Σφοδρή κριτική στην κυβέρνηση για την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου ασκεί ο Αλέξης Χαρίτσης, αμφισβητώντας τη σκοπιμότητα, την οικονομική βιωσιμότητα και τις γεωπολιτικές προεκτάσεις του έργου.
Σε ανάρτησή του, ο ανεξάρτητος βουλευτής κάνει λόγο για μία ακόμη «Μεγάλη Ιδέα» της κυβέρνησης Μητσοτάκη που κινδυνεύει να μετατραπεί σε «θηλιά» για τη χώρα, υποστηρίζοντας ότι η πολιτική επένδυση της κυβέρνησης στο έργο έχει εγκλωβίσει τη δημόσια συζήτηση αποκλειστικά στη γεωπολιτική του διάσταση.
Ο Αλέξης Χαρίτσης θέτει σειρά ερωτημάτων για το κόστος της επένδυσης, το οποίο προσεγγίζει τα 2 δισ. ευρώ, τις τεχνικές δυσκολίες λόγω του μεγάλου βάθους πόντισης και της μορφολογίας του βυθού, αλλά και τον κίνδυνο υπερβάσεων. Παράλληλα, διερωτάται εάν έχει αποδειχθεί ότι η διασύνδεση ισχύος 1.000 MW αποτελεί την οικονομικά και ενεργειακά συμφερότερη επιλογή για την Κύπρο, σε σύγκριση με την ανάπτυξη εγχώριας παραγωγής, ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και συστημάτων αποθήκευσης.
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει και στην ανάληψη του έργου από τον ΑΔΜΗΕ, διερωτώμενος γιατί η κυβέρνηση ανέλαβε μέσω του διαχειριστή μια επένδυση που ο αρχικός ιδιώτης επενδυτής αδυνατούσε να χρηματοδοτήσει, καθώς και γιατί οι καταναλωτές καλούνται να επιβαρυνθούν οικονομικά πριν από την ολοκλήρωσή της.
Ο κ. Χαρίτσης υποστηρίζει ότι η συζήτηση θα έπρεπε να αφορά το ενεργειακό μοντέλο που επιλέγεται, τη βιωσιμότητα της διασύνδεσης και το πραγματικό όφελος για τις δύο χώρες, αντί να περιορίζεται στις τουρκικές αντιδράσεις, τις NAVTEX και την επίδειξη αποφασιστικότητας. Μάλιστα, ασκεί κριτική και στην προοδευτική και αριστερή αντιπολίτευση, σημειώνοντας ότι αντί να αμφισβητεί την κυβερνητική στρατηγική, την εγκαλεί για ανεπαρκή στάση απέναντι στην Τουρκία.
«Η υπεράσπιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων είναι αυτονόητη», τονίζει, ξεκαθαρίζοντας ωστόσο ότι δεν μπορεί να συνδέεται μονοσήμαντα με την υλοποίηση ενός έργου ανεξαρτήτως κόστους, κινδύνων και πραγματικού οφέλους.
Καταλήγοντας, ο Αλέξης Χαρίτσης προειδοποιεί ότι η εμμονή στην ηλεκτρική διασύνδεση μπορεί να μετατρέψει ένα ακόμη κυβερνητικό αδιέξοδο σε επικίνδυνη περιπέτεια για ολόκληρη τη χώρα.
Αναλυτικά η ανάρτηση Χαρίτση:
Το καλώδιο-θηλιά
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι η κυβέρνηση των «Μεγάλων Ιδεών».
Το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου είναι μία ακόμα από αυτές. Ένα πανάκριβο και με ιδιαίτερες τεχνικές δυσκολίες ενεργειακό έργο παρουσιάστηκε ως σύμβολο της γεωπολιτικής αναβάθμισης της χώρας και της ισχύος της στην Ανατολική Μεσόγειο.
Μόνο που και αυτή η «Μεγάλη Ιδέα» μετατρέπεται σιγά σιγά σε θηλιά.
Η κυβέρνηση έχει επενδύσει τόσο πολύ πολιτικά στην υλοποίηση του συγκεκριμένου έργου, ώστε κάθε αμφισβήτηση της σκοπιμότητάς του καταδικάζεται ως υπονόμευση των εθνικών συμφερόντων. Και κάθε εμπόδιο στην κατασκευή του μετατρέπεται, αυθαίρετα, σε δοκιμασία της αποφασιστικότητας της χώρας απέναντι στην Τουρκία.
