Τελευταία νέα
Η Βούλτεψη έκανε ροντέο την εκπομπή της Μαυραγάνη όταν ρωτήθηκε για Λιάκο και Τσάφο Σε αδιέξοδο η Σύνοδος για το Κλίμα: Δεν εγκρίνεται το σχέδιο συμφωνίας – Αντιδράσεις για τα ορυκτά καύσιμα Ουκρανικό: Η Γερμανία βλέπει παντού πόλεμο – Πόσο «πρόθυμοι» είναι οι Ευρωπαίοι για ειρήνη; ΣΥΡΙΖΑ: «Μονόπρακτο διαστρέβλωσης» το κυριακάτικο μήνυμα Μητσοτάκη Ο Χατζηδάκης αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο για πρόσθετα μέτρα στήριξης Επέτειος Μάχης της Αράχωβας – ΠτΔ: Είμαστε αποφασισμένοι να προστατεύουμε την ελευθερία με ισχυρή και ενωμένη πατρίδα 14χρονος έψαχνε όπλο στο διαδίκτυο για να «εκδικηθεί» το μπούλινγκ – Κινητοποιήθηκε η Αντιτρομοκρατική ΕΛ.Α.Σ: Το υπ. Προστασίας του Πολίτη παραβιάζει μόνιμα την υποχρέωση για εμφανή δηλωτικά ταυτότητας στα ΜΑΤ Ο νέος Εισαγγελέας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στη θέση της Κοβέσι «Τρέχουν» οι πωλήσεις στα οnline σούπερ μάρκετ – Τι αγοράζουν οι καταναλωτές Εστησαν «φάμπρικα» πλαστών έργων τέχνης – Συνελήφθη 44χρονος στην Αθήνα Πέραμα: Μετ’ εμποδίων η κυκλοφορία λόγω του σπασμένου αγωγού αποχέτευσης [εικόνες]
Efsyn.gr

Ουκρανικό: Η Γερμανία βλέπει παντού πόλεμο – Πόσο «πρόθυμοι» είναι οι Ευρωπαίοι για ειρήνη;

Ενα φάντασμα κρέμεται πάνω από τη Γερμανία. Το φάντασμα του υβριδικού πολέμου, κρεμασμένο από τις έλικες ρωσικών drones που απειλούν τη χώρα και την υποχρεώνουν να δαπανά όλο και περισσότερα δισεκατομμύρια για την άμυνά της. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι όλα άρχισαν στις 4 Αυγούστου, όταν ένα μυστηριώδες drone εθεάθη στο αεροδρόμιο της Λιψίας τις απογευματινές ώρες κοντά σε ουκρανικά αεροπλάνα που συστηματικά χρησιμοποιούν αυτό το πολιτικό αεροδρόμιο για να μεταφέρουν οπλισμό για το Κίεβο. Κανείς βεβαίως δεν μπήκε στον κόπο να ρωτήσει πώς και γιατί σε απόσταση μερικών μόνο δεκάδων ή έστω εκατοντάδων μέτρων από τις αίθουσες που ανέμελοι Γερμανοί ή ξένοι επιβάτες περιμένουν να επιβιβαστούν στο αεροπλάνο τους, κάποιοι φορτώνουν πολεμικό υλικό.
Αρκετές εβδομάδες αργότερα μάθαμε μάλιστα ότι στο ίδιο αεροδρόμιο είναι «εγκλωβισμένα» και ρωσικά αεροπλάνα στο πλαίσιο των κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας. Πρόκειται για τρία βαρέα μεταγωγικά αεροσκάφη Antonov An-124 της ρωσικής Volga-Dnepr Group, τα οποία βρίσκονταν στο αεροδρόμιο για συντήρηση και στάθμευση, όταν ξέσπασε ο πόλεμος στην Ουκρανία. Εγκλωβίστηκαν στη Γερμανία στις 28 Φεβρουαρίου 2022, όταν η Ευρωπαϊκή Ενωση έκλεισε τον εναέριο χώρο της για όλα τα ρωσικά αεροσκάφη. Θα μπορούσαν να είναι και αυτά στόχος;
Ενα ή δύο drones;
Στην αρχή έγινε λόγος για δύο drones, εκ των οποίων το ένα τελικά, που φερόταν να χτύπησε ένα φτερό αεροπλάνου, αποδείχτηκε ότι ήταν… πουλί. Από εκείνη την ημέρα ξεκίνησε αυτό που η Süddeutsche Zeitung είχε αποκαλέσει «Φεστιβάλ των εγκληματολογικών υπηρεσιών». Εκατοντάδες δημοσιεύματα προέκυψαν, βασισμένα σε πληροφορίες των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών και της αστυνομίας, για κομμάτια του μη επανδρωμένου ιπτάμενου αντικειμένου, εκρηκτικά Semtex μέσα σε κονσέρβες που έπεσαν στο έδαφος, αλλά δεν εξερράγησαν, πυροκροτητές που είχαν αποκολληθεί από το drone, αλλά παρ’ όλα αυτά απενεργοποιήθηκαν, αυτόπτες μάρτυρες ενός τουριστικού λεωφορείου που εξαφανίστηκαν στη συνέχεια και άλλες συχνά αντιφατικές πληροφορίες που ωστόσο έκαναν τον υπουργό Εσωτερικών να μιλήσει σχετικά γρήγορα και με μεγάλη σιγουριά για μια σοβαρή υβριδική επίθεση, κήρυξη ενός άτυπου σκιώδους πολέμου από τη Ρωσία. Για όλα αυτά δεν χρειάστηκαν αποδείξεις αλλά μόνο ενδείξεις και εκτιμήσεις. Ή, όπως έγραψε κάποιος, οι ενδελεχείς και εκτεταμένες έρευνες δεν έγιναν με τη λογική να βρεθεί ο ένοχος, αλλά με τη λογική να αποδειχτεί ότι ο ένοχος είναι ο Ρώσος.
Τακτική που μπορεί να ναυάγησε σε άλλες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα στην περίφημη ανατίναξη των αγωγών Νord Stream, αλλά αυτό φαίνεται ότι δεν αποκαρδιώνει την πολιτική ηγεσία στο Βερολίνο. Ως απάντηση στην «επίθεση» το Βερολίνο έκλεισε το ιστορικό ρωσικό προξενείο στη Βόνη, το τελευταίο που είχε απομείνει στη χώρα, και το Ρωσικό Σπίτι του Πολιτισμού στο Βερολίνο. Το επόμενο βήμα θα ήταν να κλείσει και η ρωσική πρεσβεία στη γερμανική πρωτεύουσα, αλλά αυτό θα ισοδυναμούσε με κήρυξη πολέμου.
Φυσικά όσο δεν υπάρχουν σαφή στοιχεία, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει με σιγουριά ότι εγκέφαλος της επίθεσης, αν επρόκειτο για τέτοια, ήταν κάποιος Ρώσος, αλλά σε κάθε περίπτωση το μέγεθος της αντίδρασης του Βερολίνου προκαλεί προβληματισμό για τη σκοπιμότητα και τις συνέπειές της. Γιατί η ρητορική περί μιας περιόδου όπου «δεν έχουμε ακριβώς πόλεμο, αλλά δεν έχουμε και ειρήνη» είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα. Η Λιψία ήταν απλώς η κορύφωση αυτής της αφήγησης.

Η Συμμαχία των Προθύμων συναντήθηκε κακήν-κακώς στο Βερολίνο, σαν επικοινωνιακή αντίδραση στην τριμερή σύνοδο στη Σενζέν (AP Photo/Markus Schreiber)
Πόσο «πρόθυμοι» είναι οι Ευρωπαίοι για ειρήνη;
Tα πραγματικά προβλήματα για την Ευρώπη θα διαφανούν όταν θα τελειώσει ο πόλεμος και θα φανούν οι συνέπειές του.
Την περασμένη Τετάρτη, την ώρα που υποτίθεται ότι οι Ευρωπαίοι και άλλοι «πρόθυμοι» ετοίμαζαν βαλίτσες για να συναντηθούν την επόμενη μέρα στο Βερολίνο και να συντονίσουν τη συμμετοχή τους σε πιθανές συνομιλίες για «ειρήνη» στην Ουκρανία, ο γερμανικός Τύπος πανηγύριζε σχεδόν για το γκρέμισμα της γέφυρας του Κερτς που συνδέει την Κριμαία με την υπόλοιπη Ρωσία. Ο υπουργός Αμυνας της χώρας, Μπόρις Πιστόριους, μάλιστα αποκαλούσε «ανόητη» την αμερικανική πλευρά, η οποία είχε επικρίνει αυτό το ουκρανικό χτύπημα σε μια κρίσιμη στιγμή για το μέλλον των διαπραγματεύσεων.
Μία μέρα νωρίτερα ο Πιστόριους είχε ανακοινώσει ότι η Γερμανία για έκτη φορά θα διαθέσει μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια για να αγοράσει αντιαεροπορικούς πυραύλους από τις ΗΠΑ για λογαριασμό της Ουκρανίας. Βεβαίως το ποσό αυτό είναι ψίχουλα μπροστά στα περίπου 120 δισ. που έχει δώσει ώς τώρα η Γερμανία για την Ουκρανία. Και την επόμενη μέρα ο καγκελάριος Μερτς και ο γ.γ. του ΝΑΤΟ επαναλάμβαναν ότι θα πρέπει να ενισχυθεί πάση θυσία στρατιωτικά η Ουκρανία, προκειμένου να έχει καλύτερη διαπραγματευτική θέση. Αυτό στην πράξη σημαίνει άλλα 70 δισεκατομμύρια ευρώ που κανείς δεν ξέρει από πού θα προέλθουν.
Η προθυμία για μεγαλύτερη στρατιωτική στήριξη της Ουκρανίας και η ρητορική για επερχόμενο πόλεμο Ρωσίας-Ε.Ε. απειλούν τη βιωσιμότητα των σχεδίων για την ασφάλεια της Ευρώπης
Το ερώτημα που αυτομάτως γεννιέται είναι αν τέτοιες κινήσεις και δηλώσεις συμβαδίζουν με «προθυμία» για ειρήνη ή αν τελικά ρίχνουν απλώς λάδι στη φωτιά.
Την πλήρωσε η Κάλας
Εναν ρόλο που μέχρι τώρα έπαιζε συνήθως, μεταξύ άλλων, η Κάγια Κάλας, εκπρόσωπος εξωτερικής πολιτικής, την οποία οι Ευρωπαίοι αποφάσισαν ότι δεν θα στείλουν σε μια πιθανή διαπραγμάτευση για το Ουκρανικό, αν υπάρξει πράγματι συμμετοχή τους, φοβούμενοι ότι θα τινάξει τα πάντα στον αέρα.
Βεβαίως ο ίδιος ο καγκελάριος Μερτς έχει όχι λίγες φορές δηλώσει ότι αυτός ο πόλεμος είναι και «δικός μας, όλης της Ευρώπης». Πολύ συχνά, με τις κινήσεις του το Βερολίνο μοιάζει να μην έχει εγκαταλείψει ποτέ την ελπίδα υλοποίησης του περιβόητου «σχεδίου νίκης», που είχε παρουσιάσει τον Οκτώβριο του 2024 ο Ουκρανός πρόεδρος, πρώτα στο Κοινοβούλιο του Κιέβου και μετά στους συμμάχους, το οποίο απέρριπτε κατηγορηματικά οποιεσδήποτε εδαφικές παραχωρήσεις και πάγωμα του μετώπου και μιλούσε ακόμα και για «πυρηνική αποτροπή» κάνοντας κάποιους στη Δύση να τρομάξουν. Μόνο που από τότε έχουν χαθεί δεκάδες ή ίσως και εκατοντάδες χιλιάδες ζωές, έχουν δαπανηθεί δισεκατομμύρια σε όπλα, τα οποία έχουν πληρώσει οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι, και το αφήγημα παραμένει το ίδιο: «Ο Πούτιν δεν πρέπει να νικήσει».
Υπερβάλλων ζήλος από το Βερολίνο
Πριν από δέκα ημέρες περίπου οι Financial Times αναφέρονταν στους φόβους της Γαλλίας ότι η Γερμανία λόγω των σχεδίων της για ανάπτυξη πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς θα μπορούσε κάποια στιγμή να στείλει λάθος μηνύματα στη Μόσχα και να προκαλέσει πυρηνικό όλεθρο. Το θέμα πέρασε σχεδόν απαρατήρητο από τον γερμανικό Τύπο και η κυβέρνηση έκανε πως δεν άκουσε.
Το Βερολίνο και ο κύριος Μερτς πανηγύρισαν για το γεγονός ότι η Γερμανία και η Ευρώπη «θα είναι εκεί», στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, αν και επισήμως κάτι τέτοιο δεν έχει ακόμα συμφωνηθεί και η Μόσχα επαναλαμβάνει πως η Ευρώπη δεν έχει επιδείξει κανέναν εποικοδομητικό ρόλο στην προσπάθεια του Ντόναλντ Τραμπ να βρει κάποια φόρμουλα τερματισμού του πολέμου. Από τη Σενζέν ο Πούτιν κάλεσε τους Ευρωπαίους να έρθουν στη Μόσχα για να του εξηγήσουν πώς εννοούν τον ρόλο τους και ο Μερτς απάντησε ότι οι συνομιλίες πρέπει να γίνουν σε ουδέτερο έδαφος.
Βερολίνο ως αντι-Σενζέν
Ακόμα και αυτή η φιέστα που οργάνωσε άρον άρον το Βερολίνο ως το πιο μεγάλο ραντεβού της «Συμμαχίας των Προθύμων» μοιάζει περισσότερο να είχε τον στόχο μιας επικοινωνιακής απάντησης, μιας «θυμωμένης αντίδρασης» στη συνάντηση Τραμπ-Πούτιν-Σι, που ήταν προγραμματισμένη για την ίδια ακριβώς ημέρα στην Κίνα και προκάλεσε θυμό στο Βερολίνο επειδή εκτιμάται ότι «έβγαλε τον Πούτιν από τη διεθνή απομόνωση». Και που τελικά, όπως ανακοινώθηκε, συμπληρώθηκε και από μια έξτρα διμερή συνάντηση Τραμπ-Πούτιν. Μια συνάντηση από την οποία προέκυψε μια «Διακήρυξη Ειρήνης» και δηλώσεις καλής θέλησης για τη μείωση των πυρηνικών. Ολοι λοιπόν μίλησαν για ειρήνη, αλλά ποιος πιστεύει ποιον;
Λίγο αργότερα ο καγκελάριος Μερτς ειρωνευόταν τη συνάντηση των τριών ως ένα ραντεβού για φωτογράφιση και επαναλάμβανε ότι η στρατιωτική ενίσχυση του Κιέβου δεν γίνεται για να συνεχιστεί ο πόλεμος, αλλά για να τελειώσει.
Το ερώτημα για τον χαρακτήρα αυτής της προθυμίας των «συμμάχων» του Κιέβου ξαναήρθε στο προσκήνιο ακούγοντας τις δηλώσεις του Γερμανού καγκελάριου ή του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ. Το παράδειγμα των φλύαρων αντιφάσεων του Τραμπ έχει κάνει σχολή και στην Ευρώπη. Είναι σε «πόλεμο», αλλά θέλουν ειρήνη, αλλά προετοιμάζονται για πόλεμο, γιατί δεν είναι ακριβώς ειρήνη. Στο μεταξύ, στη Γερμανία κάθε τόσο κάποιος πολιτικός, εκπρόσωπος των μυστικών υπηρεσιών ή υψηλόβαθμος στρατιωτικός που αναζητά τα δικά του 15 λεπτά δημοσιότητας προφητεύει ότι έρχεται ο πόλεμος της Μόσχας εναντίον της Ευρώπης. Μερικοί δίνουν και… ημερομηνίες: 2029 ή ακόμα και νωρίτερα. Είναι πλέον λιγοστές οι φωνές που υποστηρίζουν ότι όλη αυτή η ρητορική θα μπορούσε τελικά να αποδειχτεί αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Λογικό οι πολίτες να τα έχουν χαμένα.
Τραμπ: Ο Πούτιν θέλει ειρήνη
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Αμερικανός πρόεδρος τηλεφώνησε, σύμφωνα με πληροφορίες, στους μετέχοντες στη σύνοδο της «Συμμαχίας των Προθύμων» και εξέφρασε την οργή του για το γεγονός ότι οι Ευρωπαίοι επιδιώκουν την περαιτέρω ενίσχυση της Ουκρανίας με 70 δισεκατομμύρια, σε μια φάση που υποτίθεται ότι ολοκληρώνονται οι προετοιμασίες για διάλογο ουσίας. Ο Αμερικανός πρόεδρος επέμεινε ότι ο Βλαντίμιρ Πούτιν «επιθυμεί την ειρήνη» και ότι η διεθνής κοινότητα πρέπει να δώσει προτεραιότητα στις διαπραγματεύσεις, αντί στη διάθεση επιπλέον δισεκατομμυρίων ευρώ για την Ουκρανία.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο οι αμυντικές δαπάνες εκτοξεύονται, οι μυστικές υπηρεσίες αποκτούν υπερεξουσίες για να μπορούν όχι μόνο να συλλέγουν πληροφορίες αλλά και να «επιχειρούν» κατά εχθρών ή απλώς υπόπτων, η κοινή γνώμη βομβαρδίζεται με «μαθήματα πολεμικής ετοιμότητας» και η οικονομία ολοκληρώνει πλέον ανοιχτά μια ιστορική μετάλλαξή της σε πολεμική.
Παραδοσιακές βιομηχανίες μπαίνουν στον χώρο (ή χορό) των εξοπλισμών και καινούργιες start ups ξεφυτρώνουν με έμφαση στην παραγωγή drones, «έξυπνων όπλων», ηλεκτρονικού πολέμου. Κάποιοι αναρωτιούνται αν μπορεί να θέλεις την ειρήνη και να παράγεις τόσο μαζικά εργαλεία πολέμου. Το ερώτημα δεν είναι εύκολο να απαντηθεί. Δεν μπορείς, για παράδειγμα, να είσαι στο μυαλό ενός καγκελάριου που ονειρεύεται να ξανακάνει τη χώρα του πρώτη δύναμη στην Ευρώπη σε όλα τα πεδία και να ξέρεις πώς ακριβώς το εννοεί αυτό.
Και αν εκλείψει ο εχθρός;
Υπάρχει και η σκέψη ότι τα πραγματικά προβλήματα για την Ευρώπη θα διαφανούν όταν θα τελειώσει ο πόλεμος και θα φανούν οι συνέπειές του. Τότε που θα αρχίσει η «ανοικοδόμηση» της Ουκρανίας και θα μπουν στο τραπέζι τα πραγματικά ερωτήματα για τη νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας, αλλά και για τις ανάγκες των ευρωπαϊκών κοινωνιών, χωρίς να υπάρχει η επίκληση της «έκτακτης ανάγκης». Προς το παρόν ο πόλεμος συνεχίζει να εξασφαλίζει μια σχετική συνοχή για τους «συμμάχους» και να δίνει άλλοθι για ένα σωρό δυσλειτουργίες του συστήματος. Στην οικονομία, στο κοινωνικό κράτος, στη λειτουργία της δημοκρατίας, στην πολιτική για το κλίμα. Αν πραγματικά ερχόταν μια ειρήνη με τη Ρωσία, αν εξαφανιζόταν η απειλή της «ρωσικής αρκούδας», τότε θα φαινόταν πώς διαφορετικές προσεγγίσεις μπορούν να προκαλέσουν νέες τριβές και αδιέξοδα από γερασμένες ηλικιακά και ιδεολογικά δημοκρατίες, που απλώς ανακυκλώνουν τα προβλήματά τους αποδίδοντάς τα σχεδόν αποκλειστικά σε εξωτερικούς εχθρούς.

Διαβάστε περισσότερα

Διαβάστε επίσης...