Σε υψηλούς τόνους τοποθετείται η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ.) αναφορικά με τις αποφάσεις των πρυτανικών αρχών για το πλαίσιο διεξαγωγής των εκδηλώσεων μνήμης του Πολυτεχνείου.
Όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή της, οι περιορισμοί στον εορτασμό δεν συνιστούν μια ουδέτερη διοικητική πράξη, αλλά μια συνειδητή πολιτική επιλογή που στοχεύει στη μετατροπή της επετείου σε ένα τυπικό, εθιμοτυπικό μνημόσυνο, αποκομμένο από τις σύγχρονες φοιτητικές και κοινωνικές διεκδικήσεις.
Η ανακοίνωση της ΕΛ.Α.Σ.:
Η απόφαση των πρυτανικών αρχών να περιορίσουν τον εορτασμό του Πολυτεχνείου δεν είναι μια ουδέτερη διοικητική πράξη. Είναι μια βαθιά πολιτική επιλογή που αποκαλύπτει την ενόχληση απέναντι στη ζωντανή μνήμη των αγώνων, στη συλλογική διεκδίκηση και στην αγωνιστική παράδοση του φοιτητικού κινήματος. Φαίνεται πως -για ορισμένους- η εξέγερση του Πολυτεχνείου είναι αποδεκτή μόνο όταν χωράει σε επετειακά πρωτόκολλα, επίσημους λόγους, στεφάνια και φωτογραφίες. Όταν όμως η μνήμη της συνδέεται με τη σημερινή πραγματικότητα, όταν γίνεται αμφισβήτηση, διεκδίκηση και αγώνας, τότε ξαφνικά μετατρέπεται σε πρόβλημα που πρέπει να περιοριστεί.
Ας το ξεκαθαρίσουμε! Το Πολυτεχνείο δεν είναι ιδιοκτησία ούτε των πρυτανικών αρχών ούτε άλλων που συχνά με τις συμπεριφορές τους αμαυρώνουν την επέτειο. Δεν είναι μια επέτειος που μπορούν να διαχειρίζονται κατά το δοκούν, ούτε μια ιστορική αναφορά που μπορούν να αποστειρώσουν από το πολιτικό και κοινωνικό της περιεχόμενο. Η εξέγερση του Νοέμβρη δεν έγινε για να αποτελεί ένα εθιμοτυπικό ετήσιο μνημόσυνο.
Το φοιτητικό κίνημα ούτε ήταν ούτε θα μετατραπεί σε διακοσμητικό στοιχείο της ιστορίας. Ήταν και είναι δύναμη ανατροπής. Ήταν εκείνο που αμφισβήτησε την εξουσία, τη Χούντα, που συγκρούστηκε με την καταπίεση, που άνοιξε δρόμους ελευθερίας και Δημοκρατίας. Και ακριβώς αυτή η παρακαταθήκη είναι που ενοχλεί: η υπενθύμιση ότι οι κοινωνίες αλλάζουν όταν οι άνθρωποι αντιστέκονται και διεκδικούν. Είναι φανερό ότι δεν επιθυμούν ένα Πολυτεχνείο που εμπνέει. Δε θέλουν φοιτητές που αγωνίζονται αλλά φοιτητές που συμμορφώνονται. Δε θέλουν ιστορική μνήμη αλλά μια επέτειο χωρίς πολιτικό περιεχόμενο.
Η προσπάθεια περιορισμού του εορτασμού εντάσσεται, άλλωστε, σε μια ευρύτερη αντίληψη για το Πανεπιστήμιο, το οποίο επιθυμούν να καταστήσουν αποστειρωμένο από πολιτικές και κοινωνικές διεκδικήσεις, ώστε η διοίκηση να αποφασίζει και η φοιτητική κοινότητα απλώς να υπακούει. Ξεχνούν όμως ότι το Πανεπιστήμιο δεν είναι ιδιοκτησία των διοικήσεών του και η Δημοκρατία δε λειτουργεί με διοικητικά διατάγματα.
Οι πρυτανικές αρχές, με την «τυφλή» στήριξη του υπουργείου Παιδείας και της κυβέρνησης Μητσοτάκη την ώρα που οι φοιτητές προσπαθούμε να καταπολεμήσουμε την άλωση των εκπαιδευτικών μας χώρων από νεοναζί και ακροδεξιούς, επιλέγουν με τον τρόπο τους να υποστηρίζουν τις ιδέες τους και να βάζουν εμπόδιο στους φοιτητές και τις φοιτήτριες που αγωνίζονται για τα δημόσια πανεπιστήμια και την προάσπιση των κεκτημένων.
Όσο κι αν προσπαθούν να περιορίσουν τον εορτασμό, να ελέγξουν τους συμβολισμούς και να αποδυναμώσουν το μήνυμα της εξέγερσης, η ιστορία δεν παραχαράσσεται. Δεν έχουν τη δύναμη να φιμώσουν τη μνήμη και δεν μπορούν να σβήσουν το όραμα που κληροδοτούν οι αγώνες του χθες στους αγώνες του σήμερα. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι «πόσες ώρες θα διαρκέσει ο εορτασμός», αλλά ποιοι φοβούνται τη ζωντανή μνήμη του Πολυτεχνείου και γιατί.
Άγρια κόντρα κυβέρνησης-ΠΑΣΟΚ με σφήνα Κωνσταντοπούλου, για τον επικεφαλής της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων