Συναντιόμαστε ξανά στα τέλη του Σεπτεμβρίου φίλτατοι, για να σας μιλήσω για τη νέα μουσική που έμεινε κολλημένη στο repeat των ακουστικών μου, αυτόν τον γλυκόπικρο μήνα. H κασέτα Σεπτεμβρίου λοιπόν, εμπεριέχει κυκλοφορίες του Σεπτεμβρίου αλλά και κάποιες που ήρθαν στα τέλη του Αύγουστου. Γιατί εδώ ξέρετε, έχουμε υιοθετήσει έναν slow listening ρυθμό. Και ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω πώς ένας δίσκος ή ένα single των προηγούμενων 25 ημερών, μπορεί να «παλιώνει» τόσο γρήγορα πια… Αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα.
Πατήστε play στη λίστα και πάμε να αναλύσουμε τα σημαντικότερα κομμάτια της:
Erykah Badu & The Alchemist: Before the World Blows (The Abi and Alan Experiment)
Δεκαέξι χρόνια πέρασαν από την τελευταία φορά που η ιέρεια της RnB – neo soul, Erykah Badu κυκλοφορήσει νέα μουσική. Τελευταίο κόλλημά μου θυμάμαι να είναι το “Phone Down” από το mixtape της “But you Caint Use My Phone”, ενώ επέστρεφα πολύ συχνά στο “Mama’s Gun”, όταν είχα ανάγκη να ακούσω κάτι αληθινό. Πάμε όμως στο σήμερα και στην κατ’ εμέ πυρηνική ηχητική ένωση της με τον Alchemist, η οποία διαστρεβλώνεται εντέχνως. Από τη μια ο Alchemist παραδίδει γήινα, ζεστά και ενίοτε υπνωτικά instrumentals. Αντί για μια παραδοσιακή R&B παραγωγή, ο ήχος κινείται σε έναν πιο avant-garde hip-hop δρόμο. Το ίδιο «βρώμικο», το ίδιο σκοτεινό και ατμοσφαιρικό αλλά ταυτόχρονα λίγο πιο spiritual. Οι στίχοι και τα φωνητικά της Badu κινούνται με άνεση ανάμεσα σε απαλές απαγγελίες (spoken-word), minimal μελωδίες και χαλαρά rap. Θεματικά, το άλμπουμ λειτουργεί σαν ένας «οδηγός επιβίωσης» για τον σύγχρονο κόσμο, θίγοντας από την ψηφιακή εξάρτηση και την κουλτούρα της οθόνης στο “Black Box”, μέχρι την προσωπική εξέλιξη και την οικειότητα. Προφανώς και δεν είναι ένας ραδιοφωνικός δίσκος. Προφανώς και δεν υπάρχει αυτό το «χιτάκι» που θα περίμενες, αλλά φίλτατε ακροατή εδώ μιλάμε για την Erykah Badu και τον Alchemist… και τι έγινε που δεν υπάρχει κάτι το οποίο θα καεί μέσα σε 25 ημέρες;
Ezra Collective – Here Because Of Hope
Συχνά γράφουμε, συζητάμε και «θρηνούμε» για το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια στη μουσική δεν συμβαίνουν σπουδαία πράγματα. Σπουδαία όταν λέω εννοώ ελληνιστί το “one of a kind”. Οι Ezra Collective (Femi Koleoso, TJ Koleoso, Joe Armon-Jones, James Mollison και Ife Ogunjobi) είναι η απόδειξη πως γράφεται σπουδαία σύγχρονη μουσική. Το χάρηκα το τελευταίο τους άλμπουμ. Με άγγιξε από τον τίτλο του “Here Because Of Hope”. Ξέρετε είναι τόσο σημαντικό να γράφεται, να σχηματίζεται, να προφέρεται, η λέξη «ελπίδα» σε οποιαδήποτε γλώσσα του κόσμου, μέσα σε αυτήν την πιο φωτεινά ελεύθερη και ταυτόχρονα πιο σκοτεινά φυλακισμένη ανθρωπότητα. Η ελπίδα λοιπόν των Ezra Collective συντέθηκε, γράφτηκε, τραγουδήθηκε και γέννησε ένα φοβερό τέταρτο στούντιο άλμπουμ. Το οποίο χωρίζεται σε τρία μέρη και είναι μια απόδειξη πως η σπουδή τους στη μαύρη μουσική δεν είναι μια καταγραφή δεξιοτήτων. Aπό τη Δυτική Αφρική και την αντίφαση μεταξύ εσωστρέφειας, γαλήνης και των afrobeats, ο ακροατής μεταφέρεται στην Καραϊβική με πιο χαλαρό ρυθμό ενώ αποκτά έναν έντονο dancehall και dub χαρακτήρα. Και από εκεί η επιστροφή στο Λονδίνο τους φέρνει τον σύγχρονο βρετανικό ήχο στο προσκήνιο. Εν κατακλείδι το “Here Because Of Hope” δεν είναι ένα στείρο μάθημα μουσικής ιστορίας. Είναι μια ζεστή, πολύχρωμη γιορτή της κοινότητας και του πολιτισμού, ένα κάλεσμα για χορό που αποδεικνύει ότι, όσα προβλήματα κι αν φέρνει η ζωή, η ελπίδα και η χαρά θα βρίσκουν πάντα τον τρόπο να νικούν. Το δικό μου αγαπημένο και κατά πάσα πιθανότητα κομμάτι της χρονιάς μου το “Well Organized” με την συμμετοχή της Lila Iké και τον στίχο: “This is healing, healing /I love the way this music got me feeling/ This is healing, healing/Nothing can compare to this feeling” να επαναλαμβάνεται σαν μάντρα στο μυαλό μου.
Bonobo – Distance in Static
Σχεδόν ουδέτερος μου φάνηκε ο όγδοος δίσκος του Bonobo “Distance in Static”. Για να σας είμαι ειλικρινής, δεν ήμουν ποτέ ιδιαιτέρως θερμή για την φάση του. Πάντα κάτι με κρατούσε από το να συνδεθώ. Σε αυτόν τον δίσκο το αρνητικό είναι πως δεν άκουσα κάτι που δεν έχω ακούσει ξανά. Περίμενα κάτι που θα μου αποδείκνυε περίτρανα τι έχω χάσει τόσα χρόνια. Ταυτόχρονα όμως όλα τα κομμάτια με τις γυναικείες συμμετοχές των Arroj Aftab, Nicole Miglis, Joy Crookes, Nilüfer Yanya, Aanya Martin, Ichico Aoba, Kanako Yamamoto, κράτησαν την προσοχή μου και έδωσαν μια εντελώς διαφορετική προοπτική σε έναν ομολογουμένως flat δίσκο. Θα μπορούσε κάλλιστα στα αυτιά μου αυτά τα επτά κομμάτια (ο μισός δίσκος δηλαδή) να είναι ένα τελείως διαφορετικό project.
Beck – Ride Lonesome
Ο Beck είναι ο άνθρωπος που το 1994 μας έκανε να τραγουδάμε το Loser και ο καθένας από εμάς να διεκδικεί το μερίδιο απελευθέρωσης που του αντιστοιχεί μέσα από αυτό. Μέσα από μια μακρά πορεία ετών το “Ride Lonesome” έρχεται να συμπληρώσει άτυπα μια τριλογία ραγισμένης καρδιάς βαδίζοντας στα χνάρια των εμβληματικών Sea Change (2002) και Morning Phase (2014). Για να το πετύχει αυτό, ο Beck ένωσε ξανά τις δυνάμεις του με τους ίδιους μουσικούς και τον σταθερό του συνεργάτη Nigel Godrich στη μίξη του ήχου. Μουσικά, το άλμπουμ κινείται σε μονοπάτια chamber pop, ατμοσφαιρικής country-folk και ’70s singer-songwriter αισθητικής. Η αύρα του είναι τόσο διάφανη όσο η κουρτίνα του εξωφύλλου του άλμπουμ. Σε κάνει να νιώθεις ότι κάποιος καταλαβαίνει όλα αυτά τα συναισθήματα που ένας χωρισμός ή η μοναξιά ή η μη επαφή με όποιον αγαπάς μπορεί να προκαλέσει. Νομίζω πως θα μπορούσε να είναι ένα από τα soundtrack της ψυχής μας όταν νιώσεις την καρδιά σου να σπάει. Το “Falling Through My Hands”, είναι η κορυφαία στιγμή του άλμπουμ. Ωστόσο η ροή του είναι πολύ όμορφη και ανακουφιστική με τα “If you Don’t Know What Love is”, “For Your Love”, “It Ends Right Here” και το “Beyond The Light” να με κερδίζουν λίγο περισσότερο. Περπατήστε με ακουστικά, ξαπλώστε ανάποδα στο κρεβάτι με τα μάτια καρφωμένα στο ταβάνι, σηκώστε το ακουστικό όπως στα 90’ς….
The post Kασέτα Σεπτεμβρίου: Ξένα Κομμάτια σε repeat (Πλευρά Α) appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα