Δύο διαφορετικές δικαστικές κρίσεις υπέρ οφειλετών θέτουν όρια στην επιδίωξη απαιτήσεων, καταδεικνύοντας το προφανές: πως η ύπαρξη ενός χρέους δεν αρκεί για να δικαιολογήσει κάθε ενέργεια είσπραξης είτε από το Δημόσιο είτε από εταιρείες διαχείρισης δανείων.
Στη μία υπόθεση το Μονομελές Εφετείο Αθηνών αναγνώρισε τελεσίδικα ότι 132 τοκοχρεωλυτικές δόσεις καταναλωτικού δανείου, συνολικού ύψους 18.459,86 ευρώ, είχαν υποπέσει σε πενταετή παραγραφή. Ο πολίτης είχε λάβει το ποσό των 17.500 ευρώ το 2009, ρυθμίζοντας στη συνέχεια το δάνειο το 2011. Μετά τον θάνατό του οι κληρονόμοι του βρέθηκαν αντιμέτωποι με βεβαίωση οφειλής 45.543,85 ευρώ και προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη, ζητώντας να αναγνωριστεί η παραγραφή μέρους των απαιτήσεων.
Καθοριστικό στοιχείο για το σκεπτικό της απόφασης ήταν πως δεν είχε γίνει καταγγελία του δανείου πριν από την άσκηση της αγωγής. Ετσι, το ανεξόφλητο κεφάλαιο δεν είχε καταστεί ενιαία ληξιπρόθεσμο και κάθε δόση διατηρούσε την αυτοτέλειά της. Το δικαστήριο εφάρμοσε την πενταετή παραγραφή που προβλέπεται για τόκους και χρεώλυτρα, αναγνωρίζοντας ότι οι δανειολήπτες δεν όφειλαν το παραγεγραμμένο ποσό ούτε τους αναλογούντες τόκους. Τέλος, επιδίκασε σε βάρος της εταιρείας διαχείρισης δικαστικά έξοδα 1.200 ευρώ για τους δύο βαθμούς δικαιοδοσίας. Η παραπάνω απόφαση αναδεικνύει τη σημασία του ελέγχου κάθε δόσης, των ρυθμίσεων που έχουν μεσολαβήσει και, κυρίως, της ύπαρξης και του χρόνου καταγγελίας της σύμβασης, πριν προσδιοριστεί ποιο ποσό μπορεί να αξιωθεί από servicer.
Ακόμη πιο άμεσο αντίκτυπο έχει η δεύτερη απόφαση, σε πρώτο βαθμό, από το Μονομελές Διοικητικό Πρωτοδικείο Κορίνθου, το οποίο απέτρεψε την κατάσχεση της κύριας κατοικίας δανειολήπτη. Η υπόθεση αφορούσε οφειλές προς το Δημόσιο ύψους 30.702,50 ευρώ, με το δικαστήριο να κρίνει πως η τοπική ΔΟΥ δεν είχε εξετάσει επαρκώς τη δυνατότητα είσπραξης από άλλα ακίνητα του οφειλέτη. Η κατάσχεση είχε επιβληθεί τον Οκτώβρη του 2023 για διαμέρισμα του οποίου η εμπορική αξία και η τιμή πρώτης προσφοράς είχαν οριστεί στις 80.000 ευρώ. Ο φορολογούμενος υποστήριξε ότι επρόκειτο για την κύρια κατοικία του και ότι υπήρχαν άλλα περιουσιακά στοιχεία στα οποία μπορούσε να στραφεί το Δημόσιο.
Από τα στοιχεία που έλαβε υπόψη το Πρωτοδικείο προέκυψε ότι ο οφειλέτης, εκτός του διαμερίσματος, διέθετε επαγγελματικό ακίνητο 85 τ.μ., ημιτελή μονοκατοικία χωρίς ηλεκτροδότηση, τρία οικόπεδα και ένα αγροτεμάχιο. Το δικαστήριο διευκρίνισε ότι η κύρια κατοικία δεν εξαιρείται αυτομάτως από την αναγκαστική είσπραξη φορολογικών χρεών. Ωστόσο, η επιλογή των μέτρων υπόκειται στις αρχές της αναλογικότητας και της χρηστής διοίκησης. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η ΔΟΥ δεν είχε διερευνήσει ουσιαστικά εάν τα υπόλοιπα περιουσιακά στοιχεία μπορούσαν να καλύψουν την απαίτηση. Η ανακοπή έγινε δεκτή, καθώς ούτε η επίκληση προηγούμενων κατασχέσεων σε τραπεζικούς λογαριασμούς αρκούσε για να δικαιολογήσει την κατάσχεση της κατοικίας.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr