Oι Villagers of Ioannina City εισέβαλαν πριν από δώδεκα χρόνια στις ζωές μας με το άλμπουμ Riza, το οποίο ο συνδυασμός της σκληρής μουσικής με την ηπειρώτικη παράδοση ανήγαγε σε πολιτισμικό φαινόμενο.
Από κοντά και η ξεκάθαρη κοινωνική και πολιτική τους θέση απέναντι στην αδικία, τον φασισμό και τον ρατσισμό τούς ανέδειξε σε μια δυναμική φωνή.
Εκτοτε έχουν ανοίξει τα φτερά τους, έχουν καθιερωθεί εκτός Ελλάδας και επεκτείνουν τους μουσικούς τους ορίζοντες, φτιάχνουν τη δική τους ταυτότητα και κυκλοφορούν φιλοσοφημένες και πολύ ώριμες δουλειές.
Μιλήσαμε με τον Αλεξ Καραμέτη, τραγουδιστή και κιθαρίστα της μπάντας, λίγες ημέρες μετά τη θριαμβευτική τους επιστροφή στον Λυκαβηττό και είχαμε την ευκαιρία να αναπτύξουμε μεγάλη θεματολογία.
Από τα όσα πραγματεύεται ο νέος τους δίσκος, έως το θράσος των σημερινών πολιτικών και από τη δύναμη της μουσικής να ενώνει, έως τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη.
Πώς ήταν το λάιβ στον Λυκαβηττό; Το έχουμε κάνει παράδοση, έτσι;
Ωραία ήταν, πολύ ωραία στιγμή. Σεπτέμβριος στην Αθήνα. Λόγω αυτών των συναυλιών έχω κάποιες από τις καλύτερες αναμνήσεις της ζωής μου. Η Αθήνα εκείνη την περίοδο μου φαίνεται η πιο όμορφη πόλη στον κόσμο.
Νιώθετε ότι κάθε Σεπτέμβριο ανεβαίνει το επίπεδο με την ανταπόκριση του κόσμου; Γιατί δεν είναι και τόσο συχνές οι συναυλίες σας στην Ελλάδα…
Λογικό είναι να ανεβαίνει το επίπεδο. Να γινόμαστε καλύτεροι κι εμείς, να έχουμε καλύτερο ήχο, καλύτερα σκηνικά. Αν σκεφτείς τις προηγούμενες συναυλίες, στην Τεχνόπολη το 2015, στο Βράχων το 2019, το ακουστικό το 2021, μετά το 2023 ξανά στον Λυκαβηττό και τώρα πάλι, έχουν περάσει χρόνια. Αν δεν γινόμασταν καλύτεροι, κάτι δεν θα πήγαινε καλά. Το τελευταίο το χάρηκα πάρα πολύ. Από το πρώτο τραγούδι ένιωσα σαν να άνοιξε ένα κουμπί και να βγήκαν όλα από μέσα μου. Είχε προηγηθεί όλο το άγχος να βγει ο δίσκος, να ετοιμαστεί η συναυλία, να γίνουν όλα σωστά. Τώρα που όλα αυτά έγιναν, μπόρεσα απλώς να την απολαύσω.
Πόσο τρέξιμο υπάρχει για μια τέτοια συναυλία; Εσείς έχετε συμμετοχή στα πάντα, π.χ. στη σκηνογραφία, στο light show; Υποθέτω ότι έχετε άποψη για όλα. Γιατί ό,τι κάνετε έχει γίνει πια ένα μεγάλο σόου.
Υπάρχει πολύ τρέξιμο. Καλώς ή κακώς είμαστε λίγο εμμονικοί με όλα όσα αφορούν το συγκρότημα κι εγώ προσωπικά με τη μουσική που δημιουργούμε. Οπότε ναι, συμμετέχουμε σε έναν βαθμό. Με τον Στάθη Μήτσιο, που κάνει τη σκηνογραφία, είμαστε συνεχώς σε κουβέντες. Μου δείχνει ιδέες, του λέω κι εγώ τι φαντάζομαι – δεν τα φτιάχνω εγώ φυσικά.
Πόσα άτομα και πόσος χρόνος χρειάζονται;
Σίγουρα χρειάζονται περισσότερος χρόνος και παραπάνω άτομα από αυτά που έχουμε αυτή τη στιγμή. Αντέχουμε ακόμα κι εμείς, τα παιδιά, οι φωτιστές, ο ηχολήπτης, αλλά αυτή η παραγωγή θέλει παραπάνω κόσμο, κακά τα ψέματα.
Νοσταλγία για μικρότερα κλαμπ υπάρχει;
Υπάρχει, πάντα υπάρχει. Εμείς βέβαια επειδή και στα ευρωπαϊκά παίζουμε σε πολύ μικρότερα μαγαζιά και χώρους δεν έχουμε ξεχάσει πώς είναι. Αλλά ναι, άλλο πράγμα το κλειστό, έχει άλλη χάρη. Αλλο η δική σου συναυλία σε ανοιχτό χώρο και άλλο ένα φεστιβάλ.
Και τώρα ποια είναι τα επόμενα βήματα;
Θα παίξουμε στην Κύπρο και στην Πάτρα και μετά πάμε για τρεις μέρες στην Τουρκία, όπου θα παίξουμε για πρώτη φορά στην Αγκυρα και στη Σμύρνη. Στην Κωνσταντινούπολη έχουμε παίξει άλλες δύο φορές. Μετά πάμε Σόφια, Βελιγράδι, Βουκουρέστι. Θα δούμε τι άλλο μπορούμε να κάνουμε τον χειμώνα και Μάρτιο-Απρίλιο έχουμε πάλι ευρωπαϊκό.
Πώς είναι τα λάιβ στην Τουρκία;
Ωραία, ρε συ. Από αυτά που έχουμε παίξει μέχρι τώρα δεν βλέπω κάποια ουσιαστική διαφορά. Ο κόσμος που ακούει τη μουσική μας είναι κοντά στις δικές μας ιδιοσυγκρασίες, στον τρόπο που σκεφτόμαστε και βλέπουμε τον κόσμο. Δεν είναι ότι έρχονται κάποιοι «ξένοι» και λες «ωχ, τι θα δούμε, άλλες φορεσιές;» Είμαστε όλοι άνθρωποι σε αυτόν τον πλανήτη. Τα μυαλά είναι κοντά τέλος πάντων. Κάποιες πραγματικότητες στις χώρες όπου ζεις μπορεί να είναι λίγο διαφορετικές, αλλά όσο περνάει ο καιρός κλείνει και αυτή η ψαλίδα. Σε όλο τον κόσμο τείνουμε να είμαστε όλοι το ίδιο σκατά ας πούμε.
Να μιλήσουμε λίγο και για το καινούργιο άλμπουμ. Πώς ήρθε η δημιουργία του; Πώς ήταν αυτή η εποχή ανάμεσα στο «Age of Aquarius» και το «Venceremos»;
Ας σκεφτούμε τι συνέβη από το 2019 και μετά. Υπήρξε η καραντίνα, ο Covid, η απομόνωση. Παράλληλα οι πόλεμοι, η ακρίβεια, οι αδικίες, οι ανισότητες, η άνοδος του φασισμού, το «για όλα φταίνε οι μετανάστες», και αυτό όχι μόνο στην Ελλάδα, δυστυχώς συμβαίνει παγκόσμια. Οπως φαντάζεσαι, όλα αυτά δημιουργούν μέσα μας συναισθήματα και αναζητήσεις τού τι φταίει, τι θα μπορούσαμε να αλλάξουμε. Είναι σκέψεις που κάνει ο καθένας σε μια ησυχία της στιγμής που είσαι μόνος σου. Αυτά που ζήσαμε ενεργοποίησαν πολλά συναισθήματα και προβληματισμούς και στον δίσκο αυτά ίσως βγήκαν πιο ξεκάθαρα.
Νιώθετε ότι είναι και ένας δίσκος διαμαρτυρίας; Θεωρώ ότι πάντα ως μπάντα είχατε συγκεκριμένη πολιτική και κοινωνική τοποθέτηση, όμως νιώθω ότι εδώ είναι ένας πιο πολιτικοποιημένος δίσκος, φιλοσοφημένος μεν, αλλά πάντως πολιτικός.
Ισως να φαίνεται πιο άμεσα. Είναι πιο ντιρέκτ, πιο ξεκάθαρος ως προς το τι θέλουμε να περάσουμε μέσα από την ιστορία, τα τραγούδια και τους στίχους. Αλλά πιστεύω ότι το ίδιο ίσχυε και για το «Age of Aquarius». Εκείνος ήταν ίσως πιο πνευματικός, όχι τόσο άμεσος, αλλά πάλι μιλούσε για το πώς φανταζόμαστε τη ζωή, την κοινωνία, τους ανθρώπους, τι σημαίνει για εμάς η ελευθερία και το ιδανικό. Αυτά υπάρχουν σε όλους μας τους δίσκους. Απλώς στο «Venceremos» υπάρχει και μια πιο συγκεκριμένη ιστορία που βοηθάει σε αυτό, όπου κάποιοι υποτίθεται ότι έφυγαν εξόριστοι από τη Γη, έγιναν πειρατές του Διαστήματος και γύρισαν πίσω στη Γη για να βρουν τους παλιούς τους συντρόφους και να διώξουν την κακή ενέργεια, το δαιμονικό σύστημα και την αδικία. Γύρισαν για να τα αλλάξουν όλα αυτά, συνειδητοποιώντας ότι το χθες και το αύριο δεν υπάρχουν πραγματικά, υπάρχει μόνο αυτό που ζούμε τώρα. Οι πράξεις τού σήμερα επηρεάζουν το τέλος και το ποιοι θα είμαστε στην τελευταία στιγμή.
Το λέτε και κόνσεπτ δηλαδή;
Εχει κόνσεπτ, ναι, αλλά όχι με την έννοια του «κάνω αφήγηση μιας ιστορίας». Πάντα μου άρεσε σε έναν δίσκο να φτιάχνω μια θεματική που να έχει μια αρχή, ένα ταξίδι που κάπου να πηγαίνει και να κλείνει σαν ιστορία. Με βοηθάει να εκφράσω αυτά που έχω μέσα μου και να μπω στο συναισθηματικό επίπεδο μιας συγκεκριμένης στιγμής. Δεν είναι σενάριο ταινίας. Είναι περισσότερο ένα συναισθηματικό πλαίσιο. Με βοηθάει να εκφράσω αυτά που έχω μέσα μου και να μπω στο συναισθηματικό επίπεδο μιας συγκεκριμένης στιγμής. Δεν είναι σενάριο ταινίας. Είναι περισσότερο ένα συναισθηματικό πλαίσιο.
Εγώ βλέπω αυτό το πειρατικό και βλέπω και μια Motörhead αισθητική στις φωτογραφίες.
Μπορεί να φταίει και το γιλέκο. Φυσικά, ποιος ακούει ροκ και δεν είναι φαν των Motörhead ή των Black Sabbath; Δεν ξέρω βέβαια πόσα κοινά έχουμε μουσικά σε αυτόν τον δίσκο.
Και το Venceremos βαριά λέξη, ε; Τι μάχες έχουμε να δώσουμε τώρα;
Βαριά λέξη, βαριά και δυνατή. Πολλές μάχες. Αλλά, για αρχή, ας προσπαθήσουμε να μην αποδεχτούμε αυτό το ψέμα που παρουσιάζουν ως νόρμα, ως κάτι κανονικό. Προσπαθώ να κρατηθώ σώφρων, να μην το χάσω και να είμαι ενάντια στην αδικία. Να μπορούμε να λέμε «όχι, αυτό είναι λάθος, και ας λένε όλοι οι άλλοι ότι είναι σωστό». Και δεν είμαι μόνος μου, το καταλαβαίνουν πολλοί άνθρωποι. Αυτό είναι και κάτι που κάνει η μουσική. Μου το έκανε κι εμένα και με συντρόφεψε όλα αυτά τα χρόνια. Ακούγοντας άλλους, διαβάζοντας στίχους στις μοναξιές μου και στις παράξενες αναζητήσεις μου, ένιωθα ότι δεν είμαι μόνος. Ανθρωποι των οποίων θαυμάζω τη μουσική είχαν κι αυτοί μια άλλη εικόνα για το πώς θα έπρεπε να είναι η ζωή. Η μάχη είναι απέναντι σε όλο αυτό το τέρας της κακίας που υπάρχει γύρω μας. Πρέπει να μείνουμε λίγο άνθρωποι. Οσο και να φαίνεται λίγο χίπικο, είναι σημαντικό να μη χάσουμε τον εαυτό μας, την ανθρωπιά μας, την καλοσύνη μας.
Πάνω σε αυτό που είπες με το ψέμα και ποια είναι η επίπλαστη πραγματικότητα, ένας βουλευτής της Ν.Δ. βγήκε και είπε ότι δεν υπάρχει ακρίβεια στη βενζίνη γιατί στη Συγγρού έχει κίνηση.
Ζούμε σε παράλογες εποχές. Πραγματικά δεν ξέρω από πού έχει βρεθεί αυτό το θράσος. Και παλιότερα οι πολιτικοί δεν λειτουργούσαν με περισσότερη αγάπη προς τον κόσμο. Τα ίδια πάνω-κάτω έκαναν, αλλά δεν ήταν τόσο θρασείς ώστε να τα λένε μπροστά στα μάτια μας. Σαν την άλλη που έλεγε ο τζάμπας πέθανε στους εκπαιδευτικούς.
Ο Μητσοτάκης, όταν τα νοίκια πάνε στα 600-700 ευρώ, λέει θρασύτατα ότι δεν υπάρχει μόνο εκείνος που δεν μπορεί να βρει σπίτι, αλλά και αυτός που το νοικιάζει, και αυτός, σου λέει, κερδίζει από αυτή την κατάσταση. Δεν χαμπαριάζουν τίποτα. Από την Αμερική παίρνουν παραδείγματα.
Βλέπεις τον Τραμπ με τις βλακείες που λέει και κανονικά ένας νοήμων άνθρωπος θα έπρεπε να σοκάρεται με όλα αυτά, έλα όμως που η ρητορική του ακουμπά ένα ακροατήριο. Οπότε σου λένε και δικοί μας εδώ ας κάνουμε το ίδιο.
Αν κάποιος έχει δέκα ακίνητα και σκέφτεται «όσο ανεβαίνουν οι τιμές τόσο καλύτερα για μένα», μπορώ να καταλάβω τη λογική του. Δεν συμφωνώ, αλλά υπάρχει μια λογική. Δεν μπορώ να τη βρω όμως σε εκείνον που είναι στο μεροκάματο, παίρνει 800 ευρώ, δεν έχει να πληρώσει το ρεύμα του, του ακριβαίνουν το νοίκι και λέει «κάποια στιγμή μπορεί να έχω κι εγώ ακίνητο και να βγάζω λεφτά».
Στην Αμερική υποστηρίζει τον Τραμπ κόσμος που ζει σε υποβαθμισμένες περιοχές, σε τρέιλερ, δεν έχουν να φάνε και είναι υπέρ του κεφαλαίου λες και είναι ο Ιλον Μασκ. Τον Ιλον Μασκ τον καταλαβαίνω. Είναι απέναντί μου, αλλά καταλαβαίνω ότι έχει συμφέρον.
Μέχρι πού μπορεί η μουσική να βοηθήσει στην αφύπνιση;
Δεν νομίζω ότι μπορούμε να βασιστούμε σε αυτό, για να είμαι ειλικρινής. Μακάρι. Ιστορικά, για παράδειγμα, το αντιπολεμικό κίνημα στην Αμερική δεν ξεκίνησε από τη μουσική. Ξεκίνησε από φοιτητές και συλλογικότητες, αλλά αγκαλιάστηκε και από τη μουσική και φυσικά οι άνθρωποι των τεχνών ήταν μέρος αυτών των κινημάτων. Υπήρξε ένα τεράστιο κίνημα και η μουσική έβαλε το λιθαράκι της. Δεν πιστεύω όμως ότι η μουσική από μόνη της μπορεί να προκαλέσει κάτι συνταρακτικό.
Μπορεί όμως να είναι το σάουντρακ;
Ναι, μπορεί να είναι το σάουντρακ. Η μουσική μπορεί να αλλάξει αυτόν που την ακούει ή αυτόν που την παίζει, να τον στηρίξει και να τον οδηγήσει ώστε να δει κάπως αλλιώς τα πράγματα. Κυρίως μπορεί να ενώσει κόσμο. Μπορεί πολλοί άνθρωποι να έχουν την ίδια άποψη και να μη γνωρίζουν ποτέ ότι υπάρχουν κι άλλοι που σκέφτονται το ίδιο. Σε μια συναυλία μπορεί ξαφνικά να πουν «εμείς ακούμε την ίδια μουσική, ίσως βλέπουμε και κάπως παρόμοια τα πράγματα». Η μουσική μπορεί να τους φέρει κοντά. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι θα βγει ένας δίσκος και χωρίς κανένα υπόβαθρο ή συλλογικότητα ξαφνικά ένα εκατομμύριο άνθρωποι θα γίνουν ένα. Αυτό θέλει πολλή δουλειά.
Εσείς είστε επαγγελματίες μουσικοί;
Με την έννοια ότι πληρωνόμαστε ναι. Αλλά δεν είμαστε υπάλληλοι. Αν ήμασταν, θα παίζαμε συνέχεια ακόμα και όταν δεν θα το θέλαμε. Εμείς πάντα κάναμε αυτό που μας αρέσει. Δεν θα κάνουμε κάτι μόνο για τα λεφτά. Δεν το βλέπουμε ως δουλειά παρά περισσότερο ως χρέος προς τους εαυτούς μας.
Κάναμε έξι-εφτά χρόνια να βγάλουμε δίσκο. Αν ήμασταν καλοί επαγγελματίες με την κλασική έννοια, θα βγάζαμε έναν ανά δύο χρόνια. Η μουσική και το συγκρότημα ήταν πάντα το νούμερο ένα στη ζωή μας. Από τότε που δεν είχαμε φράγκο και βάζαμε από την τσέπη μας -και την τσέπη των γονιών μας- μέχρι σήμερα το αντιμετωπίζουμε με το ίδιο πάθος και το ίδιο μεράκι. Απλώς τώρα είμαστε πιο ώριμοι και πιο έμπειροι.
Φαντάζομαι παρακολούθησες αυτά που έγιναν με τον Macklemore. Εσείς που παίζετε έξω υπάρχουν νουθεσίες να είναι πιο απολιτίκ οι μπάντες; Το έχετε ζήσει; Εχετε αντιδράσει σε αυτό;
Σε εμάς προσωπικά, όχι, δεν έχει συμβεί. Δεν έχει έρθει ποτέ κάποιος διοργανωτής ή κάποιος από τη δισκογραφική να μας πει να μην ακουμπήσουμε κάποιο ζήτημα επειδή είναι ευαίσθητο. Θυμάμαι όμως ότι είχαμε κλείσει μια συναυλία σε έναν -προοδευτικό κιόλας- χώρο στη Γερμανία και είδα τυχαία ότι απαγόρευε τα παλαιστινιακά φουλάρια και σημαίες ως προκλητικά και αντισημιτικά! Το είδα και είπα στον ατζέντη μας ότι προτιμούμε να μην παίξουμε εκεί. Αυτό βέβαια δεν μπορώ να το ελέγχω κάθε φορά. Αν κάνουμε εκατό συναυλίες τον χρόνο στην Ευρώπη, δεν μπορούμε να ξέρουμε τα πάντα για κάθε χώρο.
Πάντως σε φεστιβάλ ή όπου έχουμε παίξει δεν μας έχουν πει κάτι. Είναι πολύ πιθανό όμως να συμβεί. Η κατάσταση είναι λίγο παράξενη. Υπάρχουν αντιδράσεις στη Γερμανία, στην Αγγλία υπάρχει κυνηγητό και δεν μπορώ να καταλάβω από πού πηγάζει. Οσο και να πιστεύουν κάποιοι ότι οι Ισραηλινοί έχουν το δίκιο με το μέρος τους, που δεν το συμμερίζομαι προσωπικά, αυτά που συμβαίνουν στην Παλαιστίνη είναι αδικαιολόγητα. Είναι αδιανόητο. Είναι μια γενοκτονία, πάνε να διαλύσουν έναν λαό, να τον εξαφανίσουν. Δεν μπορεί να τα σηκώσει ο νους μου αυτά που συμβαίνουν. Και βλέπεις πάνε και αλλού.
Στο «Home», το εναρκτήριο τραγούδι στο «Venceremos», ακούγεται κάποια στιγμή ο Γιώργος Σεφέρης ν’ απαγγέλλει το ποίημά του «Ο δικός μας ήλιος». Μίλησέ μου λίγο για το πώς προέκυψε αυτό.
Το συγκεκριμένο ποίημα το είχα διαβάσει και το είχα ακούσει σε έναν δίσκο που είχε κυκλοφορήσει πριν από πολλά χρόνια με τον Σεφέρη να απαγγέλλει κάποια ποιήματά του. Στο «Home» λοιπόν ξέραμε ότι θα υπήρχε μια απαγγελία στο συγκεκριμένο σημείο, αλλά δεν ήξερα ακόμα τι, ούτε αν θα την έκανε κάποιος άλλος.
Κάποια στιγμή άκουσα στο μυαλό μου τη φωνή του Σεφέρη και θυμήθηκα το συγκεκριμένο ποίημα. Ηταν ακριβώς αυτό που ήθελα, ταίριαζε ηχητικά, στους στίχους, στον τρόπο και στον ρυθμό που τα λέει, με τη μελωδία. Ηταν απόλυτα αυτό που ήθελα να βγει. Μπακ απ πλαν δεν είχα.
Μου έκανε και εντύπωση βλέποντάς το πιο σφαιρικά. Θεωρώ ότι τα τελευταία χρόνια -και ευτυχώς- από μια γενιά και πίσω, από τους σημερινούς 40άρηδες και πίσω, απενοχοποιήσαμε λίγο και το κομμάτι της παράδοσης και ένα άλλο κομμάτι, όπως για παράδειγμα τον Σεφέρη τον οποίο κάποτε στη Μεταπολίτευση η Αριστερά δεν ήξερε πώς να τον εντάξει πολιτικά. Κάποια πράγματα που είναι ο πολιτισμός μας τα είχαμε χαρίσει, χωρίς λόγο, στην υποτιθέμενη άλλη πλευρά.
Συμφωνώ μαζί σου. Ηταν άλλες εποχές τότε. Κάποια πράγματα ισχύουν και τώρα βέβαια, κοιτάμε τους ανθρώπους με βάση το πού ανήκουν πολιτικά, αντί να κοιτάμε τι άνθρωποι είναι.
Είμαστε άνθρωποι, δεν μπορούμε να είμαστε απόλυτα ίδιοι, όσο κοντά κι αν είμαστε. Ή ο Χατζιδάκις, για παράδειγμα, δεν ήταν οργανωμένος κάπου. Πρέπει να είμαστε όλοι το ίδιο; Το θέμα είναι αν ήταν καλός άνθρωπος, αν οι απόψεις και οι πράξεις του ήταν καλές. Να κοιτάμε αυτό.
Δεν θέλω από εσένα να είμαστε στην ίδια συλλογικότητα, αναρχική, αριστερή, κομμουνιστική, και να συμφωνούμε λέξη προς λέξη. Εμένα με νοιάζει να είσαι καλός άνθρωπος πρωτίστως. Θεωρείς ότι οι άνθρωποι από άλλες χώρες είναι κατώτεροι ή ότι είμαστε όλοι το ίδιο; Αυτά με ενδιαφέρουν.
Δεν με ενδιαφέρει αν ψήφισε ΚΚΕ ή ΠΑΣΟΚ ή οτιδήποτε άλλο ο κάθε Σεφέρης. Υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να ψήφισαν Δεξιά ή Νέα Δημοκρατία κι όμως μπορεί να έχουμε πολλά κοινά. Δεν είναι σωστό να τους σβήνουμε λέγοντας ότι «εσύ είσαι απέναντί μου». Μπορεί η γιαγιά σου ή η μαμά σου να ψήφισε Νέα Δημοκρατία. Τι σημαίνει αυτό, ότι είναι κάθαρμα; Δεν σημαίνει ότι όλοι ψάχνουμε τα πολιτικά τόσο βαθιά. Το θέμα είναι να είναι καλοί άνθρωποι για αρχή και μετά βλέπουμε. Κάπως έτσι τα βλέπω. Δεν έχω απαίτηση από κανέναν ποιητή, καλλιτέχνη ή μουσικό να είναι ενεργά πολιτικό ον, να ανήκει σε κόμματα ή συλλογικότητες. Το ότι ο Σεφέρης δεν ήταν ενδεχομένως ενεργός πολιτικά δεν είναι έγκλημα.
Τελευταία ερώτηση. Ψιλοξέρω την απάντηση, αλλά μου αρέσει να την κάνω. Αγαπημένο τραγούδι υπάρχει;
Κλισέ αυτό που θα σου πω, αλλά ειλικρινά όλα τα τραγούδια έχουν βγάλει κάτι πολύ συγκεκριμένο από μέσα μου και δεν μπορώ να ξεχωρίσω ένα. Εχει να κάνει με τη στιγμή. Μπορεί τώρα να έχω μια αδυναμία στο «Home», ενώ παλιότερα μπορεί να είχα στο «Requiem». Είμαι πολύ χαρούμενος που τα βγάλαμε από μέσα μας και μουσικά αλλά και συναισθηματικά. Είναι δικοί μας, εσωτερικοί προβληματισμοί.
Πρώτα έρχεται η μουσική ή οι στίχοι;
Νομίζω ότι έρχονται σχετικά παράλληλα, με ένα μικρό προβάδισμα στη μουσική. Πρώτα έρχονται οι μουσικές ιδέες, κάποια ριφ, και σιγά σιγά οι στίχοι. Δεν έχω γράψει ποτέ στίχους χωρίς να έχω στο μυαλό μου κάποια μελωδία. Βέβαια έχω γράψει και τα δύο ταυτόχρονα, αλλά γενικά η μουσική κάνει ένα μικρό βήμα μπροστά. Προπορεύεται λίγο.
Διαβάστε περισσότερα