Η Αστόρια της Νέας Υόρκης είναι το μεγάλο χωριό για τους Έλληνες που έφυγαν από την πατρίδα αναζητώντας μια ευκαιρία ν’ αλλάξει η ζωή τους. Όσοι έχουμε συγγενείς στην Αμερική μας έχουν διηγηθεί γι’ αυτό το μέρος, όπου μπορούσες να συνεννοηθείς στα ελληνικά, να βοηθηθείς από μια ενεργή ελληνική κοινότητα, να φας ελληνικό φαγητό, ν’ ακούσεις ελληνική μουσική νιώθοντας την ψευδαίσθηση ότι είσαι στην πατρίδα που άφησες πίσω σου. Φυσικά δεν ήταν όλα ρόδινα, όταν είσαι μετανάστης, rats αποκαλούσαν υποτιμητικά τους Έλληνες και βρώμικους. Πήρε πολλά χρόνια ίσαμε η ελληνική κοινότητα και οι Έλληνες να αποβάλουν τη ρετσινιά του κακού μετανάστη. Από την εποχή που πάτησαν το πόδι τους στο Ellis Island οι πρώτοι Έλληνες έως το 1988, όπου ο Ελληνοαμερικανός Μάικλ Δουκάκης διεκδίκησε την προεδρία της Αμερικής, μεσολάβησαν χρόνια. Χρόνια που η ελληνική κοινότητα της Αμερικής πάλεψε, έκλαψε, έπαθε νόστο. Κάποιοι κατάφεραν να επιστρέψουν με δολάρια στην πατρίδα τους, δικαιώνοντας αυτό το success story της Αμερικής του τόπου που τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα κι άλλοι δεν πάτησαν ποτέ ξανά το πόδι τους στην πατρίδα και πέθαναν με το παράπονο αυτό.
Η μουσικοθεατρική παραγωγή “ASTORIA”, που κάνει την πρεμιέρα της στη σκηνή του Θεάτρου Παλλάς, την Πέμπτη 19 Μαρτίου, έρχεται να ρίξει φως σ’ αυτό το ταξίδι στην καρδιά της ελληνικής μετανάστευσης της δεκαετίας του ’30, στην Αστόρια της Αμερικής. Εκεί όπου η νοσταλγία, ο έρωτας και η ελπίδα ζωντανεύουν μέσα από ένα ελληνικό καφενείο, το οποίο γίνεται το επίκεντρο της θεατρικής δράσης. Ο Κωνσταντίνος Σαμαράς έγραψε το πρωτότυπο κείμενο που σκηνοθετεί ο Βασίλης Μαυρογεωργίου και τη μουσική επιμέλεια και την ενορχήστρωση έχει αναλάβει ο Νίκος Στρατηγός στη νέα μεγάλη παραγωγή του Παλλάς. Μια παράσταση με ζωντανή ορχήστρα, πολύ τραγούδι, γιατί ο πόνος πάντα με το τραγούδι γιατρεύεται και με υπέρτιτλους στην αγγλική γλώσσα που θα παίζει από Πέμπτη έως Κυριακή.
Έβελυν Ασουάντ, Θεοδοσία Σαββάκη
Όλα ξεκίνησαν μετά από ένα τηλεφώνημα που είχαν ο Βασίλης Μαυρογεωργίου με τον Κωνσταντίνο Σαμαρά που βρισκόταν στη Νέα Υόρκη. Στο τηλεφώνημα αυτό τους γεννήθηκε η ιδέα να αφηγηθούν την ιστορία των Ελλήνων που μετανάστευσαν σε μια δύσκολη εποχή με τρομερές οικονομικές δυσκολίες στην τότε Ελλάδα. Θέλησαν να πουν μια ιστορία για εκείνους που έφτιαξαν μια ολόκληρη ελληνική κοινότητα στη Νέα Υόρκη, στην Αστόρια και διατήρησαν ζωντανό τον πολιτισμό, τις παραδόσεις και το ελληνικό πνεύμα.
Μια παράσταση που θα έχει μια αρκετά κινηματογραφική αφήγηση συνδυάζοντας τρισδιάστατα σκηνικά με βίντεο, δημιουργώντας στον θεατή την αίσθηση ότι ταξιδεύει πραγματικά αλλάζοντας χώρους και εποχές. Ο στόχος των συντελεστών είναι να καταφέρουν να μεταφέρουν τον θεατή από το σήμερα να ταξιδέψει σε μια εποχή που δυστυχώς μοιάζει πολύ με τη σύγχρονη. Που τα κύματα των μεταναστευτικών ροών συνεχίζονται, που η ανθρώπινη αξιοπρέπεια αμφισβητείται και η δεδομένη ειρήνη και ευημερία παύουν σιγά σιγά να υπάρχουν.
Έβελυν Ασουάντ, Δημήτρης Μαχαίρας, Δημήτρης Γαλανάκης
Η ιστορία του έργου Astoria έχει να κάνει με τα νεαρά κορίτσια, τα οποία έφευγαν μόνα τους να μπουν σε ένα καράβι να ταξιδέψουν μέχρι και δύο μήνες για να φτάσουν στην Αμερική. Να περάσουν από τον έλεγχο στο Ellis Island έχοντας στην τσέπη τους μια φωτογραφία από έναν σύζυγο που έχει βρεθεί από ένα συνοικέσιο και να φτιάξουν μια νέα ζωή, ελπίζοντας για το καλύτερο. Την ιστορία της Τασούλας που θα την ερμηνεύουν σε διπλή διανομή η Έβελυν Ασουάντ και η Θεοδoσία Σαββάκη θα ξεδιπλώσει η αφήγηση της παράστασης που θα ανακαλύψει την ελληνική κοινότητα της Αστόρια, θα δουλέψει στα ελληνικά μαγαζιά και θα βρει τον δρόμο της μέσα από το τραγούδι, το οποίο είναι και ο βασικός άξονας της παράστασης.
Η παράσταση Astoria θα λειτουργήσει ως ένα χρονικό του ελληνικού τραγουδιού, θ’ ακούσουμε μεγάλες επιτυχίες του Χιώτη, του Τσιτσάνη, δεν θα κυριαρχεί μόνο το ρεμπέτικο όμως, αλλά και κάποια τραγούδια που δεν είναι της εποχής και που βοηθούν στη δραματουργία του έργου. Οι ηθοποιοί θα μας τραγουδήσουν όλους τους στίχους που οι Έλληνες απολάμβαναν στα Καφέ Αμάν. Τα μαγαζιά στα οποία οι Έλληνες συναντιόντουσαν και τρώγανε, συζητούσαν, κάνανε επαγγελματικές συμφωνίες, συνοικέσια, παίζανε χαρτιά, χόρευαν και τραγουδούσαν. Αυτή την ατμόσφαιρα πάνω στη σκηνή του Παλλάς θέλουν να μας μεταφέρουν οι συντελεστές της παράστασης Astoria. Σκοπός τους μέσα από αυτή την ιστορία είναι να αναδειχθεί και το μεγάλο ερώτημα που έχει να κάνει με την ανθρώπινη ταυτότητα. Όταν ένας άνθρωπος δηλαδή σε μια δύσκολη εποχή, βρίσκει παρηγοριά σε μια κοινότητα που τον αγκαλιάζει και μέσα από εκεί προσπαθεί να ανοίξει τα φτερά του, να βρει τη δικιά του ταυτότητα και να ξεχωρίσει. Όλη αυτή η ιστορία θα είναι ντυμένη με κοστούμια εποχής του 1920, 1930 και κάποια του 1950 προς το τέλος της ιστορίας. Κοστούμια που ράφτηκαν ειδικά για την παραγωγή του Παλλάς.
Βασίλης Μαυρογεωργίου, Μπέσσυ Μάλφα
Στη σκηνή του Παλλάς θα δούμε μεταξύ άλλων ηθοποιών την Μπέσσυ Μάλφα ως Ρίτα μια μετανάστρια από το Τορόντο στη Νέα Υόρκη, τη Μαρία Κεχαγιόγλου ως τη μητέρα της Τασούλας που αλληλογραφεί μαζί της και λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος με την πατρίδα και τον Χρήστο Στέργιογλου ως τον Θόδωρο που είναι ο μαγαζάτορας αυτού του Καφέ Αμάν που εκτυλίσσεται η ιστορία του Astoria. Το τραγούδι δίνει δύναμη στα βάσανα των πρωταγωνιστών και κυριαρχεί σε αυτή την παράσταση. Όλοι οι πρωταγωνιστές θα μας περιμένουν με τις βαλίτσες τους στο χέρι από τις 19 Μαρτίου, έτοιμοι να μας προσφέρουν μια παράσταση που θα μας συγκινήσει και θα αποτυπώσει μια ολόκληρη εποχή. Πιστεύω το Astoria θα μας κάνει να τραγουδήσουμε κι εμείς που θα καθόμαστε στα καθίσματα του Παλλάς και σίγουρα θα μας συγκινήσει. Στο Astoria κυριαρχεί η σκληρότητα του ξεριζωμού και το τραγούδι ως παρηγοριά.
Οι ιστορίες του Astoria μου θύμισαν κάτι πολύ οικείο, την ιστορία του δικού μου θείου Τζίμη. Γεννημένος στην Αμερική, στις αρχές του περασμένου αιώνα κατάφερε να μεγαλώσει τα παιδιά του, να τα σπουδάσει, να μαζέψει λεφτά και να χτίσει το σπίτι το πατρικό της μητέρας του στο νησί. Ήτανε ευτυχισμένος που τα τελευταία χρόνια της ζωής του κάθε καλοκαίρι επέστρεφε στην πατρίδα του. Είχε μια φυσαρμόνικα που έπαιζε συχνά και μια κιθάρα. Δεν του άρεσε να μου αφηγείται την ιστορία του, απέφευγε να ανακαλεί τα δύσκολα χρόνια. Τον πίεζα και ξεστόμιζε μόνο λίγες πληροφορίες απ’ αυτά που πέρασε μα τον θυμάμαι να τραγουδά το Άστα τα μαλάκια σου ανακατωμένα και το Μενεξέδες και ζουμπούλια. Μιλούσε ελληνικά με την ντοπιολαλιά του νησιού και αγγλικά με την αμερικάνικη προφορά που άκουγα στις ταινίες του Χόλιγουντ. Έφυγε εδώ και χρόνια από τη ζωή μα δεν μπορώ ποτέ να λησμονήσω το βλέμμα του που αγαλλίαζε κάθε φορά που με τη θεία Βγένα -που «έφερε» νύφη από την Ελλάδα- κάθονταν στο μπαλκόνι τους κι αγνάντευαν τη θάλασσα στο νησί. Ήταν χαρούμενος, πλήρης, μπορεί η μισή ζωή του να ήταν στην Αμερική μα η άλλη του μισή ζωή ήταν πάντα στο νησί, στην πατρίδα.
Χρήστος Στέργιογλου
Μαρία Κεχαγιόγλου
Info παράστασης:
ASTORIA | Θέατρο Παλλάς
The post “ASTORIA” στο Θέατρο Παλλάς: Μια μουσικοθεατρική παράσταση για εκείνους που έφτιαξαν μια ολόκληρη ελληνική κοινότητα στην Αστόρια της Νέας Υόρκης appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα