Για διαβάστε αυτό το ωραίο story που διηγείται ο συνάδελφος Χρήστος Ξανθάκης, ένα story που έρχεται από το παρελθόν και αφορά τη μητέρα του. Είναι συγκινητικό. Ιδού:
Τη μάνα μου σκέφτομαι που πριν από καμιά εβδομηνταριά χρόνια τέλειωνε το Γυμνάσιο στα Τρίκαλα. Μια μέρα, λοιπόν, βαριότανε ο θεολόγος να κάνει μάθημα, λέει «θα πάμε επίσκεψη στον Δεσπότη».
Οπότε παίρνει τις πιο καλές μαθήτριες (Θηλέων γαρ) μαζί του, ξαποστέλνει τις υπόλοιπες στα σπίτια τους και τραβάνε. Τις δέχεται ο Δεσπότης ο Διονύσιος, ρωτάει «πού θα σπουδάσετε, κορίτσια;», λέει η μία Παιδαγωγικό, λέει η άλλη Φιλόλογος, φτάνει και στη μάνα μου που ήταν τελευταία.
«Εγώ δεν θα σπουδάσω», του λέει η Κουλίτσα, «γιατί, τέκνον μου;», ρωτάει ο Δεσπότης, «γιατί είμαι ορφανή», του λέει η μάνα μου, «και δεν έχουμε λεφτά…».
Πετάγεται ο θεολόγος, ενημερώνει τον Δεσπότη ότι η μάνα μου ήταν η πρώτη στην τάξη, παίρνει το μήνυμα ο Διονύσιος, λέει «μην ανησυχείς, τέκνο μου, θα πληρώσει η εκκλησία τα έξοδα»!
Τρελαίνεται η μάνα μου, χοροπηδάει. Ελα όμως που την έτρωγε ένας φόβος. Ηθελε να σπουδάσει Νομική και φοβόταν μην την υποχρέωνε η Μητρόπολη να σπουδάσει Θεολογία. Εκατσε, το σκέφτηκε, το πήρε απόφαση, ξαναπήγε στον Δεσπότη. «Σεβασμιότατε», του είπε, «εγώ θέλω Νομική να πάω, δεν θέλω Θεολογία».
Και ο Διονύσιος έδωσε το σήμα: «Θα πας όπου θέλεις», απάντησε, «είναι δικό σου θέμα». Κι έδωσε η μαμά (με ασιατική γρίπη παρακαλώ και 40 πυρετό!) και πέρασε με τα τσαρούχια Σαλονίκη και σπούδασε μια χαρίτσα και ο Δεσπότης την κράτησε την υπόσχεσή του όσο χρειάστηκε.
Ως το τρίτο έτος που παντρεύτηκε η μαμά τον μπαμπά και γέννησε τον αδερφό μου. Και δεν παρακολούθησε έναν χρόνο μαθήματα στη Νομική, αλλά πήγε στο τέλος του τέταρτου έτους και τα πέρασε όλα και πήρε με άριστα το πτυχίο. Και έδωσε τον όρκο!
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr