Μιλώντας για το Πολυτεχνείο, τι σημαίνει άραγε το «Ζει» ύστερα από πάνω από μισό αιώνα; Σίγουρα παραπέμπει σε μια «συνομιλία» της Αριστεράς με τον εαυτό της, ένα κοίταγμα στον ιστορικό καθρέφτη. Η εξέγερση δεν μπορεί να διατηρείται ως έμπνευση αν η ίδια η Αριστερά δεν εμπνέεται από αυτήν, αν δεν σηκώνει στην πραγματική ζωή, στην καθημερινότητα των κοινωνικών και πολιτικών της παρεμβάσεων, τη σημαία της. Πόσο και ποια Αριστερά τιμά με αυτή την έννοια το «Ζει»;
Παραπέμπει όμως και σε μια «υπερασπιστική γραμμή» για το «Πολυτεχνείο» ως ιστορική αναφορά, που κινδυνεύει πλέον σοβαρά από τις (αντ)επιθέσεις του ιστορικού αναθεωρητισμού, ακροδεξιάς ή και φασιστικής κοπής.
Πάνω σε αυτό, όλη η δεξιά «πολυκατοικία» πάσχει από σύνδρομο ιστορικής μειονεξίας. Στα χρόνια της Κατοχής, στο εσωτερικό της χώρας σεβαστό τμήμα της αστικής τάξης έπεσε στον δωσιλογισμό και τον μαυραγοριτισμό, ενώ ένα άλλο που απέδρασε σατο εξωτερικό, δεν διεκδικούσε δάφνες αντίστασης.
Το φωτοστέφανο της Εθνικής Αντίστασης το κέρδισε επάξια η Αριστερά. Η ήττα της στον Εμφύλιο έφερε στον κορμό του μετεμφυλιακού κράτους άκαπνους και δωσίλογους. Οσα (δι)έπραξαν στη συνέχεια και μέχρι και την πτώση της χούντας δημιούργησαν τους όρους ενός ιστορικού αιτήματος, το οποίο εκδηλώθηκε σαν παλίρροια ύστερα από την πτώση της χούντας και καθόρισε τη Μεταπολίτευση.
«Ζει» λοιπόν, για να περιφρουρήσει το νόημα της εξέγερσης του 1973, ώσπου να παραδώσει τη «σκυτάλη» σε μια νέα μαζική αφύπνιση, που θα ξεπλύνει την «κόπρο του Αυγείου» η οποία μας κυκλώνει.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr
