Τον βλέπεις να εμφανίζεται μέσα από τους καπνούς και τις σπίθες, μυρίζει τσιγάρο, ουίσκι και πυρίτιδα, τα μάτια του κρύβονται πίσω από το καπέλο του, οι ώμοι του τεντωμένοι σαν να σηκώνουν ένα αόρατο βάρος, τα βήματά του τα συνοδεύουν ένα αναχρονιστικό τραγούδι –συνήθως μια διασκευή του Red Right Hand. Έχεις δει τη σκηνή εκατοντάδες φορές, αλλά το περπάτημα του Τόμι Σέλμπι είναι η επιτομή του κουλ, οπότε συνεχίζεις να βλέπεις λίγο ακόμα. Ίσως αισθάνεσαι και λίγες ενοχές που τον στηρίζεις γιατί ξέρεις ότι δεν είναι και ο καλύτερος άνθρωπος, πατέρας ή αδερφός, αλλά γνωρίζεις πως οι εχθροί του είναι χειρότεροι, άρα κάνεις και λίγο τα στραβά μάτια.
Αν κάτι έκανε το Peaky Blinders να διαφέρει απ’ όλες τις υπόλοιπες σειρές του 2013 είναι η διεύθυνση φωτογραφίας. Κάθε σκηνή, κάθε πλάνο, κάθε κίνηση της κάμερας γινόταν με σκοπιμότητα, επιδεξιότητα και αρκετό ταλέντο για να κάνει τους χαρακτήρες του να πηδάνε από τη μικρή οθόνη. Κάθε επεισόδιο θα μπορούσε να προβληθεί στην αίθουσα ενός σινεμά, άλλωστε γι’ αυτό εκείνη την περίοδο λέγαμε πως ζούσαμε στη χρυσή εποχή της τηλεόρασης. Κινηματογραφικές σειρές με καταξιωμένους ηθοποιούς και προσεγμένο σενάριο που έμοιαζε σαν να βλέπεις μια οχτάωρη ταινία. Όλα τα λεφτά που ξόδευαν τα βλέπαμε στην οθόνη. Το Peaky Blinders πρόλαβε την άνοδο και την πτώση της χρυσής εποχής της τηλεόρασης, εκεί που ο κύκλος ολοκληρώνεται και μια περίοδος προόδου ακολουθείται από μια περίοδο οπισθοδρόμησης.
Η έκτη και τελευταία σεζόν της σειράς ολοκληρώθηκε το 2022, λίγο πριν την άνθηση του AI, λίγο μετά που όλοι ξεκίνησαν να έχουν μια συνδρομητική πλατφόρμα και που αν ήθελες να δεις μια σειρά υπήρχε κίνδυνος να έβρισκες μισή σεζόν εδώ και μισή σεζόν παραπέρα. Ακόμα και τότε όμως, που πολλές σειρές ξεκίνησαν να γίνονται ζόμπι, το Peaky Blinders συνέχισε να διατηρεί την ποιότητά του. Ίσως όχι τόσο στο σενάριο, στο οποίο αντιμετώπιζε κάποια θέματα και άρχισε να διακρίνεται μια επαναληψιμότητα, αλλά η διεύθυνση φωτογραφίας, η παραγωγή και οι ερμηνείες συνέχιζαν να είναι απαράμιλλες.
Όμως, ακόμα θυμάμαι να τελειώνει το τελευταίο επεισόδιο, γνωρίζοντας πως δεν θα κυκλοφορήσει επόμενη σεζόν, και να αισθάνομαι εκείνο το παράξενο κενό συναίσθημα ότι κάτι έχει μείνει ανολοκλήρωτο. Δηλαδή, από τότε έχω ξαναδεί όλη τη σειρά από την αρχή μέχρι το τέλος, και πιστεύω πως το φινάλε είναι αξιόλογο, αλλά όχι τόσο όσο το φινάλε σειρών όπως το Breaking Bad, Better Call Saul, The Sopranos ή το The Wire. Κάτι έλειπε και με έκανε να αναρωτιέμαι αν μήπως τελικά θα συνεχιστεί η σειρά. Και βέβαια, συνεχίστηκε με το The Immortal Man, μια ταινία επίλογο στη ζωή του Τόμι Σέλμπι και της συμμορίας του.
Όταν μια ιστορία αλλάζει μέσο, πάντα υπάρχει εκείνη η αμφιβολία στο πίσω μέρος του μυαλού μας για το αν μια τέτοια αλλαγή είναι αναγκαία. Είτε είναι από βιβλίο στο σινεμά, από το σινεμά στην τηλεόραση ή από το σινεμά στα βιντεοπαιχνίδια, επειδή κάτι μπορεί να ειπωθεί εξαιρετικά με έναν τρόπο αυτό δεν σημαίνει πως η επιτυχία είναι δεδομένη όταν αλλάξει γήπεδο. Βεβαίως, έχουμε περιπτώσεις όπως το El Camino του Breaking Bad ή το The End of Evangelion, τα οποία είναι σημεία αναφοράς για το πώς θα έπρεπε να γίνεται το άλμα από την τηλεόραση στον κινηματογράφο. Ισχύει όμως και το ίδιο για το The Immortal Man;
Το έργο κάνει κάποιες συγκεκριμένες επιλογές οι οποίες είναι μεγάλο φάουλ για μια ταινία που βασίζεται σε μια σειρά έξι σεζόν που παιζόταν για εννέα χρόνια. Αυτά τα χρόνια, το κοινό του Peaky Blinders, γιατί ας μην γελιόμαστε σε αυτό απευθύνεται μια και η ταινία είναι συνέχεια της έκτης σεζόν, έχει χτίσει κάποιες προσδοκίες και απαιτήσεις· προσδοκίες που οι συντελεστές καλλιέργησαν μέσω της δουλειάς τους και όχι παραλογισμούς από την πλευρά των θεατών. Το μεγαλύτερο φάουλ απ’ όλα, δεν υπάρχουν οι Peaky Blinders σε ταινία με τίτλο Peaky Blinders. Ή μάλλον, η ταινία δεν εστιάζει σε αυτούς, αλλά επιλέγει να εστιάσει στον Τόμι Σέλμπι φυσικά, στον γιο του τον Ντιουκ που στην ταινία τον ενσαρκώνει ο Μπάρι Κίογκαν ενώ στη σειρά ο Κόνραντ Καν, και στη νέα άφιξη, τον χαρακτήρα της Ρεμπέκα Φέργκιουσον την Κάουλο Τσιρίκλο.
Χαρακτήρες ορόσημο της σειράς όπως ο Άρθουρ Σέλμπι, ή μικρότεροι όπως ο πρώτος γιος του Τόμι, ο Τσάρλι, είναι εξαφανισμένοι από την ταινία, ενώ ακόμα και η Έιντα εμφανίζεται ελάχιστα. Αυτή η επιδεικτική αδιαφορία είναι αισθητή και λίγο εκνευριστική, διότι μπορείς να δικαιολογήσεις την αλλαγή του Καν με τον Κίογκαν, καθώς ο Καν ήταν νεότερος και έπαιξε μονάχα για τρία επεισόδια, ή ακόμα να δικαιολογήσεις του απουσία του Τσάρλι, που ίσως δεν θα έπρεπε διότι είναι το παιδί που έκανε ο Τόμι με τη μοναδική του αγάπη, αλλά να λείπει ο Πολ Άντερσον ως Άρθουρ; Μπορεί ο Τόμι να είναι το αφεντικό και το πρόσωπο της σειράς, αλλά ο Άρθουρ είναι αυτός που σκέφτεσαι όταν λες δυνατά “Peaky Blinders“. Ο χαρακτήρας του, το υφάκι του, η τσατίλα και το νταηλίκι, όλη του η τοξική αρρενωπότητα, αλλά και η σχέση που έχει με τον Τόμι ως ο μεγαλύτερος αδερφός της οικογένειας, αφήνουν ένα τεράστιο κενό στην ταινία. Ένα κενό που δεν μπορεί να καλύψει ούτε η Φέργκιουσον ούτε ο Κίογκαν, που είναι πρόσωπα που στον θεατή δεν σημαίνουν τίποτα.
Ύστερα, αφού απορρίψανε βασικούς χαρακτήρες, κάνουν το επόμενο μεγάλο φάουλ, να σκοτώσουν βασικούς χαρακτήρες off-screen και για κανέναν λόγο απολύτως. Το όλο εγχείρημα θυμίζει λίγο κάτεργο· είχαν πολλούς χαρακτήρες και δεν ήξεραν τι να κάνουν με τους περισσότερους, ενώ ταυτόχρονα είχαν και ένα συμβόλαιο που έπρεπε να τηρήσουν, οπότε κάποια κεφάλια αναγκαστικά έπρεπε να πέσουν. Και στο τέλος τι μας μένει;
Το τελευταίο τραγούδι που ακούγεται στη σειρά είναι μια διασκευή του All The Tired Horses του Μπομπ Ντίλαν σε εκτέλεση της Λίζα Ο’Νηλ. Τα άλογα βεβαίως έχουν μεγάλη συμβολική σημασία για τη σειρά, καθώς πάνω σε ένα άλογο έκανε και την πρώτη του εμφάνιση ο Τόμι στο πρώτο επεισόδιο. Αυτό το κουρασμένο άλογο είναι το The Immortal Man. Δεν υπάρχει τίποτα να προσφέρει αυτή η ταινία ή να εξερευνήσει που δεν έχει ήδη εξερευνηθεί στα επεισόδια. Η πλοκή είναι ίδια με κάποιες από τις σεζόν. Ο Τόμι είναι εξαφανισμένος από την κοινωνία, δεν θέλει να έχει καμία σχέση με τα εγκόσμια, θέλει να πεθάνει, αλλά κάτι τον τραβά πίσω στο προσκήνιο όταν οι άνθρωποι που έχει αφήσει στο πόδι του τα έχουν κάνει μαντάρα. Μιλάει για τον θρόνο του, μιλάει για το στέμμα του, αλλά τίποτα δεν έχει την ίδια βαρύτητα. Η έλλειψη ποιότητας του έργου κορυφώνεται όταν επιτέλους σε μια σκηνή παίζει το Red Right Hand, σε μια προσπάθεια να παραλληλίσει την πρώτη εμφάνιση του Τόμι στο πρώτο επεισόδιο, και δεν σε κάνει να αισθάνεσαι κάτι.
Επίσης, η απουσία ενός αξιόλογου ανταγωνιστή δεν κάνει την κατάσταση καλύτερη. Δεν υπάρχει ένας Κάμπελ, ένας Κίμπερ, ένας Τσανγκρέτα ή βεβαίως ο καταπληκτικός χαρακτήρας του Τομ Χάρντι, ο Άλφι Σόλομονς, για να κάνει τον Τόμι να περπατάει σε αναμμένα κάρβουνα.
Τέλος, μπορεί η σειρά να είναι διάσημη για την επιλογή των τραγουδιών της, αλλά εδώ η μουσική είναι μια πατερίτσα που προσπαθεί να σκάψει για να βρει βάθος σε σκηνές που τους λείπουν το απαραίτητο πάθος. Αν κάτι λειτουργεί στην ταινία, είναι ο Κίλιαν Μέρφι που πλέον μπορεί να παίξει αυτόν τον ρόλο στον ύπνο του. Οι δύο καλύτερες σκηνές της ταινίας, η είσοδός του στο Γκάρισον και το πιστολίδι με τον χαρακτήρα του Τιμ Ροθ, είναι δικές του, αλλά ακόμα και το περπάτημά του σε αργή κίνηση έχει χάσει την αίγλη του, διότι το πλάνο κόβεται τόσο νωρίς που σε κάνει να πιστεύεις πως και ο ίδιος ο μοντέρ βαρέθηκε να τον βλέπει να περπατάει για δεκατρία χρόνια.
Το The Immortal Man δεν είναι η χειρότερη ταινία ή κάτι αντίστοιχα βαρύγδουπο, είναι αδιάφορο. Είναι κάτι που το βλέπεις από υποχρέωση για να πεις ότι το είδες, μουρμουράς «νταξ, βλέπεται», και στο τέλος θα περάσει τόσο βαθιά στο υποσυνείδητο που δεν θα είσαι σίγουρος αν τελικά το έχεις δει. Είναι λιγότερο κινηματογραφικό και από τα τριάντα έξι επεισόδια της σειράς, και σε κάνει να σκέφτεσαι πως η ιστορία του Τόμι Σέλμπι θα έπρεπε να τελειώσει με εκείνο το τελευταίο κάδρο, όπου η κάμερα είναι τοποθετημένη μέσα στη φλεγόμενη άμαξα, και αυτός να ιππεύει το λευκό του άλογο και να φεύγει μακριά.
♪ All the tired horses in the sun
How am I supposed to get any riding done? ♪
The post “Peaky Blinders: The Immortal Man”: Το κουρασμένο άλογο appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα