Efsyn.gr

ΠΑΟΚ – Αρης: Από τα «Αστέρια» ως το «Νεφέλη»

Πέρασαν σχεδόν 35 χρόνια από τότε που τα μπασκετικά ντέρμπι της Θεσσαλονίκης, δηλαδή οι μονομαχίες του Αρη με τον ΠΑΟΚ, έβγαζαν πρωταθλητή. Ηταν, κυρίως, το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’80 και οι αρχές της δεκαετίας του ’90, που τα ηνία του μπάσκετ τα κρατούσε στιβαρά η «νύμφη του Θερμαϊκού». Μια εποχή που μαζί με την Μπολόνια (Βίρτους vs Φορτιτούντο) ήταν οι δύο ευρωπαϊκές πόλεις που δεν ήταν πρωτεύουσες, αλλά έφεραν τον τίτλο «Basket City».
Μοιραία λοιπόν το σημερινό συναπάντημα της Πυλαίας, που βρίσκει τον «δικέφαλο του Βορρά» μόνο πρώτο και αήττητο στην κορυφή της GBL και τους «κίτρινους» να τον καταδιώκουν, με μια νίκη λιγότερη, αλλά και με το παράσημο ότι έχουν ήδη νικήσει τους τελευταίους «δυνάστες», Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό, ανασύρει αναμνήσεις και γεννά ελπίδες ότι οι καλές μέρες του μπάσκετ στην πόλη επιστρέφουν.
Ειδικά από τη στιγμή που οι δυο τους βρήκαν ισάριθμους ισχυρούς και φιλόδοξους επενδυτές για να τους εφοδιάσουν με το απαραίτητο… καύσιμο. Από τη μία, ο 64χρονος δισεκατομμυριούχος Τέλης Μυστακίδης που πήρε στα χέρια του το μπάσκετ του ΠΑΟΚ τον Νοέμβριο του 2025 και από την άλλη το σχήμα του οποίου ηγείται ο 24χρονος επιχειρηματίας Ρίτσαρντ Σιάο, στενός φίλος της οικογένειας Αντετοκούνμπο, που είχε αναλάβει τον Αρη λίγους μήνες νωρίτερα. Πολύ γρήγορα, όχι μόνο ξανάφεραν τον ενθουσιασμό σε δυο κλαμπ που πέρασαν δύσκολες εποχές, αλλά έφτιαξαν και ομάδες με όραμα και βασικότερο στόχο την επιστροφή στην κεντρική σκηνή της Ευρώπης, που είναι η Ευρωλίγκα.
Συγκοινωνούντα δοχεία
Δεν είναι τυχαίο να παρατηρήσει κανείς πόσο αλληλένδετες είναι στο διάβα του χρόνου οι διαδρομές των δύο αυτών μεγάλων ομάδων, ανεξάρτητα αν ο Αρης εκείνη την περίοδο ήταν ο «Αυτοκράτορας», ως κυρίαρχος των τίτλων, με επτά συνεχόμενα πρωταθλήματα από το 1985 έως το 1991. Ο ΠΑΟΚ είχε τον ρόλο του «μεγάλου διεκδικητή», που έφτανε τόσο κοντά, αλλά εν τέλει πανηγύρισε τον τίτλο το 1992, με αντίπαλο όμως στον τελικό τον Ολυμπιακό. Μαζί στην ακμή, μαζί στην παρακμή, μαζί και στη σημερινή αναγέννηση.
Κλασική μονομαχία Γκάλη με Πρέλεβιτς, που κάποτε είχαν ανταλλάξει και γροθιές μετά από ντέρμπι | INTIME
Η αλήθεια όμως είναι πως όσοι έζησαν εκείνη την αξέχαστη εποχή, η οποία συνδέθηκε και με την έκρηξη του μπάσκετ λόγω της κατάκτησης του χρυσού μεταλλίου στο Ευρωμπάσκετ του 1987, δεν νιώθουν μόνο νοσταλγία, αλλά και μια συγκίνηση γιατί τότε το οικοσύστημα του μπάσκετ ήταν ολότελα διαφορετικό. Οι ομάδες ήταν σε ημιεπαγγελματική φάση, οι μεγάλοι παίκτες γίνονταν «σημαίες», αφού το νομικό πλαίσιο δεν επέτρεπε τις ελεύθερες μεταγραφές και το μέγεθος της πόλης προσφερόταν για το κλασικό «όλοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας». Και παρότι από τότε πέρασε πολύς καιρός, το ρομαντικό χρώμα των αναμνήσεων γίνεται όλο και πιο έντονο.
Τα «στρατόπεδα» ήταν ξεκάθαρα. Στον Αρη, πρόεδρος ο Ακης Μιχαηλίδης, προπονητής ο Γιάννης Ιωαννίδης, με «οπλοστάσιο» τους Γκάλη, Γιαννάκη (κομβική η απόκτησή του από τον Ιωνικό Νίκαιας), Σούμποτιτς, Φιλίππου και τον ξένο της κάθε χρονιάς, με πρώτο τον Καναδό Γκρεγκ Γουίλτζερ. Στον ΠΑΟΚ, ιστορικός πρόεδρος ο Νίκος Βεζυρτζής, ο οποίος εκ των πραγμάτων ήταν αναγκασμένος να αλλάζει προπονητές. Αφού δοκίμασε τον Τζον Νιούμαν, πέρασε στον ευρωκόουτς Κώστα Πολίτη, τον Ντράγκαν Σάκοτα (κατέκτησε το Κυπελλούχων), για να καταλήξει να πάρει τον τίτλο με τον Ντούσαν Ιβκοβιτς, που είχε περάσει από τον Αρη στις αρχές των 80’s, αλλά δεν τα πήγε καλά με τον Γκάλη. Κορμό ο ΠΑΟΚ είχε τους Κόρφα, Πρέλεβιτς, Σταυρόπουλο, Φασούλα, Παπαχρόνη, μέχρι να αποκτήσει το μεγάλο δίδυμο Μπάρλοου και Λέβινγκστον.
Η μάχη της εξέδρας σε ένα μοιρασμένο Αλεξάνδρειο απασχολούσε πολύ τον κόσμο εκείνα τα χρόνια | EUROKINISSI
Η έδρα
Καταρχάς, στη Θεσσαλονίκη υπήρχε μια βάση μπασκετικών γύρω από την οποία εκπαιδεύτηκε και αναπτύχθηκε ένα μεγάλο κοινό που γέμιζε το «Αλεξάνδρειο», το οποίο αποτελούσε κοινή έδρα και σημείο συνάντησης των δύο «μονομάχων». Δεν ευδοκιμούσαν τα «ασπρόμαυρα» ή τα «κιτρινόμαυρα» καφενεία. Υπήρχαν δύο μεγάλα μπασκετικά στέκια: το «Πτι Παλέ» και το «Ελυζέ», στο οποίο μπορούσες να έρθεις σε επαφή με όλη την αφρόκρεμα της μπασκετικής κοινωνίας. Συζήτηση υψηλού επιπέδου, αντιπαραθέσεις με επιχειρήματα, αλλά και πειράγματα, μετά από κάθε παιχνίδι, για ένα άθλημα στο οποίο δεν υπάρχει ισοπαλία.
Στα παιχνίδια, τόσο της κανονικής περιόδου όσο και των πλέι οφ, το Παλέ μοιραζόταν στα δύο. Στη μία πλευρά οι μεν, στην άλλη οι δε. Πλην όμως το ένα και μοναδικό πέταλο που υπήρχε, μέχρι φέτος που κατασκευάστηκε ένα μικρότερο, ήταν αυτό που έκανε τη διαφορά και αποτελούσε το μήλον της Εριδος. Ουσιαστικά, όποια ομάδα κατάφερνε να «πάρει» αυτό το πέταλο κέρδιζε τη μάχη της κερκίδας. Εθεωρείτο τόσο «στρατηγικής σημασίας» αυτή η υπόθεση, που αποδεικνύεται από ένα αξέχαστο περιστατικό: Την παραμονή ενός τέτοιου μεγάλου ντέρμπι, μια ομάδα οπαδών του Αρη με τη βοήθεια ενός ισχυρού παράγοντα πήγε από την πλευρά της ΔΕΘ, έκοψε κάγκελα, αλυσίδες και μπήκε κρυφά μέσα στο γήπεδο. Εμεινε εκεί όλο το βράδυ… Το πρωί του ματς, οι φύλακες -που ήταν σε δύσκολη θέση γιατί έπρεπε να τα έχουν καλά και με τους δυο- πήγαν να πάθουν… εγκεφαλικό αντικρίζοντας το πέταλο ντυμένο στα κίτρινα.
Μπορεί η κόντρα στο γήπεδο να ήταν μεγάλη, ωστόσο δεν έφτανε στο τοξικό επίπεδο της σύγχρονης εποχής. Αλλωστε υπήρχαν κουμπαριές και επαγγελματικοί συνεταιρισμοί μεταξύ προβεβλημένων στελεχών των δύο αντιπάλων, όπως για παράδειγμα του εμβληματικού προπονητή του Αρη, αείμνηστου Γιάννη Ιωαννίδη, με τον αντιπρόεδρο και μετέπειτα πρόεδρο του ΠΑΟΚ και του ΕΣΑΚΕ, Βασίλη Οικονομίδη! Αυτό που θυμούνται όλοι είναι ότι, ενώ όλο τον υπόλοιπο χρόνο έκαναν στενή παρέα και πήγαιναν μαζί στα μπουζούκια, χώριζαν τα τσανάκια τους και δεν αντάλλασσαν κουβέντα την εβδομάδα που προηγούνταν του παιχνιδιού. Μόλις τελείωνε και μέχρι να ξεθυμάνει η καζούρα, η επιστροφή στην κανονικότητα ήταν άμεση.
Ενα τσιγάρο δρόμος
Τα ξενοδοχεία όπου αποσύρονταν οι δυο ομάδες, για να μπορέσουν να ηρεμήσουν οι παίκτες κυρίως από τη ζαλάδα της ζήτησης των εισιτηρίων, απείχαν μόλις 500 μέτρα. Ο Αρης πήγαινε στο «Νεφέλη» και ο ΠΑΟΚ στα «Αστέρια». Ο Αρης, επειδή είχε το πάνω χέρι, είχε και τη μεγαλύτερη ησυχία. Αντίθετα, στα «Αστέρια» μαζεύονταν συχνά οπαδοί του ΠΑΟΚ για να ξεπροβοδίσουν την αποστολή.
«Ο Παναγιώτης Γιαννάκης μας έλεγε ότι αυτά τα ματς είναι τα πιο εύκολα, γιατί το κίνητρο ήταν δεδομένο» θυμάται ο φόργουορντ του Αρη και της Εθνικής, Νίκος Φιλίππου, ο οποίος αργότερα έπαιξε και στον ΠΑΟΚ. «Επειδή τις περισσότερες φορές εμείς παίρναμε τον τίτλο, στις ήττες δεν θέλαμε να κυκλοφορήσουμε στην πόλη. Μέναμε κλεισμένοι σπίτια μας μέχρι να έρθει το ευρωπαϊκό ματς της Πέμπτης. Επίσης θυμάμαι πως ο Ιωαννίδης μας έλεγε, ακόμη και μετά από νίκες, να μην πάμε να διασκεδάσουμε στα μπουζούκια. Ηταν από τις ελάχιστες φορές που τολμούσαμε να μην τον ακούσουμε. Ολη η Θεσσαλονίκη ήταν συντονισμένη σε αυτά τα ντέρμπι, που αποτελούσαν το κορυφαίο γεγονός όλης της εβδομάδας. Ειδικά στα τοπικά ραδιόφωνα δεν άκουγες τίποτα άλλο».
Ο σταρ του ΠΑΟΚ, Μπάνε Πρέλεβιτς, που έκτοτε έχει διατελέσει προπονητής και πρόεδρος σε δύσκολες εποχές του συλλόγου, επιμένει ότι «αυτά τα ματς μας διαμόρφωσαν ως χαρακτήρες. Ακόμη κι αν εμείς τις περισσότερες φορές βρίσκαμε τρόπο να χάσουμε δικά μας παιχνίδια, επιμένω ότι οι αποτυχίες μάς πείσμωναν και μας ωθούσαν να γίνουμε καλύτεροι. Πάνω σε αυτή τη φιλοσοφία στηρίχθηκε και το βιβλίο που έγραψα με τίτλο “Η δύναμη της ήττας”. Τελικά φτάσαμε το 1991 στη Γενεύη για να σηκώσουμε εμείς πρώτοι ένα ευρωπαϊκό κύπελλο, το Κυπελλούχων, και στο καπάκι το πρωτάθλημα του 1992 που έμοιαζε πιο γλυκό. Ο Γκάλης -με τον οποίο σε ένα ματς ήρθαμε στα χέρια- και ο Γιαννάκης μπορεί να ήταν οι μεγάλοι αντίπαλοι, αλλά μας βοήθησαν να γίνουμε καλύτεροι. Οταν πια πέρασε όλο αυτό, μπορούμε να πούμε ότι νιώθουμε φίλοι και ότι αυτά ήταν τα καλύτερά μας χρόνια» κατέληξε.

Διαβάστε περισσότερα

Διαβάστε επίσης...