Το αποτέλεσμα είναι ένας επικίνδυνος εγκλωβισμός.
Συζητάμε διαρκώς πώς θα προχωρήσει το καλώδιο, πώς θα αντιμετωπιστούν οι τουρκικές αντιδράσεις, ποιος θα εκδώσει τις αναγκαίες NAVTEX και ποιος θα επιδείξει –αν είναι δυνατόν!– μεγαλύτερη πυγμή.
Δεν συζητάμε όμως το θεμελιώδες ερώτημα: γιατί πρέπει να κατασκευαστεί το συγκεκριμένο καλώδιο;
Έχει αποδειχθεί ότι η διασύνδεση των 1.000 MW είναι η οικονομικά και ενεργειακά καλύτερη επιλογή για την Κύπρο, σε σύγκριση με την ανάπτυξη εγχώριας παραγωγής, ΑΠΕ και συστημάτων αποθήκευσης;
Δικαιολογείται μια επένδυση σχεδόν 2 δισ. ευρώ, με τεράστιες τεχνικές δυσκολίες λόγω του μεγάλου βάθους πόντισης αλλά και της εξαιρετικά σύνθετης και ποικιλόμορφης μορφολογίας του βυθού, κάτι που συνεπάγεται σοβαρό κίνδυνο υπερβάσεων κόστους;
Γιατί η κυβέρνηση ανέλαβε μέσω του ΑΔΜΗΕ ένα έργο που ο αρχικός ιδιώτης επενδυτής αδυνατούσε να χρηματοδοτήσει;
Και γιατί πρέπει να επιβαρυνθούν οι καταναλωτές και μάλιστα πριν καν ολοκληρωθεί;
Όμως, το ζήτημα δεν είναι μόνο πόσο θα κοστίσει το έργο.
Αλλά και σε ποιο ενεργειακό μέλλον επενδύουμε.
Στην αποκεντρωμένη παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ, με τοπικά δίκτυα, συστήματα αποθήκευσης και παραγωγή κοντά στην κατανάλωση ή σε μια πανάκριβη διασύνδεση ως μονόδρομο;
Και τελικά, ποιο προσδοκώμενο όφελος μπορεί να δικαιολογήσει την έκθεση της χώρας σε μια τόσο επικίνδυνη γεωπολιτική αντιπαράθεση;
Και κυρίως, γιατί συγχέεται η σκοπιμότητα αυτής της επένδυσης με την υπεράσπιση των ελληνικών δικαιωμάτων στη θάλασσα;
Στα ερωτήματα αυτά η κυβέρνηση δεν απαντά.
Η συζήτηση κινείται αποκλειστικά γύρω από τη γεωπολιτική σημασία του έργου.
Και η προοδευτική και αριστερή αντιπολίτευση όμως φαίνεται να πέφτει στην παγίδα.
Αντί να αμφισβητήσει την κυβερνητική στρατηγική στον πυρήνα της, εγκαλεί τον κ. Μητσοτάκη για ανεπαρκή αποφασιστικότητα απέναντι στην Τουρκία.
Αντί να αμφισβητήσει μια αδιέξοδη (ενεργειακά, οικονομικά, αλλά και γεωπολιτικά) επιλογή, απαιτεί μεγαλύτερη αποφασιστικότητα στην υλοποίησή της.
Και αντί να συζητάμε αν το έργο είναι βιώσιμο, πόσο τελικά θα μας κοστίσει και ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο, συζητάμε για τα κυριαρχικά δικαιώματα.
Η υπεράσπιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων είναι αυτονόητη.
Αλλά δεν μπορεί να συνδέεται μονοσήμαντα με την υλοποίηση ενός έργου ανεξαρτήτως κόστους, κινδύνων και πραγματικού οφέλους.
Η εμμονή στο καλώδιο προστίθεται στον μακρύ κατάλογο των αποτυχιών της κυβέρνησης. Με τη διαφορά ότι εδώ το τίμημα μπορεί να είναι πολύ βαρύτερο.
Η κυβέρνηση έφτιαξε τη θηλιά και τώρα μας βάζει όλους μέσα σ’ αυτή.
Γιατί ένα ακόμη αδιέξοδο του κ. Μητσοτάκη και της κυβέρνησής του κινδυνεύει να μετατραπεί σε επικίνδυνη περιπέτεια για ολόκληρη τη χώρα.
Efsyn.gr