Τελευταία νέα
Δούρου: “Δεν έχω καμία δυσκολία να σταθώ απέναντι στον Τσίπρα” Επέστρεψε ο Σιαδήμας στην ΕΡΤ μετά την απομάκρυνσή του – Ζήτησε συγγνώμη μετά την εμφάνιση του χρυσαυγίτη Ηλιόπουλου Γεραπετρίτης στις Βρυξέλλες: «Η συνδεσιμότητα αναγκαίος όρος για την ενεργειακή ασφάλεια – Καμία παρέκκλιση από το ευρωπαϊκό κεκτημένο» Λύτρας για 12χρονη στον Κολωνό: «Ο 57χρονος εκμεταλλεύτηκε την οικονομική αδυναμία της οικογένειας» [βίντεο] Η πρώτη αποχώρηση από την ΕΛ.Α.Σ. με αιχμές Πάρτι στην Τούμπα: Γιόρτασε με νίκη τα 100 χρόνια ο ΠΑΟΚ Γ. Γεραπετρίτης: Καμία παρέκκλιση από το ευρωπαϊκό κεκτημένο στις ηλεκτρικές διασυνδέσεις Ρένα Δούρου: «Δεν έχω καμία δυσκολία να σταθώ απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα» Βραβείο podcast: Στον Θωμά Σίδερη και την «Εφ.Συν.» για το «Τέτρις – Η Ενηλικίωση» Προαναγγελία αύξησης του πληθωρισμού στην Ελλάδα Σέρρες: Αδειασε το κολαστήριο στη Σιντική αλλά δεν κλείνει Πολυτεχνείο 1973: Η συγκλονιστική μαρτυρία του φωτορεπόρτερ Αριστοτέλη Σαρρηκώστα – «Είμαστε αδέλφια, είμαστε άοπλοι»
Efsyn.gr

Πολυτεχνείο 1973: Η συγκλονιστική μαρτυρία του φωτορεπόρτερ Αριστοτέλη Σαρρηκώστα – «Είμαστε αδέλφια, είμαστε άοπλοι»

Τις συγκλονιστικές στιγμές που έζησε και κατέγραψε με τον φωτογραφικό του φακό κατά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, τον Νοέμβριο του 1973, περιέγραψε ο φωτορεπόρτερ Αριστοτέλης Σαρρηκώστας, 53 χρόνια μετά τα γεγονότα.
Ανάμεσα στις εικόνες που σημάδεψαν τη μνήμη του βρίσκεται και μία που επέλεξε συνειδητά να μην τραβήξει ποτέ. Ο Αριστοτέλης Σαρρηκώστας βρέθηκε στη συμβολή των οδών Στουρνάρη και Πατησίων, βλέποντας τα τανκς να παρατάσσονται μπροστά από το Πολυτεχνείο και τους φοιτητές να φωνάζουν «είμαστε αδέλφια». Δεν ήταν απλώς αυτόπτης μάρτυρας, αλλά ένας από τους ανθρώπους που κατέγραψαν με τον φακό τους τις δραματικές στιγμές της εξέγερσης.
Όπως αφηγήθηκε στο ΕΡΤnews, εκείνες τις ώρες φωτογράφιζε χωρίς φλας, τραβώντας το πολύ οκτώ καρέ κάθε φορά, προτού παραδώσει το φιλμ στον Ελληνοαμερικανό διευθυντή του στο Associated Press. Γνώριζε ότι ανά πάσα στιγμή μπορούσε να συλληφθεί, ωστόσο θεωρούσε πως είχε χρέος να καταγράψει τα γεγονότα για την ιστορία.
«Μαζί με τον διευθυντή μου, του Associated Press μπήκαμε μέσα στη φάλαγγα των τανκς»
Στην αφήγησή του περιλαμβάνεται και η εικόνα που δεν κατάφερε να απαθανατίσει, αλλά παραμένει ανεξίτηλη στη μνήμη του: ένας φοιτητής πεσμένος στο έδαφος, με σοβαρό τραύμα στο κεφάλι, ύστερα από επίθεση αστυνομικών.
«Δεν θα υπήρχε η ιστορία», ανέφερε μιλώντας για το καθήκον κάθε φωτορεπόρτερ.
«Έτυχε να είμαι εγώ και δεν πίστευα αυτά που έβλεπα. Όπλα, τανκς, κανόνια να στρέφονται εναντίον των Ελλήνων, οι οποίοι έχουν πληρώσει γι’ αυτά και τα οποία ήταν για την υπεράσπιση του λαού, αλλά οι συνταγματάρχες τα είχαν στρέψει εναντίον του λαού.
Μαζί με τον διευθυντή μου, του Associated Press μπήκαμε μέσα στη φάλαγγα των τανκς που κατέβαιναν την οδό Πανεπιστημίου, φτάσαμε Πατησίων και βγήκα καθαρά χωρίς να κρύψω τι είμαι με την τσάντα μου, με τις φωτογραφικές μηχανές. Τα τανκς παρατάχθηκαν μπροστά από την πρόσοψη του Πολυτεχνείου που ήταν γεμάτο φοιτητές. Η συγκίνηση και τα αισθήματα ήταν πάρα πολλά. Είχα καλύψει ήδη πολέμους, αλλά το να φωτογραφίζεις την πατρίδα σου είναι τελείως διαφορετικό. Τα συναισθήματα πρέπει όμως να τα παραμερίζεις», ανέφερε.
«Έκανα το κλικ και κατέβαζα τη μηχανή κάτω»
Περιγράφοντας τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εργαζόταν στη συμβολή Στουρνάρη και Πατησίων, ο Αριστοτέλης Σαρρηκώστας εξήγησε ότι γύρω του βρίσκονταν αστυνομικοί, ένστολοι και στρατιώτες. Για τον λόγο αυτό απέφευγε να προκαλέσει την προσοχή τους, ενώ δεν χρησιμοποιούσε φλας.
«Στη Στουρνάρη και Πατησίων, η γωνία από πίσω μου, δεξιά και αριστερά ήταν γεμάτη αστυνομικούς με πολιτικά ένστολους, στρατό και βεβαίως δεν ήθελα να προβοκάρω κανέναν. Οπότε φωτογράφιζα με τα φώτα του δρόμου δεν έβγαλα το φλας για να μην προκαλέσω κανέναν. Και βεβαίως φρόντιζα τη στιγμή που δεν με έβλεπαν πολλοί. Έκανα το κλικ και κατέβαζα την μηχανή κάτω. Φανταστείτε τότε ότι η ευαισθησία του φιλμ ήταν 400 ενώ σήμερα στα 4000 και έπρεπε να έχω σταθερό χέρι.
Μετά από 10 – 15 λεπτά, αφού είχα τραβήξει μερικά καρέ, έβγαζα το φιλμ και το έδινα στον διευθυντή μου γιατί ήξερα ότι ανά πάσα στιγμή μπορούσαν να με αρπάξουν, να με πάνε στη Μπουμπουλίνας, ακριβώς δύο γωνίες από πάνω και ήλπιζα να περισώσουμε μερικά στιγμιότυπα».
Οι φωνές των φοιτητών που καλούσαν τους στρατιώτες να μην πυροβολήσουν παραμένουν χαραγμένες στη μνήμη του. Όπως θυμάται, ακούγονταν οι εκκλήσεις «Είμαστε αδέλφια, είμαστε άοπλοι», ενώ από τον ραδιοφωνικό σταθμό του Πολυτεχνείου μεταδίδονταν τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη.
«Η κατάσταση ήταν πραγματικά πολύ συγκινητική, αλλά το καθήκον καθήκον», αφηγείται.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο σημείο, τον πλησίασε ένας αστυνομικός με τρία σιρίτια και τον ρώτησε τι έκανε εκεί.
«Ήρθα να πάρω μερικές φωτογραφίες για το πρακτορείο μου», απάντησα.
Ο αστυνομικός, ο οποίος προφανώς γνώριζε κάτι για εκείνον, του ζήτησε να παραμείνει σε συγκεκριμένο σημείο, ώστε να μπορεί να τον βλέπει.
«Κάθισε εδώ, θέλω να σε βλέπω».
Ο φωτορεπόρτερ, όπως είπε, δεν είχε αντίρρηση, καθώς προτιμούσε να βρίσκεται υπό την επίβλεψη ενός αστυνομικού διευθυντή, παρά να κινδυνεύει από άλλους αστυνομικούς. Τη συνομιλία άκουσαν και όσοι βρίσκονταν γύρω του, μεταξύ των οποίων και πρόσωπα που χαρακτήρισε προβοκάτορες, γνωστά από τις προηγούμενες ημέρες στους δρόμους. Εκείνοι υπέθεσαν ότι πιθανότατα ήταν άνθρωπος της αστυνομίας.
Η ανεξίτηλη εικόνα που δεν φωτογράφισε ποτέ
Μία από τις πιο δύσκολες στιγμές που περιέγραψε ο Αριστοτέλης Σαρρηκώστας ήταν η έξοδος των φοιτητών από το Πολυτεχνείο, μετά τη διαβεβαίωση του εισαγγελέα Τσεβά ότι δεν θα κινδύνευαν.
«Ξαφνικά είδα τον κύριο εισαγγελέα Τσεβά με τη ντουντούκα στο χέρι και πέρασε μπροστά από τους φοιτητές και εγγυήθηκε ότι όσοι βγουν δεν κινδυνεύουν, δεν θα τους πειράξει κανείς. Κάποιοι πήδηξαν από το παράθυρο και βγήκαν στο δρόμο. Οι αστυνομικοί τους έβαλαν σε δυάδες τα χέρια στο κεφάλι και τους έβαλαν στην οδό Ακαδημίας. Εκεί πέσανε πάνω τους. Τότε οι περισσότεροι αστυνομικοί δεν κρατούσαν γκλομπ, αλλά κάτι δοκάρια, δύο μέτρα για να τους φτάνουν από μακριά».
Εκείνη τη στιγμή αντίκρισε έναν φοιτητή με ανοιγμένο το κεφάλι, πεσμένο στο έδαφος, σε απόσταση περίπου 15 με 20 μέτρων από τη θέση του. Σήκωσε τη φωτογραφική του μηχανή, αλλά αντιλήφθηκε ότι δεκάδες άνθρωποι τον παρακολουθούσαν, περιμένοντας να δουν αν θα καταγράψει τη σκηνή.
«Εκείνη τη στιγμή είδα ότι είχαν ανοίξει το κεφάλι φοιτητή και είχε πέσει κάτω, σε απόσταση 15 – 20 μέτρων από μένα. Έπιασα τη μηχανή μου και είδα 50 – 60 ζευγάρια μάτια που με κοίταξαν να δουν αν θα φωτογραφίσω το στιγμιότυπο και προτίμησα να μην το φωτογραφίσω, για να μπορέσω να μείνω εκεί μέχρι το τέλος».
Όπως εξήγησε, αυτή ήταν η μοναδική εικόνα εκείνης της βραδιάς που δεν αποτύπωσε με τον φακό του. Επέλεξε να μην τραβήξει τη φωτογραφία, προκειμένου να μην αποκαλυφθεί και να μπορέσει να παραμείνει στο σημείο μέχρι την τελευταία στιγμή.
«Αυτή η εικόνα μου έχει μείνει και επαναλαμβάνω ήταν η μόνη εικόνα που δεν φωτογράφισα εκείνο το βράδυ, αλλά δεν το έκανα για να μείνω μέχρι την τελευταία ώρα, όπως και έγινε».
«Το τριήμερο αυτό για μένα είναι ημέρες λογισμού»
Ανατρέχοντας στα γεγονότα του Πολυτεχνείου, ο φωτορεπόρτερ υπογράμμισε ότι οι εικόνες που αντίκρισε εκείνες τις ώρες δεν έχουν σβήσει από τη μνήμη του. Παράλληλα, τόνισε την ανάγκη να τιμάται ο αγώνας των φοιτητών, αλλά και η θυσία ανθρώπων που δεν έγιναν ποτέ γνωστοί στο ευρύ κοινό.
«Οι σκηνές που είδα εκείνες τις ώρες έχουν ανεξίτηλες στη μνήμη μου. Και βεβαίως ο αγώνας και η θυσία αυτών των φοιτητών πρέπει να τιμάται σήμερα. Το τριήμερο αυτό για μένα είναι ημέρες λογισμού για μένα. Είναι οι μέρες που πρέπει όλοι οι Έλληνες να κρατήσουν την παρακαταθήκη αυτών που έδωσαν τη ζωή τους και πολλών άγνωστων ανθρώπων ηρώων οι οποίοι δεν έχουν εμφανιστεί ποτέ στη δημοσιότητα, οι οποίοι βοήθησαν με την παρουσία τους στο Πολυτεχνείο», ανέφερε ο κ. Σαρρηκώστας.
Κλείνοντας την αφήγησή του, αναφέρθηκε στη νεολαία του 1973, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι οι νέοι θα βρίσκονταν και σήμερα στην πρώτη γραμμή, εάν προέκυπτε αντίστοιχη ανάγκη.
«Η τότε νεολαία φορούσε παντελόνια καμπάνα και βεβαίως είχαν το φραπέ στο χέρι και λέγαμε αυτή η νεολαία είναι δυνατόν να μας υπερασπίσει τον εχθρό; Κι όμως ήταν αυτή η πρώτη που έθεσαν τα στήθη μπροστά στα τανκς. Το ίδιο εύχομαι να μη συμβεί ποτέ, αλλά αν συμβεί και σήμερα, πάλι η νεολαία, πάλι αυτοί οι φοιτητές θα μπουν μπροστά. Είναι, είναι της μοίρας μας, οι Έλληνες ενωμένοι ποτέ δεν λυπούνται. Το Πολυτεχνείο δεν ανήκει σε κανένα κόμμα, τώρα έχει πέσει στα χέρια μερικών. Δεν θέλω να ανακατεύομαι με τα πολιτικά, δεν είναι η δουλειά μου αυτή. Αλλά έλεος, το Πολυτεχνείο είναι η επανάσταση των φοιτητών, της νεολαίας ενάντια στη δικτατορία».

Διαβάστε περισσότερα

Διαβάστε επίσης...