Τελευταία νέα
Δημοσκόπηση Pulse: Στο 30% η ΝΔ, στο 16% η ΕΛΑΣ -Έντεκα κόμματα στη Βουλή Nations League: Η Γερμανία έριξε «πεντάρα» στην Ολλανδία – Τα άλλα αποτελέσματα της διοργάνωσης Γαλλία: Πρόωρος απολογισμός Μακρόν για την προεδρική του θητεία – «Υπήρξαν λάθη, έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα» Εθνική Ελλάδας: Υπέταξε τη Σερβία αλλά έχασε την πρόκριση στην τριπλή ισοβαθμία με Γερμανία, Ολλανδία Ανησυχία στη Μέση Ανατολή: Τρίτο αμερικανικό αεροπλανοφόρο αναπτύχθηκε στην περιοχή Πολυτεχνείο: Εκδήλωση στο Δημαρχείο Θεσσαλονίκης με τραγούδια εξόριστων από τη Λέρο ΠΑΣΟΚ κατά Μητσοτάκη: «Ο σεβασμός στην Αυτοδιοίκηση δεν αποδεικνύεται με υποσχέσεις» Reuters: Το ΔΣ της Nvidia απορρίπτει την επάνοδο Χουάνγκ στην θέση του – 182.000 υπογραφές υπέρ του COP31: Η Αυστραλία παρουσίασε προσχέδιο τελικού κειμένου που προτείνει άμεση μετάβαση από τα ορυκτά καύσιμα Συντελεστής δόμησης: Με κοινό μέτωπο αλλά … τρεις ταχύτητες  οι Δήμαρχοι στο Μαξίμου Βραδινό «προσκύνημα» στο Πολυτεχνείο – Κόσμος αφήνει λουλούδια και σημειώματα στο μνημείο [βίντεο] Χαλκιδική: Ύποπτος έπεσε στη θάλασσα για να μην συλληφθεί και έμεινε τρεις ώρες – Ολόκληρη επιχείρηση για τον εντοπισμό του
Elculture.gr

“Primetime” του Λανς Οπενχάιμ: Η σκυταλοδρομία των σηκωμένων δαχτύλων

Ένας τριαντάχρονος άντρας φτάνει στο σπίτι ενός δεκατριάχρονου κοριτσιού. Έχουν μιλήσει διαδικτυακά, έχουν ανταλλάξει σεξουαλικά λόγια, φτάνει σπίτι του με τα προφυλακτικά του. Το κορίτσι τον υποδέχεται σπίτι. Σίγουρα λείπουν οι γονείς σου, ε; Σίγουρα. Περίμενε με λίγο στην κουζίνα και επιστρέφω αμέσως. Αντί για το κορίτσι, εμφανίζεται με κουστούμι και γραβάτα ο Ρόμπερτ Πάτινσον. Κατεβαίνει από κάτι σκαλιά κάνοντας πανηγυρική είσοδο. Ο άντρας νομίζει ότι είναι ο πατέρας του κοριτσιού και προσπαθεί να δικαιολογηθεί. Ο Πάτινσον του εξηγεί ότι δεν είναι ο πατέρας. Γυρνά προς μια κρυφή κάμερα, την κοιτάζει και ανακοινώνει με στόμφο ότι είναι ο Κρις Χάνσεν. Ο Χάνσεν είναι ο παρουσιαστής της εκπομπής “Το Catch a Predator”. Το κορίτσι ήταν στην πραγματικότητα μια ενήλικη συνεργάτις της εκπομπής και ενός δικτύου εντοπισμού – παγίδευσης παιδόφιλων. O άντρας είναι πια κυριολεκτικά γονατισμένος μπροστά στον παρουσιαστή και τώρα πλέον και τον εικονολήπτη και τον ηχολήπτη που έχουν σκάσει κι εκείνοι μύτη και στέκονται από πάνω του. Ο Πάτινσον τον ρωτάει ποια ποινή πιστεύει ότι του αξίζει. Βέβαια, με την τηλεοπτική διαπόμπευση, του επιφυλάσσει ήδη μια ποινή που δεν προβλέπεται σε κανένα νομικό σύστημα. Ο άντρας τρέχει απελπισμένος έξω από το σπίτι. Όλα αυτά όμως γίνονται σε συνεννόηση με την αστυνομία, που τον περίμενε κρυμμένη και τον συλλαμβάνει, επίσης μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες. 

Κι όσα παρακολουθούμε τώρα στην κινηματογραφική οθόνη δεν είναι προϊόν μυθοπλαστικής φαντασίας, είναι η δραματοποίηση αληθινών γεγονότων, αληθινής εκπομπής και μάλιστα όχι σε κάποιο περιθωριακό, δεύτερης διαλογής κανάλι, αλλά σε έναν κολοσσό σαν το ΝΒC, και μάλιστα στο primetime (όπως είναι κι ο τίτλος της ταινίας), στις 9 το βράδυ, στις τηλεοπτικές οθόνες όλων των ΗΠΑ, απέναντι στο ακόμη τότε κραταιό “Lost”, στην ακόμη τότε κραταιά τηλεοπτική διασκέδαση παύλα ενημέρωση, ενημέρωση παύλα διασκέδαση. Βρισκόμαστε είκοσι χρόνια πριν, στο 2006, επτά χρόνια πριν το “White Bear” του “Black Mirror” και λίγο πριν τα smartphones και τα σόσιαλ μπουν σαρωτικά στη ζωή μας και αρχίσουν να εκθρονίζουν την τηλεόραση από την πρωτοκαθεδρία της.

Credit: Courtesy of A24

Η σκυταλοδρομία των σηκωμένων δακτύλων: κοινωνίες σαν των ΗΠΑ, κοινωνίες σαν τη δική μας, κοινωνίες γενικώς, που καταναλώνουν τόσο μεγάλο μέρος της ενέργειάς τους πατώντας πάνω στον αποτροπιασμό, στον σκανδαλισμό, στη μομφή, στην ηθική υπεροχή. Στην κάτω – κάτω βαθμίδα οι παιδόφιλοι. Μετά η εκπομπή που με κίτρινο τρόπο παγιδεύει παιδόφιλους. Που οργανώνει την παγίδευσή τους ως σόου, με όρους τηλεθέασης και για τον σκοπό της τηλεθέασης. Οι τηλεορασάδες δείχνουν τους παιδόφιλους προκειμένου να κάνουν αποτροπιασμένα νούμερα (έχοντας και τον καημό ότι η δημοσιογραφική τους έρευνα δεν αναγνωρίζεται με βραβεία) και έρχονται μετά οι κινηματογραφάδες να μας δείξουν τους τηλεορασάδες αποκαλύπτοντας τα κίνητρά τους και την ευτέλειά τους, προκειμένου να κάνουν με τη σειρά τους αποτροπιασμένα εισιτήρια, να διεκδικήσουν βραβεία και να σταθούν ψηλότερα απ’ όλους. Και τελικά η σκυτάλη παραδίδεται στον τελευταίο δρομέα, στο σηκωμένο δάκτυλο της κριτικής αποτίμησης, σε κείμενα σαν το παρόν, που δείχνουν με το δάχτυλο τους κινηματογραφάδες. Τελειώνει όμως όντως εδώ, υπάρχει όντως γραμμή τερματισμού, ή αφού ο στίβος είναι κυκλικός, η σκυταλοδρομία συνεχίζεται, καθώς εκ περιτροπής όλοι σηκώνουμε το δάκτυλο σε όλους; Δεν θα ήταν εφικτό να συνεχίζεται αν πράγματι καθόταν κανείς σε ηθικά βάθρα πάνω από τους υπολοίπους. Τότε θα μπορούσε να κατηγορηθεί για σκληρότητα, επικριτικότητα, έλλειψη επιείκειας, αλλά ως εκεί. Παρεμβαίνει όμως ο καταλυτικός παράγοντας της υποκρισίας. Όλοι οι δάσκαλοι που διδάσκουμε και δεν κρατούμε τον νόμο. Οι δημόσιες αρετές και τα ιδιωτικά βίτσια, τα μυστικά του καθενός που καιροφυλακτούν και ενδέχεται να τον εκθέσουν στο επόμενο επεισόδιο αποτροπιασμού. 

Credit: Courtesy of A24

Credit: Courtesy of A24

Κι όμως, παρά τα φαινόμενα, το “Primetime” δεν είναι, κατά τη γνώμη μου, έτσι. Νομίζεις ότι θα δεις αυτή την ταινία, αλλά δεν γίνεται ποτέ αυτή η ταινία. Και της το πιστώνω ως το βασικό της θετικό χαρακτηριστικό. Ότι ενώ δηλαδή πραγματεύεται ένα θέμα κι ενώ έχει ένα υλικό που σε εκλιπαρούν να στραφείς στα ηθικά μηνύματα, τις καταγγελίες, τα σηκωμένα δάκτυλα, η αίσθησή μου είναι ότι δεν καταλήγει εκεί κι ότι μάλλον δεν ξεκίνησε για να φτάσει εκεί. Ότι ενώ ως εικόνα προσπαθεί να αναπαραστήσει την ριάλιτι αισθητική, ως ήθος και ως χειρονομία δεν πέφτει στην ίδια ή σε κάποια αντίστοιχη σκανδαλισμένη παγίδα.

Πρώτα – πρώτα απεικονίζει τους περισσότερους σεξουαλικούς θύτες ως θύματα. Δεν μας τους δείχνει ως τέρατα με δυο κεφάλια και στόματα που ρίχνουν φωτιές. Τους απεικονίζει με έναν τρόπο, που, ακριβώς επειδή βρίσκονται στη θέση του διαπομπευόμενου, μας προκαλούν συμπάθεια ή έστω οίκτο. Μα, θα πει κανείς, μήπως είναι επικίνδυνο αυτό; Όχι, θα απαντήσω, από πολλά μπορούμε να κινδυνεύουμε, αλλά από το να αρχίσουμε να βλέπουμε γενικά ως μη τέρατα τους παιδόφιλους και τους παιδεραστές, όχι (παρεμπιπτόντως η ταινία θίγει σε έναν βαθμό τον διαχωρισμό ανάμεσα στα δύο, τον διαχωρισμό ανάμεσα στο μιλάω και στο πηγαίνω να κάνω τα λόγια μου πράξη). Είμαστε επαρκώς θωρακισμένοι απ’ το να αρχίσουμε να τους αντιμετωπίζουμε έστω και με υποψία κατανόησης.

Credit: Courtesy of A24

Credit: Courtesy of A24

Και ύστερα, ούτε και τους βασικούς πρωταγωνιστές της, τους ανθρώπους της τηλεόρασης, τους αντιμετωπίζει με ισοπεδωτική περιφρόνηση. Όπως τους παιδόφιλους δεν μας τους παρουσίασε ως τέρατα, έτσι και αυτούς δεν μας τους παρουσιάζει ως τέρατα που κυνηγούν τέρατα. Στέκεται κριτικά απέναντί τους; Προφανώς. Αλλά άλλο η κριτική, άλλο το ρίχνω στην πυρά. Μας παρουσιάζει μια συνθήκη, τα γεγονότα που τη συνιστούν, αλλά το ζητούμενό της δεν είναι το κατηγορώ και η ετυμηγορία της καταδίκης. Αποφεύγει τους σκοπέλους τόσο της ηθικολογίας κατά της ηθικολογίας ως προς το περιεχόμενο της εκπομπής, όσο και της αισθητικολογίας και του σαρκασμού για τον τρόπο με τον οποίο φτιαχνόταν. Προτιμά να χρησιμοποιήσει ως μεταφορά ένα αρχέγονο κακό με μορφή μπαμπούλα που ίσως τελικά καταλαμβάνει σε διαφορετικές εκφάνσεις και με διαφορετική βαρύτητα τους πάντες.  

Ο Ρόμπερτ Πάτινσον στην «Οδύσσεια» ήταν μάλλον διεκπεραιωτικός ερμηνευτικά, αφού δεν υποδυόταν κάποιον χαρακτήρα που να του επέτρεπε περισσότερα. Kι αν η «Οδύσσεια» δεν είναι ταινία στην οποία μπορείς να πεις όχι, οι υπόλοιπες επιλογές του των πολλών τελευταίων ετών σηματοδοτούν ένα σταθερό δρόμο προς την καταξίωση του ως σημαντικού ηθοποιού. Κι επειδή είναι ένας λαμπερός λευκός άντρας σταρ, που τώρα έκλεισε τα 40, όλα συνηγορούν ότι μπορούμε να περιμένουμε ακόμα μεγαλύτερα πράγματα στο μέλλον. Στο “Primetime” δίπλα στον Πάτινσον πολύ δυνατές ερμηνείες, έχουμε κι από την Μέριτ Γουίβερ, στον ρόλο της παραγωγού της εκπομπής, ενώ σε έναν εντελώς αλλόκοτο ρόλο ο Σκάιλερ Γκιζόντο υποδύεται τον 23χρονο ηθοποιό που υποδύεται 13χρονα αγόρια. Η ταινία δίνει αρκετή έμφαση στο τι σημαίνει να παίζεις ρόλους, ο Γκιζόντο το κάνει συνειδητά και σε μεγάλο βαθμό είναι αστείο και θλιβερό μαζί το πόσο θεωρεί ηθοποιία κάτι που διαρκεί απειροελάχιστα και απαιτεί από εσένα να πεις δυο τρεις αυτοσχεδιαστικές κουβέντες, ο Πάτινσον το αρνείται κατηγορηματικά από τη δική του πλευρά ως παρουσιαστής της εκπομπής. Και η ειρωνεία είναι ότι μάλλον κανείς από τους δύο δεν βλέπει καθαρά τι κάνει και τι δεν κάνει, τι είναι ρόλος και τι όχι.

Το όλο αισθητικό περιβάλλον του “Primetime”, τα χρώματα της φωτογραφίας, τα φίλτρα, οι φακοί, δίνουν μια αίσθηση μη ρεαλισμού, καθώς ο Λανς Οπενχάιμ δεν θέλει να ξεχάσουμε ότι παρακολουθούμε ταινία. Ίσως παίζει ρόλο ότι προέρχεται από τα ντοκιμαντέρ κι ότι αυτή είναι η πρώτη του ταινία μυθοπλασίας, με την οποία δείχνει ότι πατάει καλά στα πόδια του, αν όχι με το που τελικά μας πηγαίνει, σίγουρα με το που αποφεύγει συνειδητά να μας πάει. Στο μεταξύ περιμένουμε με ανυπομονησία το “Υοu Can See Everything”, το ντοκιμαντέρ που συνυπογράφει με τον Nέιθαν Φίλντερ, για την ιδρύτρια της Theranos, Ελίζαμπεθ Χολμς. Γιατί μπορεί να υπάρχουν οι σκυταλοδρομίες των σηκωμένων δακτύλων, αλλά ευτυχώς το σινεμά είναι μια σκυταλοδρομία προσμονών.

Credit: Courtesy of A24

The post “Primetime” του Λανς Οπενχάιμ: Η σκυταλοδρομία των σηκωμένων δαχτύλων appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.

Διαβάστε περισσότερα

Διαβάστε επίσης...