Τελευταία νέα
Δημοσκόπηση Pulse: Στο 30% η ΝΔ, στο 16% η ΕΛΑΣ -Έντεκα κόμματα στη Βουλή Nations League: Η Γερμανία έριξε «πεντάρα» στην Ολλανδία – Τα άλλα αποτελέσματα της διοργάνωσης Γαλλία: Πρόωρος απολογισμός Μακρόν για την προεδρική του θητεία – «Υπήρξαν λάθη, έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα» Εθνική Ελλάδας: Υπέταξε τη Σερβία αλλά έχασε την πρόκριση στην τριπλή ισοβαθμία με Γερμανία, Ολλανδία Ανησυχία στη Μέση Ανατολή: Τρίτο αμερικανικό αεροπλανοφόρο αναπτύχθηκε στην περιοχή Πολυτεχνείο: Εκδήλωση στο Δημαρχείο Θεσσαλονίκης με τραγούδια εξόριστων από τη Λέρο ΠΑΣΟΚ κατά Μητσοτάκη: «Ο σεβασμός στην Αυτοδιοίκηση δεν αποδεικνύεται με υποσχέσεις» Reuters: Το ΔΣ της Nvidia απορρίπτει την επάνοδο Χουάνγκ στην θέση του – 182.000 υπογραφές υπέρ του COP31: Η Αυστραλία παρουσίασε προσχέδιο τελικού κειμένου που προτείνει άμεση μετάβαση από τα ορυκτά καύσιμα Συντελεστής δόμησης: Με κοινό μέτωπο αλλά … τρεις ταχύτητες  οι Δήμαρχοι στο Μαξίμου Βραδινό «προσκύνημα» στο Πολυτεχνείο – Κόσμος αφήνει λουλούδια και σημειώματα στο μνημείο [βίντεο] Χαλκιδική: Ύποπτος έπεσε στη θάλασσα για να μην συλληφθεί και έμεινε τρεις ώρες – Ολόκληρη επιχείρηση για τον εντοπισμό του
Elculture.gr

Ρηνιώ Κυριαζή: «Είναι ζήτημα εθνικό, πολιτικό, ιστορικό, τα θέατρα στις πόλεις μας να ανθίζουν»

«Ρωμαίος και Ιουλιέττα» αλλά «από ύλη Ονείρου» είναι η παράσταση που παρουσιάζει το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων σε μία σύγχρονη σκηνοθετική προσέγγιση του κλασικού έργου του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ από τη Ρηνιώ Κυριαζή και σε μετάφραση του Διονύση Καψάλη. Στην υπόθεση του έργου, ένας παράξενος θίασος, όπως αυτός των μαστόρων από το Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας, συναντιέται σε ένα απόμερο ξέφωτο στο δάσος, για να ετοιμάσει μια όλως αξιοθρήνητη κωμωδία – ένα πολύ σπουδαίο έργο και ξεκαρδιστικό. Εκεί ανακαλύπτει ένα ερείπιο παλαιού θεάτρου και, από τα πεταμένα υλικά του, φτιάχνει μια αυτοσχέδια σκηνή. Μέσα από την πρόβα, κάτω από το φεγγαρόφωτο, ξεδιπλώνεται το κλασικό έργο του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ Ρωμαίος και Ιουλιέττα.

 H Ρηνιώ Κυριαζή, η καλλιτεχνική διευθύντρια του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων, μιλάει για τη σκηνοθετική της ανάγνωση στο έργο «Ρωμαίος και Ιουλιέττα, από ύλη Ονείρου», τον ρόλο των ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ και τη σημασία του θεάτρου στις πόλεις μας.

Ρωμαίος και Ιουλιέττα αλλά από ύλη Ονείρου, πώς προσεγγίσατε λοιπόν την πρώτη ύλη του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, στην οποία και βασίζεται;

Η παράστασή μας ξεκινάει με τη σκηνή των μαστόρων από το Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας. Ο θίασος συναντιέται σε ένα ξέφωτο για να ετοιμάσει την ιστορία του Πύραμου και της Θίσβης, μιας παραλλαγής του θέματος του Ρωμαίου και της Ιουλιέττας. Ο Πέτρος Σφήνας, μια μορφή ίσως του Σαίξπηρ, του θιασάρχη, του σκηνοθέτη παλεύει για το καλύτερο αποτέλεσμα ενώ ο θίασος διαφωνεί για διάφορες επιλογές και παρεμβαίνει με τρόπο που φανερώνει την αγωνία των ηθοποιών για το καλύτερο αποτέλεσμα. Δημιουργείται η συνθήκη του θεάτρου μέσα στο θέατρο που φαίνεται πολύ ταιριαστή στο ατμοσφαιρικό Θέατρο Καμπέρειο. Στην παράσταση συμμετέχουν οι τεχνικοί του θεάτρου που μέσω του χιούμορ συνομιλούν άμεσα, κατά τη γνώμη μου, με τον τρόπο του Σαίξπηρ. Η πρόβα εξελίσσεται και σταδιακά τη θέση του Πύραμου και της Θίσβης παίρνει ο Ρωμαίος και η Ιουλιέττα. Η κωμωδία και το δράμα αλληλοσυμπληρώνονται μέχρι να όλα τα στοιχεία να μας παρασύρουν στο υλικό των ονείρων.

Ο τίτλος «Ρωμαίος και Ιουλιέττα, από ύλη Ονείρου» συνομιλεί με τον στίχο του Πρόσπερου από την «Τρικυμία»: «Είμαστε φτιαγμένοι από την ύλη των ονείρων». Τι σας οδήγησε σε αυτή τη σύνδεση και πώς επηρεάζει τη σκηνοθετική σας ανάγνωση του έργου;

Ο τίτλος είναι μία έμπνευση του μεταφραστή Διονύση Καψάλη που η βοήθειά του στη σύνθεση των δύο έργων στάθηκε πολύτιμη. Το υλικό του Ονείρου μπολιάζει τον Ρωμαίο και την Ιουλιέττα και παρουσιάζεται σε ένα ξύλινο σκηνικό χώρο αρχ. ὕλη [= δάσος, κομμένο ξύλο, υλικό]. Συνομιλεί με τη φράση του Πρόσπερου όπως και με αυτή του Μερκούτιου: «Γιατί μιλώ με όνειρα, τα όνειρα που τα γεννά το οκνηρό μυαλό μας απ’ το τίποτα, στη φαντασία μας που τίποτα δεν είναι, μα είναι ανυπόστατη σαν τον αέρα…»

Τι σας ενδιαφέρει σε αυτή τη συνάντηση των σαιξπηρικών κόσμων; 

Ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ γνωρίζει τόσο καλά το θέατρο, δημιουργεί το θέατρο. Με συγκινεί η πίστη του στην τέχνη, η τρέλα για τη δημιουργία μιας παράστασης. Η αγάπη για τον άνθρωπο με όλα του τα προτερήματα και ελαττώματα. Η μαγεία που δημιουργείται από το τίποτα. Η ποίηση, η ανατροπή, το παιχνίδι ανάμεσα στο σοβαρό και το αστείο, το δράμα και την κωμωδία, οι τρικλοποδιές, η έλλειψη σοβαροφάνειας, οι τρελοί και οι γελωτοποιοί του. Η κριτική στην εξουσία και την υποκρισία. Η δύναμη του Θιάσου. Οι αγωνίες, η ζωή των θεατρίνων, η ομορφιά του κόσμου. Γράφει τη διασημότερη ερωτική ιστορία, τον Ρωμαίο και την Ιουλιέττα, και στη συνέχεια την ανατρέπει ο ίδιος με την παρωδία της στο Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας.

Η παράσταση απευθύνεται και σε μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου. Τι μπορεί να συναντήσει ένας έφηβος σήμερα στο έργο του Σαίξπηρ που να τον αφορά; 

Νομίζω πως πέρα από τα πολύ σημαντικά θέματα που θίγουν τα έργα του: του έρωτα, της φιλίας, της προδοσίας, των συγκρούσεων, του πολέμου, των οικογενειακών σχέσεων – το σημαντικότερο είναι ο τρόπος με τον οποίο επιθυμούμε να μιλήσουμε στα παιδιά μας. Ο τρόπος του Σαίξπηρ είναι ενωτικός, τρυφερός, μεταφυσικός, ονειρικός, ελπιδοφόρος – τα λόγια είναι θεραπευτικά. Το χιούμορ, η φαντασία, η σκέψη είναι λυτρωτικά. Η φράση του Πατέρα Λαυρέντιου για την απελπισία του Ρωμαίου: «Υπομονή, είναι απέραντος ο κόσμος» νομίζω πως είναι κάτι που χρειαζόμαστε να ακούμε. Να θυμόμαστε, μέσα στις δυσκολίες, την απεραντοσύνη του κόσμου που είναι εκεί να μας αγκαλιάσει, αν μπορέσουμε να ξεφύγουμε από τις μικρότητες και τα στενά μας όρια.

Έχετε κάτι που θα θέλατε να ανακαλύψει εκ νέου ο θεατής μέσα από τη δική σας παράσταση; Υπάρχει κάτι που άλλαξε και μέσα από τη δική σας ματιά στο έργο του Σαίξπηρ μετά από τη συγκεκριμένη δημιουργική διαδρομή;

Τελευταία, έχω μαγευτεί από τις σκηνικές οδηγίες που περνούν μέσα στα λόγια των ηρώων του και κλείνουν το μάτι σε ηθοποιούς και θεατές. Στην πιο τραγική στιγμή, πριν αυτοκτονήσει η Ιουλιέττα λέει στον εαυτό της: «θα είμαι σύντομη λοιπόν…» ή «τη θλιβερή σκηνή μου μόνη μου θα την παίξω…». Ο ηθοποιός γνωρίζει τι σημαίνει η σκηνή για τη ζωή και η ζωή για τη σκηνή – ο ηθοποιός που έχει αφιερώσει τη ζωή του στο σανίδι χωρίς καμιά σιγουριά, καμιά κοινωνική καταξίωση, πολλές φορές χωρίς καμιά επιτυχία, χωρίς χρήματα κι όμως είναι εκεί αποζητώντας να μοιραστεί κάτι άλλο – να προσφέρει στο κοινό μια άλλη εκδοχή για τη ζωή πέρα από αυτό που επιβάλλει η κοινωνία. Πιστεύω ότι το έχουμε ανάγκη.

Και τώρα και από τη θέση σας στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων, πόσο σημαντική είναι για εσάς η σύνδεση του θεάτρου με την πόλη των Ιωαννίνων, των ανθρώπων της και την ευρύτερη περιοχή της Ηπείρου; Πώς έχετε αντιληφθεί την ανταπόκριση του κοινού; 

Απόλυτα σημαντική. Το θέατρο δεν είναι πολυτέλεια, είναι ο τρόπος να συνομιλήσουμε με το μέσα μας, να δούμε τον άλλον με τρυφερότητα, να δουλέψουμε ομαδικά, να μεταμορφωθούμε. Όλα αυτά λείπουν πολύ από την καθημερινότητά μας και είναι κρίμα. Θεωρώ ότι το θέατρο είναι μία όαση για καλλιτέχνες, δημιουργούς και θεατές. Ένας χώρος που προσφέρει μεγάλο κοινωνικό και εκπαιδευτικό έργο. Οι μέχρι τώρα παραγωγές και δράσεις του θεάτρου μας, έχουν αναδείξει πολλές πλευρές του δυναμικού της πόλης των Ιωαννίνων και της περιοχής της Ηπείρου. Όλο και περισσότερο το κοινό συμμετέχει και ανταποκρίνεται. Επιθυμούμε να έχουμε κοντά μας περισσότερο νέο κόσμο, τους φοιτητές της πόλης και ελπίζω να τους κινήσουμε ουσιαστικότερα το ενδιαφέρον. Έχουμε πολλή δουλειά ακόμη…

Ποιος είναι σήμερα πιστεύετε ο ρόλος ενός ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.; Πώς μπορεί ένα περιφερειακό θέατρο να διαμορφώσει τη δική του ξεχωριστή καλλιτεχνική ταυτότητα; 

Μπορεί και πρέπει να ανακτήσει τον ρόλο του και να προχωρήσει. Τα μέσα είναι πενιχρά και η γραφειοκρατία του δημόσιου φορέα σχεδόν ανίκητη. Περνάμε μέσα από τις ρωγμές με μεγάλο ψυχικό κόστος. Ζητάμε τη στήριξη των φορέων, των χορηγών, των δημοσιογράφων, των εκπαιδευτικών, του κοινού για να προσφέρουμε αυτό που αξίζει στον τόπο. Μόνο αν συμπράξουμε θα έχουμε αποτέλεσμα σημαντικό και απτό για τη ζωή των ανθρώπων.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Γιάννενα, για μένα το Καμπέρειο Θέατρο ήταν ένας χώρος όπου οι άνθρωποι δεν ήταν μόνοι. Επιθυμώ να λειτουργεί με τέτοιον τρόπο, ώστε να μην είμαι υπόλογη στην έφηβη που υπήρξα κάποτε ούσα παράξενη και μεγαλώνοντας σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. Θα ήθελα να δώσω χώρο στους διαφορετικούς ανθρώπους, στέγη και φωνή. Δυστυχώς είναι πάρα πολύ δύσκολο να υλοποιήσω όσα επιθυμώ. Σε συνεργασία με Καλλιτεχνικούς Διευθυντές άλλων ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. που πασχίζουν επίσης, έχουμε καταθέσει γραπτά και προφορικά τα προβλήματα των ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. στο ΥΠ.ΠΟ., τις Περιφέρειες και τους Δήμους και σε ποικίλους φορείς. Αναμένουμε με αγωνία θετικές εξελίξεις. Είναι ζήτημα εθνικό, πολιτικό, ιστορικό τα θέατρα στις πόλεις μας να ανθίζουν.

Info παράστασης:

Ρωμαίος και Ιουλιέττα, από ύλη Ονείρου | 21, 22, 28 & 29 Νοεμβρίου στις 18:00 | Θέατρο Καμπέρειο | Προπώληση εδώ

The post Ρηνιώ Κυριαζή: «Είναι ζήτημα εθνικό, πολιτικό, ιστορικό, τα θέατρα στις πόλεις μας να ανθίζουν» appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.

Διαβάστε περισσότερα

Διαβάστε επίσης...