μετατέθηκε λόγω των εκλογών το 1976 και το 1977 η πορεία συνάντησε απαγορεύσεις, ενώ το 1980 και το 1985 η κρατική βία άφησε πίσω της τρεις νεκρούς. Αργότερα ήρθαν οι αστυνομικές εισβολές στο Ασυλο, η άγρια καταστολή στους δρόμους ώς την καθολική απαγόρευση συναθροίσεων το 2020. Οι κυβερνήσεις άλλαζαν, όπως και οι δικαιολογίες με τις οποίες επιχειρούσαν να απονεκρώσουν την επέτειο με τα νοήματά της.
Ωστόσο ακόμα και το 1973 η πρυτανική αρχή του ΕΜΠ αρνήθηκε να συναινέσει στην αστυνομική εισβολή. Σήμερα η διοίκηση του ίδιου ιδρύματος ενημερώνει υπουργεία, εισαγγελείς και αστυνομικές διευθύνσεις για τους περιορισμούς και τα λοκ άουτ, φτάνοντας να προτείνει μερικές τέντες στους ανθρώπους που γνώρισαν τις φυλακές και τις εξορίες της δικτατορίας. Η ιστορική ειρωνεία περισσεύει, η μικροψυχία ακόμα περισσότερο.
Η κυβέρνηση, που αντιμετωπίζει συστηματικά το πανεπιστήμιο ως προνομιακό πεδίο επίδειξης νεοφιλελεύθερων ιδεοληψιών και κατασταλτικής πυγμής, βρίσκει στην πρυτανική απόφαση ακόμα μία διοικητική νομιμοποίηση της πολιτικής της, με τα πρόσφατα έκτροπα να έχουν προσφέρει το βολικό άλλοθι. Οσοι θεωρούν τη βία μέσα στο κίνημα αποδεκτό μέσο επίλυσης διαφορών θα έπρεπε ήδη να είχαν αναλογιστεί ποιος εισπράττει τα οφέλη.
Αν κάτι όμως παραμένει σταθερό, είναι ότι η νεολαία συχνά επιμένει να χαλάει τους διάφορους λογαριασμούς. Στη Σερβία οι φοιτητές αμφισβήτησαν ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας και έριξαν την κυβέρνηση. Στη Γαλλία και την Αλβανία εκατοντάδες χιλιάδες νέοι βγαίνουν στους δρόμους διεκδικώντας παιδεία, αξιοπρέπεια, μέλλον, σε μια διαρκή υπενθύμιση ότι η Ιστορία εξακολουθεί να γεννά γεγονότα έξω από τους σχεδιασμούς κυβερνήσεων και κομματικών επιτελείων.
Στην Ελλάδα το αγκάθι του Νοέμβρη βρίσκεται ακόμα βαθιά κάτω από το δέρμα της εξουσίας. Και οι κλειδωμένες πόρτες μαρτυρούν πόσο την ενοχλεί.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr