Αφορμή γι’ αυτό το άρθρο ήταν η δημοσίευση του Sivert Hoyem για την συμπλήρωση των δέκα χρόνων ζωής του “Lioness”, του τέταρτου solo album του frontman των Madrugada. Μετά τον απαιτούμενο drama show τύπου «Ποιος είναι ο υπεύθυνος των social του Sivert; Έχει γίνει λάθος εδώ πέρα!» και «Ώπα-ώπα! Τι δέκα χρόνια ρε φίλε;» (όλα αυτά με φωνή και ύφος νοικοκυραίου Κυψελιώτη a.k.a Δήμητρα Νικητέα) και αφού κατάλαβα ότι έχω χάσει μια δεκαετία, σε εμβρυακή στάση, με κλάματα στα μάτια αρχίζω να σκέφτομαι τι άλλο άκουγα το 2016. Πρώτη γκούγκλαρα την Adele και για το «25» αλλά δυστυχώς έπεσα λίγο έξω μιας και αυτό κυκλοφόρησε το 2015 όπως και η υπερδισκάρα των Monophonics “Sound Of Sinning”. Έπειτα, σεντόνι που λένε και οι ηθοποιοί…
Έτσι άρχισα να αναζητώ μέσω των ψηφιακών μέσων ακρόασης, αγαπημένους καλλιτέχνες και αν είχε τύχει κάποιος από αυτούς να κυκλοφορήσει δίσκο το 2016. Και εγένετο θαύμα! Rihana, David Bowie, Bruno Mars, The Weeknd είναι κάποια από τα ονόματα που φιγούραραν στις λίστες για τα καλύτερα άλμπουμ του 2016. Στο επόμενο κείμενο αναφέρω μόνο όσα διαμόρφωσαν και ανανέωσαν εμένα και τον ήχο μου την τελευταία δεκαετία. Καλλιτέχνες που συστήθηκα για πρώτη φορά, καλλιτέχνες που συνέχισαν να με εκπλήσσουν και άλλοι που άφησαν για πάντα φως στη καρδιά μου. Ωστόσο στην playlist που είναι ασορτί θα ακούσετε και λίγο τον ήχο του 2015, αλλά και καλλιτέχνες με φανταστικούς δίσκους που απλά δεν κόλλησαν με εμένα.
Sivert Hoyem – Lioness
Ξεκινάω με το “Lioness” γιατί ο έκτος προσωπικός δίσκος του frontman των Madrugada ήταν η αφορμή γι’ αυτό το άρθρο μιας και κλείνει δέκα χρόνια ζωής φέτος. Ο Sivert ήρθε να δώσει ένα ιδιαίτερο κομμάτι στην καρδιά μου, καθώς ήταν η πρώτη συναυλία που αποφάσισα να πάω μόνη μου μιας και κανείς δεν τον ήξερε, ούτε όταν έλεγα «έχετε ακούσει σίγουρα αν βλέπατε δέκατη εντολή»! Εξαιρετικός alt rock, folk, με μια εσάνς blues δίσκος. Νομίζω πως ο συγκεκριμένος δίσκος, θα μπορούσε άνετα να είναι ένας Madrugada δίσκος, μιας και οι στίχοι αλλά και η ατμόσφαιρά του παρέπεμπε πολύ στην τελευταία προ επανένωσης εποχή της μπάντας. Όσο για το εναρκτήριο κομμάτι “Sleepwalking Man”, το μόνο που μπορώ να πω είναι πως από τις πρώτες ημέρες της κυκλοφορίας του μπήκε στη λίστα της “all time classic” δισκογραφίας. Αν βρεθήκατε στις δύο sold out συναυλίες του Ηρωδείου ξέρετε τι εννοώ…
Nick Waterhouse – Never Twice
Εκστασιασμένη με βρήκε το τρίτο ολοκληρωμένο άλμπουμ του Nick Waterhouse, ο οποίος είχε φροντίσει από το 2012 με το απίστευτο ντεμπούτο του “Time’s All Gone” να με κάνει να κολλήσω. Ήχος από το παρελθόν rhythm n blues, jazz, soul, αλλά όχι ως μια χιλιοφορεμένη ρεπλίκα, ούτε μια άκαρπη προσπάθεια αναγέννησης. Ο Νick Waterhouse φτιάχνει μουσική αυθεντική, εκείνης της εποχής, αλλά στο τώρα. Πόσο cool; Όσο και η πολύ clean εικόνα του με το κοστούμι και τα γυαλιά όταν τραγουδάει “Baby, I’m in the Mood For You”.
MICHAEL KIWANUKA – Love & Hate
Εξαιρετική νέα είσοδος σε αυτό που είχαμε αρχίσει να αποκαλούμε indie. O Michael Kiwuanuka αποβιβάστηκε με το δεύτερο στούντιο άλμπουμ του “Love & Hate” το 2016 με φανταστικούς soul και folk rock ρυθμούς και μια φωνή που ξεχώριζε χαρακτηριστικά ήδη από το 2012 και ένα πολύ αξιόλογο ντεμπούτο με τίτλο “Home Again”. Τα “Cold Little Heart”, “One More Night”, “Black Man In A White World”, “Love & Hate” κατέκτησαν τα ραδιοφωνικά airplays και ο Kiwanuka μια θέση στους αγαπημένους μου καλλιτέχνες.
JMSN – It Is
Η περίπτωση του JMSN έπεσε σαν τυφώνας στα ακουστικά μου, γιατί η φωνή και η μουσική του μου θύμιζε παλιά καλή RNB μουσική. Και αναρωτιέμαι. Ήταν τόσο περασμένη η παλιά καλή RNB ήδη το 2016; Η απάντηση είναι ναι, όσο το “Cruel Intentions” μου θυμίζει ακριβώς όλο το heartful συναίσθημα που έχει το rhythm n blues και όλη την αγνή, ακατέργαστη καψούρα. Τα αμέσως δύο επόμενα άλμπουμ του “Whatever Makes You Happy” και “Velvet” αποδεικνύουν περίτρανα το μέγεθος του καλλιτέχνη.
Ben L’oncle Soul – Under My Skin
Από τους πιο αγαπημένους μου την τελευταία δεκαετία είναι ο Γάλλος soulman Ben L’oncle Soul, τον οποίο το γνώρισα μέσα από ένα φανταστικό δίσκο διασκευών και αν θυμάμαι καλά περίπου το 2010 με μια πολύ soul/funk διασκευή του “Barbie Girl”. Μέσα στον ίδιο δίσκο έβρισκε κανείς και άλλες φοβερές διασκευές με επιτυχίες των τελευταίων ετών όπως το “Crazy” των Gnarls Barkley ή το “Otherside” των Red Hot Chilli Peppers ή το Seven Nation Army των White Stripes. Πολύ ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις που σε έβαζαν να σκεφτείς μα πρωτίστως να ακούσεις αλλιώς. Ακολούθησε ένα προσωπικό του άλμπουμ “Walk the Line”, ενώ το 2016 το εκπληκτικό tribute album “Under My Skin” για τον Frank Sinatra.
ANOHNI – Hopelessness
Έχουν περάσει εικοσιένα χρόνια από το φοβερό ντεμπούτο της, και μόλις δύο χρόνια μετά το τελευταίο ολοκληρωμένο στούντιο άλμπουμ με τίτλο “My Back Was A Bridge For You To Cross” το οποίο φιγούραρε σχεδόν σε όλες τις διεθνείς λίστες με τα καλύτερα άλμπουμ του 2023. Ακριβώς δέκα συμπληρώνει το έκτο επίσημο άλμπουμ της ΑΝΟΗΝΙ ή κατ’ άλλους το ντεμπούτο ως ANOHNI, διαχωρίζοντας έτσι την προηγούμενη δουλειά της ως “Antony and the Johnsons”. H αλήθεια είναι πως είναι τόσο συγκεκριμένος ο ήχος της και δεν θέλω να κάνω αυτόν τον διαχωρισμό, μιας και η ουσία του ήχου ήταν πάντα εκεί. Το “Hopelessness” ξεχώρισε και αυτό στις λίστες του 2016 ως ένας βαθιά πολιτικός δίσκος με dance και πειραματικούς ηλεκτρονικούς ήχους. Ακούστε “Drone Bomb Me” και θα καταλάβετε.
Jame Ηunter Six – Hold On
Συναντήθηκα ηχητικά με την μπάντα του James Hunter με την κυκλοφορία του τέταρτου ολοκληρωμένου άλμπουμ της “Hold On”. H αλήθεια είναι πως στην αρχή πίστευα πως τυχαία ανακάλυψα κάποια παλιά μπάντα των late 50’s μέχρι που το άγιο google με φώτισε με τις πληροφορίες του, διαβάζοντας σε αυτές, πως ο James Hunter είναι Άγγλος τραγουδιστής με ενεργή παρουσία από το 1998, σόλο δισκογραφία και στενή φιλία με τον Van Morrisson. Αγάπησα τον ρυθμό του “Hold On”, ο οποίος πάνω απ’ όλα είναι intellectual και δεν εκβιάζει τον ακροατή. Μετά έρχεται η soul και το εξαιρετικό rhythm n blues, σε συνδυασμό με την πολύ βελούδινη με γρέζι φωνή του James Hunter, τα οποία με έκαναν να κολλήσω από τότε ως και σήμερα με την τελευταία του κυκλοφορία “Off The Fence” να έχει μπει ήδη στα καλύτερα της χρονιάς μου.
Leonard Cohen – You Want It Darker
Το 2015 αποφάσισα ότι ήθελα να ακούσω τα άπαντα του Leonard Cohen. Θυμάμαι να διαβάζω για την τελευταία εξεταστική και να ακούω το “Famous Blue Raincoat”. To τελευταίο του άλμπουμ το αγάπησα από την πρώτη ακρόαση, νιώθοντας τόσο τυχερή που κατάφερα έστω να ευθυγραμμιστούν τα «τώρα» μας. Tο “Want It Darker” είναι ένα αυτό-αναφορικό αριστουργηματικό έργο, το οποίο μιλάει για τον επερχόμενο θάνατο του Leonard Cohen. Την παραγωγή του δίσκου την έκανε ο γιος του Adam Cohen με την εξαιρετική ιδέα τα synthesizers να αντικατασταθούν από ακουστικές κιθάρες και βιολιά, τα οποία δημιούργησαν ένα φοβερά «άγιο» περιβάλλον για την ανάδειξη της φωνής του Leonard. H είδηση του θανάτου του με βρήκε να σιγοτραγουδάω το “Travelling Light” δίνοντας τα εύσημα στην διάθεση του ραδιοφωνικού παραγωγού, του οποίου η φωνή ανακοίνωνε την είδηση του θανάτου του….
Durand Jones & The Indication – Durand Jones & The Indication
Και που να ήξερα τι μου επιφύλασσέ το μέλλον από αυτή τη μπάντα! Ντεμπούτο από τα λίγα! Ηχογραφημένο μόνο με 453 δολάρια σε ένα υπόγειο χρησιμοποιώντας ένα Tascam 4-track cassette recorder! Αυθεντικότητα, μονοφωνικός ήχος και soul αίσθηση 60’s-70’s. Στο εξαιρετικό κομμάτι “Is It A Wonder?” εμφανίζεται πρώτη φορά και το φανταστικό φαλτσέτο του ντράμμερ της μπάντας, του Αaron Frazer. Ακούστε αυτόν τον δίσκο!
The post Rewind & Replay – Τι άκουγα στο repeat πριν 10 χρόνια; appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα