Είμαι από μια περιοχή της Λέσβου, τη Γέρα, που είναι ντυμένη με το γκριζοπράσινο χρώμα της ελιάς, την εξουσία και τον κλήρο της γενιάς του Ελύτη. Αυτό το χρώμα το σχίζουν τα πλατανόφυτα ρέματα και το συμπληρώνουν το πράσινο του πεύκου και οι μαυροπράσινες λόγχες των κυπαρισσιών. Μεγάλωσα σ’ ένα υπέροχο τοπίο μέσα στην πάχνη, τη νοτιοανατολική βροχερή τσανταρλιά, τους ταϊφάδες με τις βρακοφόρες μαζώχτριες και τους ραβδιστάδες, τις μπουρούδες των λιοτριβιών, που σήμαιναν το μεσημέρι, τα φορτωμένα γαϊδουράκια, που κολλούσαν στη λάσπη των μονοπατιών. Ομως στο σπίτι, υπήρχαν τα κιούπια με το λάδι της χρονιάς στα υπόγεια και ένα γύρο κουρούπια με ελιές. Εμαθα τις λαδολιές, το βιος των ανθρώπων με το ταμάχι στο μπασκί, και τις φαγώσιμες, που ήταν μια ιδιαίτερη πανδαισία για μένα, αφού γεννήθηκα ανάμεσά τους και ενοφθαλμίστηκαν στο διαιτολόγιό μου.
Οι ρουπάδες, μια ονομασία μυστήριο, με οδηγούσαν να μάθω τα δένδρα και να τις τρώω ζαρωμένες, από το χώμα. Μετά έμαθα για τους μύκητες και όλα τα άλλα. Τότε νόμιζα, όπως και τώρα, πως το χώμα ρουφούσε το νερό τους σταφιδιάζοντας το κορμί τους, για να γίνει γλυκό στα δόντια. Εκεί όμως που έβγαζα το άχτι μου, ήταν όταν η μάνα μου με έβαζε να βαρώ με μια πέτρα πράσινες ελιές, να τις σπάζω και μετά να τις ρίχνω σ’ έναν κουβά, για να ξεπικρίσουν. Οι τσακιστές ήταν άλλο ντέρτι γευσιγνωσίας. Αλλά μετά υιοθέτησα την ονομασία κλαστάδες, έμαθα πως είναι αρχαία από το κλάω, σπω, κομματιάζω, που ταίριαζε γάντι σε κάτι μεταφορικά σχήματα της σκέψης μου. Οταν τις βλέπω, αυτές τις ρουπάδες, ξεζουμισμένες, μου ’ρχονται στο μυαλό τα αιώνια θύματα, τα σιωπηλά, τα υποταγμένα στη μοίρα τους, που ζαρώνουν σταφιδιασμένα από τον ατελέσφορο μόχθο και την κοινωνική αδικία! Σαν βεντούζες, οι κάθε λογής επιβήτορες, οι παράφρονες, πυρομανείς Τραμπ(ούκοι), οι εγκληματίες, γενοκτόνοι σιωνιστές Νετανιάχου, οι φονταμενταλιστές φοβικοί γυναικοκτόνοι, οι οπεκεπέδες, οι πιτσάδες FAN, οι Χωριάτικοι Ψωμάδες, οι Μπασκετάδες, οι προστάτες του καμουφλαρισμένου και φανερού ναζισμού, ένας βόθρος χωρίς πάτο, ρουφούν το μεδούλι και ζαρώνουν το διεθνές «άδικο».
Ομως μια ακτίνα στη σκοτεινιά αυτή είναι εκείνοι που σπάνε τα κεφάλια της αδικίας μην έχοντας τίποτα να χάσουν από αυτό που δεν έχει προοπτική και μέλλον. Αυτοί που θρυμματίζουν τις κλαστάδες και τους παίρνουν την πικράδα, η γενιά Α, τα πλήθη που γονάτισαν τη Γαλλία, που τρομοκράτησαν τη Γερμανία, την Ισπανία, την Αυστρία, όλη την αρμονία μιας Ευρώπης που είναι έρμαιο των εμπόρων όπλων, της βάρβαρης καταστολής, της εξαφάνισης του κοινωνικού κράτους. Βέβαια, αυτά τα μεγαλειώδη ψηλά κύματα πέφτουν στο ίδιο μέρος, χωρίς, ακόμα, προοπτική να γίνουν κριάρι που θα σπάσει τον βράχο, σαν το μανιασμένο θεριό. Ομως είναι μια ελπίδα βγαλμένη από τη συνειδητοποίηση πια της εξαπάτησης των κρυμμένων θεριών της ασυδοσίας.
*Πολίτης του Αιγαίου
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr