Στην τηλεόραση βλέπεις τα πράγματα από πιο κοντά: τα χαρακτηριστικά του προσώπου των αθλητών, το άλμα, την κρίσιμη λεπτομέρεια. Όταν βρεθείς όμως στο στάδιο της διοργάνωσης, εκεί νιώθεις τον παλμό, τη συμμετοχή και την έξαψη! Και αυτό είναι μοναδικό!
Χθες βρεθήκαμε στο στάδιο Roi Baudouin των Βρυξελλών, πρώην Χέιζελ (που άλλαξε όνομα μετά την τραγωδία του 1985 με τους 39 νεκρούς) για τους αγώνες στίβου του Memorial Van Damme. Και είχαμε την τύχη να δούμε από κοντά αυτόν τον αθληταρά, τον υπέροχο performer, αλλά και γελαστό παιδί, τον Μανόλο (Εμμανουήλ) Καραλή.
Στο ίδιο meeting φυσικά ήταν και ο Τεντόγλου, αλλά -θα πω την αμαρτία μου- δεν τον προλάβαμε. Όταν φτάσαμε, ο αγώνας του είχε τελειώσει και ο ίδιος είχε πάρει το αργυρό μετάλλιο. Οπότε έχασα την ευκαιρία να δω αυτήν τη μορφή του αθλητισμού από κοντά…
Τι είναι το Memorial Van Damme;
Δεν έχει σχέση με τον ηθοποιό του Χόλιγουντ Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ, παρά μόνο ότι και οι δύο είναι Βέλγοι.
Όμως, ο Ivo Van Damme είναι που τιμάται με αυτό το πρωτάθλημα. Ήταν ένα τεράστιο ταλέντο του βελγικού στίβου (ασημένιος ολυμπιονίκης το 1976 στα 800μ. και 1500μ.), ο οποίος έχασε άδοξα τη ζωή του σε τροχαίο δυστύχημα το 1976, σε ηλικία μόλις 25 ετών. Οι φίλοι του και Βέλγοι δημοσιογράφοι διοργάνωσαν τους αγώνες στη μνήμη του. Το meeting ξεκίνησε το 1977 προς τιμήν του.
Το Memorial Van Damme είναι τόσο σπουδαίο που συχνά επιλέγεται ως ο μοναδικός μεγάλος τελικός ολόκληρου του Diamond League. Οπότε ό,τι γίνεται εκεί, έχει σημασία!
Ο Μανόλο του κόσμου όλου!
Ευτυχώς, προλάβαμε τον Καραλή. Και όταν λέω προλάβαμε, τον είδαμε και να αγωνίζεται και να περνάει την μπάρα και να μην την περνάει και να σπάει το ρεκόρ της διοργάνωσης και να πανηγυρίζει και να δοξάζεται από όλο το στάδιο. Όχι μόνο από τους πολλούς Έλληνες που είχαν «πιάσει κερκίδα» ακριβώς πίσω του, αλλά από όλους, από τους πολλούς Βέλγους που χειροκροτούσαν όρθιοι το Μανόλο μας.
Ακόμα και ο Βασιλιάς του Βελγίου Φίλιππος ήταν παρών, μετά της συζύγου του παρακαλώ και χειροκροτούσαν τους αθλητές από όλον το κόσμο που παρέλαυναν μπροστά τους.
Το να είσαι άσχετος (όπως εγώ) και να βρίσκεσαι σε ένα στάδιο που συμβαίνουν ταυτόχρονα πολλά αθλήματα, πολλές κούρσες, σε άλλα σημεία, σημαίνει ότι δεν ξέρεις πού να πρωτοκοιτάξεις. Όπου και να κοίταζες όμως, σε «περίμεναν» οι καλύτεροι αθλητές του κόσμου -από την Κούβα μέχρι τη Νότια Αφρική και από τη Τζαμάικα μέχρι τον Παναμά! Μια γιορτή του αθλητισμού, αλλά όχι μόνο, μια ποιότητα ζωής που θέλεις να εντάξεις στην καθημερινότητά σου. Μια έμπνευση!
Αλλά όταν αγωνιζόταν ο Καραλής, το στάδιο σα να στρεφόταν μόνο σε εκείνον. Βοηθούσε και το συρτάκι του Ζορμπά που έπαιζε κάθε φορά στα ηχεία του σταδίου. Άλμα, κι άλλο άλμα, μετά οι άλλοι -ο Ντουπλάντις είχε εξηγήσει στη συνέντευξή του γιατί δεν αγωνίζεται. Μετά, ήρθε το χρυσό και μετά και το ρεκόρ!
Χίλια συναισθήματα: χαράς, αγωνίας, υπερηφάνειας για αυτόν το νέο άνθρωπο που ξέρει και να το γιορτάζει!
Groupies
Μείναμε ως το τέλος της διοργάνωσης. Παρέα με τη χορωδία, μετά με τους μουσικούς, τους σολίστες. Μετά βγήκαμε από το στάδιο, φάγαμε κάτι, ήπιαμε μια (βελγική) μπύρα και το απολαύσαμε, σχολιάσαμε όσα είχαμε δει. Ήταν σα να ήμασταν σε φεστιβάλ! Τόσο, που δε θέλαμε να φύγουμε.
Περπατούσαμε λοιπόν περιμετρικά του σταδίου όταν είδαμε πιτσιρίκια και μεγάλους να έχουν μαζευτεί σε ένα σημείο. «Τι περιμένουμε;» ρώτησα ένα κοριτσάκι -ήταν δεν ήταν- 15 χρονών. «Περιμένουμε τον Μανόλο για αυτόγραφο!», απάντησε και πριν προλάβει να ολοκληρώσει τη φράση της, εμφανίστηκε ο Καραλής χαμογελαστός και γλυκύτατος, χαρούμενος και προσηνής.
efsyn.gr
Δεν είναι λοιπόν μόνο η νίκη του, μόνο τα μετάλλια που φέρνει στην Ελλάδα. Είναι και το παράδειγμα που δίνει σε αυτά τα παιδιά, το μέλλον του τόπου μας που είναι η Ευρώπη. Ο Καραλής είναι πρότυπο, γιατί με το ταλέντο, την συνέπειά του, αλλά και την «τρέλα» του, κερδίζει την ψυχή των ανθρώπων, ανεξάρτητα από εθνικότητα και χρώματα. Ο αθλητισμός είναι υπερεθνικός -σε μια εποχή που βρίθει διαιρέσεων, μας ενώνει!
Ο Μανόλο άρχισε να υπογράφει αυτόγραφα, να βγάζει σέλφις με τα παιδιά και τους μεγάλους που ήταν συγκεντρωμένοι. Ήρθε και σ’εμάς!
Και κάπως έτσι γίναμε groupie του Μανόλο. Μα του αξίζει!
Διαβάστε περισσότερα