Ο Χορός των Δράκων είναι κατακλυσμικό γεγονός στον κόσμο του Τραγουδιού της Φωτιάς και του Πάγου που έπειτα από έναν τρομερό εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στα μέλη της δυναστείας των Targaryen, έχει ως αποτέλεσμα τη σταδιακή εξάλειψη των δράκων και πιο μετά της δυναστείας ολόκληρης. Με πιο απλά λόγια, βλέπουμε κακομαθημένα παιδάκια να τσακώνονται για μια καρέκλα επειδή όλοι σχεδόν έχουν τα ίδια ονόματα και επίθετα και αυτό οδηγεί στην εξάλειψη ενός ολόκληρου είδους. Είναι μια σαιξπηρική τραγωδία για τη φύση της απόλυτης δύναμης, το τέλος της εποχής της μαγείας και για το πώς ο κοινός άνθρωπος είναι πάντοτε ένα πιόνι στα παιχνίδια των γαλαζοαίματων που του ζητάνε όλο και περισσότερα.
Ο Τζορτζ Ρ. Ρ. Μάρτιν είναι από τους καλύτερους συγγραφείς του αιώνα. Ο πιο μικρός χαρακτήρας από τα βιβλία του μπορεί να χρειαστεί μια ανάλυση χιλιάδων λέξεων και για τον μεγαλύτερο θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε ένα ολόκληρο βιβλίο για να τον κατανοήσουμε πλήρως. Και γι’ αυτό είναι περιττό να συγκρίνουμε ακόμα μια φορά την τηλεοπτική μεταφορά με τα βιβλία του. Δεν υπάρχει σύγκριση, τα βιβλία είναι καλύτερα. Όχι με την παραδοσιακή τυπική απάντηση, «το βιβλίο είναι καλύτερο», αλλά γιατί η μεταφορά ενός τέτοιου περίπλοκου έργου στη μικρή οθόνη έχει υποστεί τρομερές θυσίες για να μπορέσει να γίνει πιο «απλό» για μαζική κατανάλωση. Δυστυχώς, όπως και στην περίπτωση του Rings of Power της Amazon και του Witcher του Netflix, κι εδώ οι σεναριογράφοι του ΗΒΟ νομίζουν ότι μπορούν να γράψουν καλύτερα από τον συγγραφέα. Βέβαια, εδώ είναι καλό σημείο να διευκρινίσουμε πως το House of the Dragon είναι εκατό φορές καλύτερο απ’ αυτές τις δύο σειρές, τόσο σε επίπεδο ερμηνειών, αλλά και σε επίπεδο παραγωγής.
Το Fire & Blood, το βιβλίο στο οποίο είναι βασισμένο το House of the Dragon, είναι γραμμένο σε μορφή ιστορικού βιβλίου στον κόσμο του Westeros. Δηλαδή δεν έχει παραδοσιακή αφήγηση και όλα είναι εικασίες και υποθέσεις ενός ιστορικού του κόσμου του Μάρτιν, με αυτό να σημαίνει πως πολλά ερωτήματα μένουν αναπάντητα καθώς ο ερευνητής δεν είναι μάρτυρας των γεγονότων που εξιστορεί και συλλέγει πληροφορίες από διάφορες πηγές. Αυτό σε μια σειρά μπορεί να δημιουργήσει μυστήριο και ένταση, και εννοείται πως οι σεναριογράφοι πρέπει να βρουν τρόπους να γεμίσουν τα κενά, αλλά ο τρόπος που το κάνουν εδώ είναι ο λιγότερο έξυπνος. Από την πρώτη σεζόν απλά σου λένε τι γίνεται χωρίς κάποια ιδιαίτερη δραματουργία. Η χειρότερη απ’ όλες τις ελευθερίες που έχουν πάρει είναι ότι είχαν την ανάγκη να συνδέσουν άμεσα το Game of Thrones με το House of the Dragon και αυτό το καταφέρνουν μέσω μιας προφητείας που δεν αναφέρεται πουθενά στο βιβλίο. Το θέμα με αυτή την προφητεία είναι ότι δημιουργεί «ήρωες», κάτι που ποτέ κανένας δεν είναι στον κόσμο των Επτά Βασιλείων, ειδικά αν είναι βασιλιάς. Όλοι οι «καλοί» βασιλιάδες, όπως ο Ρομπ Σταρκ, είναι «καλοί» επειδή δεν απαίτησαν κανένα στέμμα και το διεκδίκησαν προκειμένου να αναζητήσουν δικαιοσύνη.
Το πρόβλημα που δημιουργείται είναι ότι εκεί που είχαμε μια «απλή» ιστορία για έναν εμφύλιο πόλεμο με περίπλοκους και γκρίζους χαρακτήρες, μετατρέπεται σε μια αχρείαστα πολύπλοκη μεταφορά που θυμίζει Dune και η Rhaenyra είναι κάτι σαν τον Πωλ Ατρείδη. Αλλά για να λειτουργήσει η πτώση του Πωλ Ατρείδη πρέπει πρώτα να τον συμπαθήσουμε, κάτι το οποίο αποπειράθηκαν να κάνουν στη σειρά για τη Rhaenyra, αλλά δεν λειτουργεί καθόλου καλά, με αποτέλεσμα να είναι η πιο αδύναμη χαρακτήρας. Αν η σειρά ήταν για κακομαθημένους γαλαζοαίματους και το χάος που δημιουργούν προκειμένου να κερδίσουν την καρέκλα τους, θα ήταν ικανοποιητικό να βλέπαμε τη Rhaenyra σαν έναν άλλο Joffrey να κλαίγεται σε κάθε σκηνή γιατί οι χωρικοί δεν την αγαπάνε και δεν τη θέλουν στον θρόνο, όταν όμως υποτίθεται πως είναι η πρωταγωνίστρια και το κεντρικό πρόσωπο μιας προφητείας, είναι αξιολύπητο. Δύο σεζόν τώρα η Rhaenyra δεν κάνει τίποτα και επειδή οι σεναριογράφοι το έχουν καταλάβει αυτό, πάνε τώρα να χρησιμοποιήσουν το ίδιο κόλπο που χρησιμοποιήθηκε για την Daenerys στην όγδοη σεζόν του Game of Thrones.
Δεν θα έπρεπε να μου πάρει δύο προτάσεις για να εξηγήσω πλοκή βασισμένη στα βιβλία του Μάρτιν, αλλά εδώ μας κατάντησαν. Ακόμα και η αλλαγή στον χαρακτήρα της Rhaenyra δεν θα ήταν τόσο μεγάλο πρόβλημα αν η σειρά δεν ήταν τέσσερις σεζόν. Αυτό έχει μεγάλο αντίκτυπο στον ρυθμό των επεισοδίων τα οποία σέρνονται περίπου στη μέση της σεζόν και ίσως να βρίσκουν ρυθμό κοντά στο τέλος. Οπότε, έπειτα από μια μάχη που θα έπρεπε να βλέπαμε στο τέλος της περασμένης σεζόν, η Rhaenyra παίρνει επιτέλους το King’s Landing και αντιμετωπίζει δυσκολίες με τη διακυβέρνησή του. Ο Ormund Hightower καταλαμβάνει το Tumbleton και το χρησιμοποιεί σαν ασπίδα καθώς είναι γεμάτο με υποστηρικτές της Rhaenyra, και ο Aemond – επειδή δεν ξέρουν τι να τον κάνουν μέχρι την επόμενη σεζόν – έχει τη μοίρα του Daemon από την προηγούμενη και κάνει διακοπές στο Harrenhal.
Γιατί αυτή η ιστορία χρειάζεται οχτώ ώρες; Είναι απλά φίλερ γιατί το λέει ένα συμβόλαιο. Με ένα καλό σενάριο δύο σεζόν θα ήταν αρκετές για όλο τον Χορό των Δράκων, αλλά τώρα πρέπει να περιμένουμε ακόμα δύο χρόνια για την τελευταία σεζόν η οποία, λογικά μιλώντας, θα είναι η καλύτερη γιατί κάθε επεισόδιο θα πρέπει να έχει σημασία γιατί πλησιάζει στο τέλος. Αλλά μετά από το Game of Thrones δεν είμαι και τόσο αισιόδοξος όσο το γράφω αυτό. Είναι γεγονός πως το House of the Dragon δεν έχει το επίπεδο του A Knight of the Seven Kingdoms. Είναι ξεκάθαρο πως όταν οι σεναριογράφοι έχουν να γράψουν για δράκους και έχουν budget για τεράστιες μάχες το IQ πέφτει κατακόρυφα, το ίδιο και η σκηνοθεσία των επεισοδίων. Ακόμα και το μοντάζ είναι άτσαλο.
Στον κόσμο του Westeros λέγεται πως η τρέλα και το μεγαλείο είναι όψεις του ίδιου νομίσματος και κάθε φορά που γεννιέται ένας Targaryen οι θεοί ρίχνουν ένα νόμισμα και ο λαός κρατάει την ανάσα του μέχρι να δει σε ποια πλευρά θα πέσει. Είναι ειρωνικό πως αυτή είναι και η μοίρα του House of the Dragon από επεισόδιο σε επεισόδιο. Μπορεί τη μία εβδομάδα να πάρουμε κάτι καταπληκτικό και την επόμενη κάτι απίστευτα χαζό. Δεν υπάρχει σειρά που να της αξίζει η λέξη «καρδιογράφημα» όσο αυτή. Πάντως, το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της σειράς παραμένουν όλοι αυτοί οι ηθοποιοί που με τη δουλειά τους καταφέρνουν να δώσουν ενδιαφέρον ακόμα και στα πιο κακογραμμένα λόγια. Ο αγαπημένος μου παραμένει ο Ewan Mitchell ως Aemond που στα μάτια μου είναι άνετα ο καλύτερος ηθοποιός του καστ. Από τον τρόπο που περπατάει μέχρι τον τρόπο που μιλάει, ο Aemond Targaryen σε μαγνητίζει και σε μαγεύει. Κρίμα που πρέπει να περιμένουμε άλλα δύο χρόνια για να τον δούμε να κάνει κάτι.
Δεν πιστεύω πως κάποιος πρέπει να έχει διαβάσει όλα τα βιβλία για να καταλάβει πως η σειρά δεν έχει και το καλύτερο γράψιμο, αλλά για όσους τα έχουμε διαβάσει σίγουρα μας ενοχλεί περισσότερο. Σε κάθε περίπτωση, αν και η τρίτη σεζόν δεν έχει πολύ μεγαλύτερη βελτίωση από τη δεύτερη, το House of the Dragon παραμένει μια καλή σειρά για να περνάει η ώρα που σίγουρα κάποια στιγμή θα σε ανταμείψει για τον χρόνο που της αφιερώνεις. Οι μάχες είναι σαν κάποιος να παίζει Total War στο easy και γενικότερα το θέαμα να είναι πιο σημαντικό από την ποιότητα του σεναρίου, αλλά το σύμπαν του HBO παραμένει η καλύτερη σειρά φαντασίας κυρίως γιατί ο ανταγωνισμός είναι χειρότερος. Όπως πάντα, αν κάποιος θέλει να ανακαλύψει τον κόσμο του Μάρτιν, θα τον βρει να ζωντανεύει καλύτερα στις σελίδες ενός βιβλίου. Valar morghulis!
The post House of the Dragon (Τρίτη Σεζόν): Στο παιχνίδι του στέμματος δεν υπάρχουν ήρωες appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα