Ο Ρόμπερτ Πάτινσον διαπρέπει σε ρόλους παράξενων, αξιολύπητων και αποτυχημένων τύπων που χρειάζονται επειγόντως… διακοπές, σχολιάζουν χιουμοριστικά οι New York Times, με αφορμή τη χθεσινή ανακοίνωση ότι ο Βρετανός ηθοποιός θα είναι εκείνος που θα ενσαρκώσει τον διάσημο πράκτορα Τζέιμς Μποντ στην επόμενη επίσημη ταινία της σειράς.
Άλλωστε, ο ρόλος που τον έκανε πιο ευρέως γνωστό ήταν εκείνος ενός… βασανισμένου βρικόλακα. Σπάνια υποδύεται τον συμβατικό, ισορροπημένο χαρακτήρα, πόσο μάλλον έναν φινετσάτο κοσμοπολίτη όπως ο «007».
Επιπλέον, φαίνεται πως τρέφει ιδιαίτερη αγάπη για αυτούς τους «απροσάρμοστους» χαρακτήρες. Το 2019, λίγο πριν από την κυκλοφορία της ταινίας «Ο Φάρος» (The Lighthouse) του Ρόμπερτ Έγκερς, μιλούσε με ενθουσιασμό για την πρόκληση που ενέχουν οι ρόλοι που «φτάνουν στα άκρα»: «Ο κίνδυνος είναι ότι, κατά κάποιον τρόπο, θα θέλεις να βάλεις τρέλα στην κάθε στιγμή και να ανεβάσεις την ένταση όσο πιο πολύ γίνεται».
Ο Γουίλεμ Νταφόε (αριστερά) και ο Ρόμπερτ Πάτινσον φωτογραφίζονται μαζί για την προώθηση της ταινίας «Ο Φάρος» (The Lighthouse), κατά τη διάρκεια του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο, στις 7 Σεπτεμβρίου 2019. [Chris Pizzello/Invision/AP]
Γκρινιάρηδες, ελεεινοί και αξιοθρήνητοι ρόλοι
Χωρίς πλάκα, η χαρά του να βλέπεις το όνομα του Πάτινσον στους τίτλους μιας ταινίας έγκειται στο ότι ξέρεις πως σε περιμένει μια ξέφρενη διαδρομή· δεν πρόκειται ποτέ να κάνει κάτι αναμενόμενο, σχολιάζει η αρθρογράφος των NYT, Αλίσα Γουίλκινσον.
Έχει συνεργαστεί με μια μακροσκελή, αξιοζήλευτη λίστα δημιουργών, καθένας εκ των οποίων διαθέτει ένα ιδιαίτερο στυλ, στο οποίο ο Πάτινσον κατάφερε, με κάποιον τρόπο, να ενταχθεί. Αποπνέει κάτι το ιδιόρρυθμο και – παρότι χαρισματικός και επιτυχημένος – έχει μεγάλο ταλέντο στην απόδοση γκρινιάρηδων, αξιολύπητων και αποτυχημένων χαρακτήρων.
Στην ταινία του 2017 «Good Time» των Τζος και Μπένι Σάφντι, υποδύεται έναν μικροκακοποιό που περνάει μια πολύ άσχημη νύχτα. Το 2024, ενσάρκωσε διάφορες εκδοχές του ίδιου χαρακτήρα στην ταινία «Mickey 17» του Μπονγκ Τζουν-χο, μία εκ των οποίων είναι ένα αγχώδες, υποτακτικό ανθρωπάκι. Πέρυσι, πρωταγωνίστησε στο πλευρό της Τζένιφερ Λόρενς στην ταινία «Die My Love» της Λιν Ράμσεϊ, εκτοξεύοντας τον ρόλο του ανυποψίαστου συζύγου σε νέα επίπεδα… σκυθρωπότητας. Ο φαροφύλακας που υποδύθηκε στο «The Lighthouse» έφτασε – στην κυριολεξία – στην παραφροσύνη και σερνόταν στο πάτωμα, ψυχολογικά συντετριμμένος.
Ο Ρόμπερτ Πάτινσον στην ταινία «Good Time» [Screenshot/ A24, YouTube]
«Ελπίζω να συνεχίσω να βρίσκω τέτοιου είδους πράγματα», είπε στην αρθρογράφο ο Πάτισον. «Θέλω όλα να είναι τόσο τρελά όσο κι αυτό».
Η λέξη «τρελός», όμως, δεν είναι η πρώτη που σου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτεσαι τον Τζέιμς Μποντ, ίσως τον χαρακτήρα με τη μεγαλύτερη φινέτσα και τον μεγαλύτερο αυτοέλεγχο στον κινηματογράφο. Ο Μποντ είναι σέξι και αλαζονικός, σχολιάζει η αρθρογράφος. Φοράει κοστούμια. Παραγγέλνει το χαρακτηριστικό του μαρτίνι και οδηγεί ειδικά διαμορφωμένα γρήγορα αυτοκίνητα. Ο Μποντ είναι ένα είδωλο.
Κατά καιρούς, ο Πάτινσον έχει επιλέξει ρόλους που παραπέμπουν στον Μποντ. Ο πιο προφανής είναι εκείνος του Μπρους Γουέιν, γνωστός και ως Μπάτμαν: ο πλούσιος πλέιμπόι που διαθέτει ένα κρησφύγετο γεμάτο τεχνολογικά παιχνίδια και το δικό του, εντυπωσιακά εξοπλισμένο αυτοκίνητο. Στα χαρτιά, ο Γουέιν και ο Μποντ έχουν πολλά κοινά, αλλά στα χέρια του Πάτινσον, ο Γουέιν μεταμορφώθηκε σε μια «emo» προσωπικότητα, εσωστρεφή και αδέξια, με μαλλιά που θυμίζουν ρόκερ της grunge σκηνής της δεκαετίας του ’90.
Ο Ρόμπερτ Πάτινσον στην ταινία «The Batman» [Screenshot/ Warner Bros, YouTube]
Ας πάρουμε ως άλλο παράδειγμα και τον χαρακτήρα του στο «Tenet», την εκδοχή του Κρίστοφερ Νόλαν για την ταινία κατασκοπείας (κυκλοφόρησε το 2020). Κατά μία έννοια, εκείνη η ταινία μοιάζει με… οντισιόν του Πάτινσον για τον ρόλο του Μποντ: υποδύεται έναν πράκτορα της βρετανικής υπηρεσίας πληροφοριών – έναν ικανό, κομψό και γοητευτικό άντρα. Μερικές φορές φοράει ακόμα και κοστούμι. Ωστόσο, ακόμα και εκεί, παρέμενε άνετος, ταπεινός και υποστηρικτικός· καμία σχέση με τον αλαζονικό πρωταγωνιστή που είναι ο Μποντ.
Τώρα, όμως, επιλέχθηκε για τον ρόλο του 007. Και, ειλικρινά: ευτυχώς, τονίζει η Γουίλκινσον στο άρθρο μου. Αν και ο Ντάνιελ Κρεγκ προσέδωσε μια ελκυστική, μελαγχολική εσωστρέφεια στον χαρακτήρα που ενσάρκωνε επί 15 χρόνια, το franchise έδειχνε εδώ και καιρό να βρίσκεται σε τέλμα. Ίσως η παλιά συνταγή – ένας γυναικάς τυχοδιώκτης με πληθώρα εξελιγμένων γκάτζετ – να μην αρκεί πλέον για να κάνει τον Μποντ ενδιαφέροντα.
Ο Μποντ μιας «νέας εποχής»
Ο Πάτινσον, ωστόσο, είναι ο Μποντ μιας νέας εποχής. Είναι ο πρώτος εκπρόσωπος της γενιάς των millennials στον ρόλο, σε μια περίοδο που ο ορισμός του «αστέρα του κινηματογράφου» έχει αλλάξει ριζικά. Πάντα θεωρείτο ελκυστικός, αλλά τα χαρακτηριστικά του έχουν κάτι το ιδιόμορφο: βαθουλωτά μάτια και σαγόνι με έντονες γωνίες. Δεν επιδιώκει την προβολή στα μέσα ενημέρωσης με τον συνηθισμένο τρόπο· μάλιστα, είναι γνωστός για το ότι λέει ψέματα στις συνεντεύξεις του, με μια δόση σκανταλιάς.
Παράλληλα, η πορεία της καριέρας του δεν βγάζει και πολύ νόημα – κάτι που, όπως φαίνεται, επισημαίνει κάθε αφιέρωμα στον Πάτινσον: από εφηβικό είδωλο μεταμορφώθηκε σε έναν πραγματικό ηθοποιό με σοβαρή καλλιτεχνική αξιοπιστία, ερμηνεύοντας ρόλους που απέχουν παρασάγγας από το πρότυπο του «ήρωα».
Μόνο φέτος, εμφανίστηκε σε τέσσερις ταινίες, υποδυόμενος τέσσερις εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες. Κι όμως, όλοι τους αναδεικνύουν μια απρόσμενη πτυχή του ταλέντου του: ενσαρκώνει τύπους αξιολύπητους, ακόμα και ελεεινούς, από εκείνους που θα ήθελες να τους ρίξεις μια γερή γροθιά στη μύτη.
Στην ταινία «The Drama» του Κρίστοφερ Μπόργκλι, υποδύεται έναν νευρικό επιμελητή μουσείου που οδηγείται στην πλήρη ψυχολογική κατάρρευση. Στην «Οδύσσεια» του Νόλαν, ενσαρκώνει τον αλαζονικό και δειλό Αντίνοο – τόσο ποταπό, που το κοινό ξεσπά σε ζητωκραυγές όταν ο Οδυσσέας του καρφώνει το σπαθί στην καρδιά. Στο «Primetime» του Λανς Όπενχαϊμ, υποδύεται μια υπνωτιστική, αλλά ηθικά διαστρεβλωμένη εκδοχή του Κρις Χάνσεν, του παρουσιαστή της εκπομπής «To Catch a Predator». Και στην επερχόμενη ταινία του Ντενί Βιλνέβ «Dune: Part Three», υποδύεται τον Σκάιταλ — έναν πονηρό κακό που μπορεί να αλλάζει μορφή.
Ο Πάτινσον στην ταινία «The Drama» [Screenshot/ A24, YouTube]
Τίποτα από αυτά δεν παραπέμπει άμεσα στον Μποντ, τουλάχιστον όχι με τον παραδοσιακό τρόπο που έχουμε συνηθίσει από τους κινηματογραφικούς αστέρες. Ίσως όμως αυτό ακριβώς να είναι η ανανέωση που χρειάζεται η σειρά: μια δόση πραγματικής, ιδιόρρυθμης εκκεντρικότητας. Η ανήσυχη ιδιαιτερότητα που φέρνει ο Πάτινσον σε κάθε του ρόλο θα μπορούσε να επαναφέρει στο franchise εκείνη την παλιά, απολαυστικά «camp» αισθητική – άλλωστε, πρόκειται για μια σειρά που περιλαμβάνει κακούς όπως ο Γκόλντφινγκερ και ο Δρ. Νο, καθώς και «κορίτσια του Μποντ» με ονόματα όπως Πάσι Γκάλορ και Χάνι Ράιντερ.
Εδώ και δεκαετίες, ο Μποντ αποτελεί το σύμβολο ενός συγκεκριμένου τύπου άτρωτου ανδρισμού, ενός προτύπου που πολλοί θα ήθελαν να μιμηθούν. Σήμερα, ωστόσο, γνωρίζουμε πως όποιος προβάλλει μια τέτοια εικόνα, πιθανότατα κάτι κρύβει. Ίσως λοιπόν ο Πάτινσον – ο οποίος διαθέτει το χάρισμα να ενσαρκώνει χαρακτήρες που βρίσκονται σε πλήρη σύγχυση – να προσδώσει στον ρόλο μια ρεαλιστική πολυπλοκότητα που δεν έχουμε ξαναδεί, χωρίς όμως να θυσιάσει στο ελάχιστο την ξέφρενη διασκέδαση. «Ό,τι κι αν συμβεί, το σίγουρο είναι πως το ενδιαφέρον μου για τον Μποντ έχει αναζωπυρωθεί», καταλήγει η αρθρογράφος.
Διαβάστε περισσότερα
