Η συνάντηση μεταξύ του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, του προέδρου της Κίνας, Σι Τζινπίνγκ, και του προέδρου της Ρωσίας, Βλαντίμιρ Πούτιν, την εβδομάδα που μας πέρασε σε μια βίλα στο κινεζικό τεχνολογικό κέντρο Σενζέν της Κίνας διήρκεσε περίπου μιάμιση ώρα και ολοκληρώθηκε με λιγότερες εκπλήξεις και ουσία και περισσότερο συμβολισμό.
Θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι η συνάντηση των «Τριών Μεγάλων», για να θυμηθούμε τους «The big three» της Γιάλτας το 1945, ήταν ώς έναν βαθμό μια αντι-Γιάλτα (α) ως προς το θέμα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου και (β) ως προς το ότι απουσίαζε σύγκλιση στόχων των τριών ηγετών. Στη Γιάλτα οι Τσόρτσιλ, Ρούσβελτ και Στάλιν δεσμεύτηκαν για τη δημιουργία του ΟΗΕ, απέρριψαν την πρόταση των Τσόρτσιλ και Ρούσβελτ για διαμελισμό της Γερμανίας -κάτι που έγινε αργότερα- και αποφάσισαν την εκμηδένιση του γερμανικού μιλιταρισμού και ναζισμού, ώστε να μην μπορέσει ξανά να απειληθεί η παγκόσμια ειρήνη – κάτι που γίνεται σήμερα.
Με τον Σι Τζινπίνγκ στον ρόλο του οικοδεσπότη και του ενήλικα στο δωμάτιο συζητήθηκαν (α) η πυρηνική ασφάλεια και ο περιορισμός των πυρηνικών εξοπλισμών, (β) ο πόλεμος στην Ουκρανία, (γ) η σύγκρουση με το Ιράν, (δ) η διεθνής ασφάλεια, (ε) η μεταρρύθμιση του ΟΗΕ, (στ) η ενεργειακή ασφάλεια. Οι τρεις ηγέτες προχώρησαν σε κοινή διακήρυξη ειρήνης. Ωστόσο, δεν προέκυψε συγκεκριμένη συμφωνία για την Ουκρανία, το Ιράν ή μια νέα συνθήκη πυρηνικού αφοπλισμού. Η Ουκρανία δεν αναφέρθηκε καν στην τελική διακήρυξη.
Για τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, η συνάντηση με τους ηγέτες δύο άλλων πυρηνικών δυνάμεων -του Σι Τζινπίνγκ και του Βλαντίμιρ Πούτιν- υποτίθεται ότι θα αποτελούσε διπλωματικό θρίαμβο. Μετά την ήττα του στις ενδιάμεσες εκλογές η συνάντηση θα χρησίμευε ως απόδειξη ότι είναι αυτός που μπορεί να διαπραγματευτεί με δύο από τους πιο σκληρούς αντιπάλους της Αμερικής.
Για τον Βλαντίμιρ Πούτιν η σύνοδος αποτέλεσε ευκαιρία επανεμφάνισης στην κορυφαία διεθνή διπλωματική σκηνή μετά την εισβολή στην Ουκρανία και τη διεθνή απομόνωση της Ρωσίας. Οι τριμερείς συνομιλίες προσέφεραν μια ευκαιρία στον ηγέτη του Κρεμλίνου να δείξει ότι ηγείται μιας υπερδύναμης ισότιμης με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα. Τελικά Τραμπ και Πούτιν βρήκαν κοινό έδαφος στην αντίθεσή τους στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και σε αυτό που χαρακτήρισαν «κατάχρηση δικαιοδοσίας». Ο Ρώσος ηγέτης καταζητείται από το ΔΠΔ βάσει εντάλματος σύλληψης για τα φερόμενα εγκλήματα πολέμου που διέπραξε στην Ουκρανία. Οι ΗΠΑ αντιτίθενται στο ένταλμα σύλληψης του ΔΠΔ κατά του πρώην Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου. Το ΔΠΔ, παρότι είναι νομικά ανεξάρτητο από τα Ηνωμένα Εθνη, έχει ορισμένες εξουσίες στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.
Λένε ότι μια φωτογραφία ισοδυναμεί με χίλιες λέξεις. Τελικά ισοδυναμεί με άλλες χίλιες όχι από αυτά που δείχνει, αλλά από αυτά που δεν δείχνει. Από την οικογενειακή φωτογραφία έλειπε η Ευρώπη. Σε πρώτη ανάγνωση αυτό ισοδυναμεί με κρίση του ευρωπαϊκού μοντέλου ισχύος και ενδεχομένως με στρατηγική υποβάθμιση. Η Ευρωπαϊκή Ενωση κινδυνεύει να μετατραπεί από παράγοντα διαμόρφωσης διεθνών εξελίξεων σε παράγοντα που καλείται απλώς να διαχειριστεί αποφάσεις άλλων. Και το μοντέλο για μια Ευρώπη χωρίς την Ευρώπη δεν ικανοποιεί κανέναν. Τελικά εάν οι μεγάλες δυνάμεις διαπραγματευτούν την Ουκρανία, την ασφάλεια, τις κυρώσεις ή τη μελλοντική σχέση Ρωσίας – Δύσης χωρίς ευρωπαϊκή συμμετοχή, η Ε.Ε. μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπη με τετελεσμένα που θα κληθεί να χρηματοδοτήσει, να εφαρμόσει ή να υποστεί. Προφανώς είναι δύσκολη εξίσωση. Βεβαίως υπάρχει η άποψη ότι η Ε.Ε. θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη Σενζέν ως στρατηγικό προειδοποιητικό σήμα για αυτοτέλεια και ενίσχυση του ρόλου της και όχι απλώς ως διπλωματική προσβολή. Ιδωμεν.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr
