Αγόρι συναντά κορίτσι – και τι κορίτσι, ολόκληρη Ζεντάγια, αλλά απ’ την άλλη και τι αγόρι – ολόκληρος Ρόμπερτ Πάτινσον. Αγόρι την πέφτει στο κορίτσι, κορίτσι ανταποκρίνεται, τα ντεσού της γνωριμίας τους έχουν όντως το σχετικό τους χάζι, αλλά τα ξεπερνάμε πάρα πολύ γρήγορα και σχεδόν διαδικαστικά, αφού δεν είναι αυτό το θέμα της ταινίας, η ταινία δεν θέλει να είναι μια ακόμα ρομαντική κομεντί, θέλει να ντυθεί τα ρούχα της ρομαντικής κομεντί (και δη με αυτό το τόσο λαμπερό πρωταγωνιστικό ζευγάρι) για να μιλήσει για κάτι άλλο. Ή μάλλον θέλει και να μιλήσει κυρίως για κάτι άλλο, αλλά και να παραμείνει μέσα στα ρούχα που φόρεσε. Απλά οι δυσκολίες και τα εμπόδια που πρέπει να υπερπηδηθούν ώστε το ζευγάρι να είναι επιτέλους μαζί δεν βρίσκονται στην αρχή της γνωριμίας του, όπως συμβαίνει συνήθως στο συγκεκριμένο κινηματογραφικό είδος, αλλά θα προκύψουν στην πορεία, καθώς το αγόρι και το κορίτσι ετοιμάζονται για το μεγάλο βήμα της παντρειάς.
Θεωρούν ότι είναι ιδανικοί ο ένας για τον άλλο, μέχρι που -ουπς- θα βρεθούν να τα πίνουν μαζί με τους μέλλοντες κουμπάρους. Aρκετά πιωμένοι, θα μπουν σε ένα παιχνίδι εξομολογήσεων, όπου ο καθένας στο τραπέζι οφείλει να πει ποιο είναι το χειρότερο πράγμα που έχει κάνει στη ζωή του. Οι κουμπάροι θα πουν τα δικά τους (και εντάξει δεν τα λες και τόσο ασήμαντα), ο Πάτινσον θα πει τα δικά του (και παρότι οι υπόλοιποι το αντιμετωπίζουν ως ασήμαντο ίσως ούτε αυτό είναι και τόσο), όταν όμως έρθει η ώρα να πει κι η Ζεντάγια το δικό της, κανείς δεν θα το αντιμετωπίσει ως ασήμαντο, όλοι, αντιθέτως, θα σοκαριστούν.
Kι αν μη τι άλλο το “Τhe Drama” σε βάζει στη διαδικασία να σκεφτείς και για τον εαυτό σου: ποιο είναι το χειρότερο πράγμα που έχεις κάνει στη δική σου ζωή; Δεν χρειάζεται να το εξομολογηθείς σε κανέναν, σκέψου το μόνο εσύ. Κι όσο το σκέφτεσαι, το παράδοξο (ένα ακόμα από τα παράδοξα της ανθρώπινης φύσης) είναι ότι αν όντως πρόκειται για κάτι πολύ κακό δεν θα σου αρέσει καθόλου αυτό που φανερώνει για σένα, αλλά κι αν δεν βρεις και κάτι ιδιαίτερα αξιοσημείωτο, πάλι μπορεί να αναρωτηθείς: μα τόσο φλώρος έχω υπάρξει;
Οι υπόλοιποι τρεις στο τραπέζι αναφέρονται σε κάτι που όντως έκαναν στο παρελθόν, αναφέρονται σε πράξεις τους, η Ζεντάγια όμως τους σοκάρει όχι με κάτι που έκανε, αλλά με κάτι που απλά σχεδίαζε στο παρελθόν να κάνει. Και μάλιστα αν το έκανε δεν θα ήταν ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία. Γιατί αφορά ένα κοινωνικό φαινόμενο βαθύτατα νοσηρό μεν, αλλά όχι και σπάνιο στην κουλτούρα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Ένα κοινωνικό φαινόμενο που σε ένα βαθμό εξηγείται κι από τον μιμητισμό και την τρόπον τινά κανονικοποίησή του, όχι με την έννοια ότι είναι πια αποδεκτό (κάθε άλλο), αλλά με την έννοια ότι, ναι, είναι κάτι που εδώ στις ΗΠΑ συμβαίνει αρκετά συχνά και όσο αποτροπιασμό κι αν προξενεί κάθε φορά, ωστόσο δεν ξαφνιάζει, δεν είναι κεραυνός εν αιθρία, είναι κάτι που η κοινωνία μας το παράγει, το αναπαράγει, αποτελεί έναν μοχλό έκφρασης της κυτταρικής της αρρώστιας. Ο δημιουργός της ταινίας Κρίστοφερ Μπόργκλι δεν είναι Αμερικάνος αλλά Νορβηγός, οπότε βλέποντας το απέξω έχει ίσως έναν λόγο περισσότερο να εντυπωσιάζεται και να προσπαθεί να το κατανοήσει.
Η ιδέα λοιπόν του “Τhe Drama” στηρίζεται στη μάλλον βάσιμη υπόθεση, ότι για κάθε άνθρωπο που πέρασε στην πράξη, πρέπει να υπάρχουν και αρκετοί άλλοι που το σκέφτηκαν χωρίς να φτάσουν ως το τέλος. Κι ότι αυτοί μπορεί κάλλιστα να συνέχισαν τη ζωή τους μοιάζοντας εντελώς υπεράνω υποψίας. Κι ίσως ένας από αυτούς είναι ο άνθρωπος που ερωτεύτηκες, αγάπησες και νόμιζες πως ξέρεις. Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι τερατώδες, βοηθά πάρα πολύ την κοινωνία να κατηγοριοποιεί τον θύτη ως τέρας (όποια μορφή κι αν δίνει στην τερατοσύνη του, της κοινωνιοπάθειας, της ψυχικής διαταραχής ή άλλης. Μας τρομάζει μεν η ύπαρξη τεράτων, μας καθησυχάζει δε ακόμα περισσότερο: είναι αυτός και απέναντι του εμείς, οι φυσιολογικοί. Τι συμβαίνει όμως αν τα όρια είναι πολύ πιο ρευστά, αν οι συνθήκες και το τυχαίο διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό την ηθική και τα πολιτικά μας πιστεύω, αν η ηθική μας και τα πολιτικά μας πιστεύω είναι πολύ πιο μεταβλητά και εύπλαστα, αν το αν θα βρεθούμε από τη μια πλευρά ή την απέναντι είναι κάτι που μπορεί τελικά και απλά να έτυχε;
Προς τιμήν του ο Μπόργκλι υπαινίσσεται μέσα στη δική του ταινία του τη σχέση της με το «Επώνυμο Λακόμπ, Όνομα Λυσιέν» του Λουί Μαλ, στο οποίο ένας νέος προσπάθησε να μπει στη γαλλική Αντίσταση κι όταν έφαγε πόρτα κατέληξε να πάει με τους Ναζί. Απ’ την άλλη, όλα τόσο στον αέρα είναι, δεν υπάρχει μέσα μας κι ένας αξιακός μπούσουλας και ένας πυρήνας χαρακτήρα; Πριν ακόμα επιλέξει στρατόπεδο, ο Λυσιέν Λακόμπ σκοτώνει ζωάκια για διασκέδαση.
Μπορεί να μας καταλογιστεί μια πράξη στην οποία ποτέ δεν προβήκαμε; Αν όμως την φαντασιωνόμασταν και την προγραμματίζαμε, δεν είναι από μόνο του εντελώς προβληματικό; Αλλά κι αν τελικά όχι μόνο δεν την πραγματώσαμε, αλλά περάσαμε κι από την απέναντι πλευρά, δεν θα έπρεπε απεναντίας να είμαστε φουλ αξιοθαύμαστοι; Ο Μπόργκλι φτιάχνει ένα σχήμα που δεν επιτρέπει εύκολες απαντήσεις: αν δεν είχε μεσολαβήσει το συμπτωματικό, η Ζεντάγια θα είχε περάσει στην πράξη (με έναν αστερίσκο βέβαια, γιατί όπως και να το κάνουμε το να σχεδιάζεις κάτι είναι ένα πράγμα και μόνο όταν έρθει η ώρα της πράξης θα αποδειχθεί αν είσαι ικανός να το κάνεις). Η μεταστροφή της μοιάζει να είναι πολύ περισσότερο συγκυριακή και αποτέλεσμα του γεγονότος ότι ο περίγυρός της άρχισε να της προσφέρει εκείνο που είχε ανάγκη, παρά μιας συνειδητοποίησης ότι ήταν έτοιμη να κάνει κάτι φρικτά κακό όταν δεν έπαιρνε εκείνο που είχε ανάγκη, παρά δηλαδή της συνειδητοποίησης ότι είναι φρικτά κακό να κάνεις κάτι φρικτά κακό. Αλλά ακόμα κι έτσι: μιλάμε για έναν άνθρωπο που πέρασε μια φάση στο μακρινό παρελθόν και τώρα πια είναι ένας άλλος, σωστά; Σωστά – λάθος, ποιος ξέρει, δεν έτυχε ένα μονοπάτι ζωής, έτυχε ένα άλλο, προχωράμε.
Είναι εξαιρετική εποχή αν είσαι Νορβηγός σκηνοθέτης: η Νορβηγία κέρδισε πριν λίγο καιρό το πρώτο της όσκαρ διεθνούς ταινίας για τη «Συναισθηματική Αξία» του Γιόακιμ Τρίερ, στις υποψηφιότητες των όσκαρ (για μέικ απ) ήταν επίσης το “The Ugly Stepsister” της Eμίλιε Μπλίχφελντ, ενώ τα «Όνειρα» του Νταγκ Γιόχαν Χάουγκερουντ βραβεύτηκαν με τη Χρυσή Άρκτο στο περσινό Φεστιβάλ του Βερολίνου. Ο Κρίστοφερ Μπόργκλι μετά το «Σιχάθηκα τον Εαυτό μου» ήρθε Αμερική κι έκανε το «Ονειρικό Σενάριο» με τον Νίκολας Κέιτζ, τώρα κάνει το “Τhe Drama” με ακόμη πιο χοτ ονόματα πρωταγωνιστών. Το σινεμά του είναι ένα σινεμά εξαιρετικών αρχικών ιδεών, προβοκατορικών αλλά ταυτόχρονα και καίριων. Δεν είναι ότι μένει στις αρχικές ιδέες, αλλά αφενός οι ιδέες είναι πάντα πάνω από τους ήρωες και τις ηρωίδες του, που λειτουργούν περισσότερο ως σχήματα και φορείς των ιδεών, παρά ως αληθινοί άνθρωποι με σάρκα, οστά και ψυχούλα και αφετέρου είναι πολύ πιο ενδιαφέρων σεναριογράφος απ’ ό,τι σκηνοθέτης. Ωστόσο και στο “Τhe Drama”, όπως και στις δυο προηγούμενες ταινίες του, είναι τόσο δυνατή η αρχική ιδέα, που λες χαλάλι, είδαμε κάτι αρκετά διαφορετικό.
The post “The Drama” του Κρίστοφερ Μπόργκλι: Το χειρότερο πράγμα που έκανες ποτέ appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα