Τι συμβαίνει με τις μικρές κοινωνίες που μας τραβάνε τόσο πολύ το ενδιαφέρον και έχουν τόσο πλούσια θεματολογία για τον κινηματογράφο, την τηλεόραση ή τη λογοτεχνία; Είτε μιλάμε για αγροτικές περιοχές ή για απομονωμένα νησιά μακριά από τον πολιτισμό, πάντα υπάρχει κάτι το συναρπαστικό και μυστηριώδες, κάτι που μας κάνει να θέλουμε να εξερευνήσουμε και να πάμε βαθύτερα σε κάτι κατά τ’ άλλα συνηθισμένο ή ακόμα και βαρετό. Ίσως αυτό είναι το μυστικό. Από μακριά φαίνεται τόσο βαρετό που το μυαλό κανενός δεν μπορεί να φανταστεί τους σκελετούς που μπορεί να είναι θαμμένοι στον κήπο κάποιου. Οπότε, όταν βρεθεί το πρώτο κόκαλο η φαντασία μας οργιάζει με όλες τις πιθανότητες και τα σενάρια που μας έφτασαν σε αυτό το σημείο. Από το Twin Peaks μέχρι το Gravity Falls ή το Midnight Mass, οι απομονωμένες περιοχές είναι πάντα το πιο ιδανικό τοπίο για να διαδραματιστεί μια ιστορία. Ο θεατής είναι ο επισκέπτης που ξεφλουδίζει το διεφθαρμένο φρούτο μιας φαινομενικά ευγενικής κοινωνίας και ανακαλύπτει την καταπίεση που εφαρμόζεται από ανθρώπινες ή και πολλές φορές από υπερφυσικές δυνάμεις. Έτσι, ο επόμενος προορισμός μας είναι το νησί Widow’s Bay που πολλοί το αποκαλούν το νέο Martha’s Vineyard (που δεν είναι καθόλου στοιχειωμένο). Google it.
Το Widow’s Bay είναι ένα νησί λίγο μακριά από τις ακτές της Νέας Αγγλίας. Ο δήμαρχός του, ο Τομ Λόφτις, είναι αποφασισμένος να ενισχύσει τον τουρισμό του νησιού και για να το επιτύχει προσπαθεί να εντυπωσιάσει έναν δημοσιογράφο των New York Times που έχει έρθει για επίσκεψη. Εμπόδιο στο σχέδιό του είναι πολλοί κάτοικοι του νησιού, οι οποίοι πιστεύουν τους τοπικούς θρύλους και εξαιτίας των αμέτρητων τραγωδιών που έχουν συμβεί, πιστεύουν πως είναι καταραμένο. Αυτές οι δεισιδαιμονικές αντιλήψεις ενισχύονται από την εξαφάνιση ενός ψαρά και την άφιξη μιας παράξενης ομίχλης που κάνει τους ντόπιους να πιστεύουν πως το νησί «έχει ξυπνήσει». Ο ίδιος ο Τομ, ενώ πρώτα παρίστανε τον ψύχραιμο, αρχίζει να βυθίζεται όλο και περισσότερο στην παράνοια από τα παράξενα φαινόμενα και αρχίζει να προειδοποιεί τους ντόπιους να μην βγαίνουν έξω στην ομίχλη. Όταν όμως ο δημοσιογράφος θα γράψει ένα κολακευτικό άρθρο για το Widow’s Bay, τότε περισσότεροι άνθρωποι κινδυνεύουν να πέσουν θύμα της κατάρας του νησιού και ο Τομ θα πρέπει να έρθει αντιμέτωπος με τους προσωπικούς του φόβους και φιλοδοξίες προκειμένου να κάνει το σωστό και να μάθει όλα τα μυστικά που κρύβονται στο νησί.
Το πιο εντυπωσιακό κομμάτι του Widow’s Bay είναι τα φολκλορικά στοιχεία του, τα οποία όλοι οι χαρακτήρες του νησιού γνωρίζουν επειδή είναι οι τοπικοί τους θρύλοι. Ο Τομ, αν και είναι ο δήμαρχος, δεν γεννήθηκε στο νησί και το επισκεπτόταν μόνο στις καλοκαιρινές του διακοπές, οπότε έχει μεγαλύτερη άγνοια για τις ιστορίες από τους περισσότερους. Οπότε, όπως και ο θεατής, έρχεται αντιμέτωπος με τη λογική και τον τρόμο που φέρνει το παράλογο όταν αυτά τα δύο συγκρούονται. Μετά από ένα σημείο δεν είναι απλά δεισιδαιμονίες και θα πρέπει να πάρει σοβαρές αποφάσεις για τις ζωές του νησιού, των κατοίκων και των τουριστών.
Μιλώντας για τους κατοίκους, η σειρά περιλαμβάνει ένα πολύχρωμο καστ χαρακτήρων τους οποίους οι ηθοποιοί ερμηνεύουν καταπληκτικά καταφέρνοντας να ισορροπήσουν τέλεια το χιούμορ με τον τρόμο χωρίς το ένα να αναιρεί το άλλο. Είναι σημαντικό να αναφέρουμε πως το Widow’s Bay θυμίζει ένα sitcom από το μυαλό του Στίβεν Κινγκ, με το χιούμορ να αντλείται από τις αντιδράσεις των χαρακτήρων και τον τρόμο από τις καταστάσεις στις οποίες αυτοί μπλέκουν. Το σενάριο καταφέρνει να βρει τη χρυσή τομή και καταλαβαίνει πως το χιούμορ και ο τρόμος προέρχονται από το ίδιο συναισθηματικό πηγάδι και στο μόνο που διαφέρουν είναι η αισθητική η οποία τα συνοδεύει. Προσφέρει το χιούμορ και τον τρόμο με μέτρο δίχως κάτι να είναι φτηνό.
Εκεί που το σενάριο του Widow’s Bay αρχίζει να έχει κενά είναι στον αριθμό των επεισοδίων, στη διάρκεια και στη σειρά με την οποία αυτά προβάλλονται. Τα πρώτα τέσσερα επεισόδια κατά την άποψή μου είναι τα καλύτερα, με το τέταρτο να είναι το πιο άρτιο επεισόδιο σεναριακά, σκηνοθετικά και υποκριτικά. Σε αυτά τα επεισόδια συστηνόμαστε με τους θρύλους, τους κατοίκους και την κεντρική πλοκή· σχεδόν έχει ένα monster of the week ύφος που κάποτε είχαν οι παλιότερες σειρές που κάθε σεζόν είχε είκοσι τέσσερα επεισόδια. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να λειτουργήσει και για το Widow’s Bay και αν όχι είκοσι τέσσερα επεισόδια, θα μπορούσα άνετα να φανταστώ να έχει το παλιό μοντέλο του Netflix, πριν από δέκα χρόνια που ήθελε κάθε σειρά να έχει δεκατρία επεισόδια. Τώρα, στα δέκα επεισόδια και πολλά απ’ αυτά να είναι μισάωρα ή σαραντάλεπτα, υπάρχει μια ανισότητα στα πράγματα που συγκεντρώνεται η πλοκή. Το επεισόδιο έξι είναι ένα flashback επεισόδιο που αν και το δεύτερο αγαπημένο μου της σεζόν, αποσπά πολύ την προσοχή από τους κεντρικούς χαρακτήρες και το επεισόδιο επτά συμπεριφέρεται σαν να είναι season finale, ενώ υπάρχουν τρία ακόμα επεισόδια μετά απ’ αυτό. Το επεισόδιο οχτώ, αν και διασκεδαστικό επειδή έχει το ύφος των πρώτων τεσσάρων επεισοδίων, έπρεπε να το δείξουν νωρίτερα, γιατί μετά απ’ ό,τι γίνεται στο επτά μοιάζει περισσότερο με επεισόδιο φίλερ.
Όμως, το μεγαλύτερο θέμα του Widow’s Bay είναι πως έχουμε μια σειρά μυστηρίου που δεν είναι τόσο μυστηριώδες. Δυσκολεύομαι να πιστέψω πως κάποιος που έχει δει πέντε σειρές παραπάνω θα αιφνιδιαστεί από τα γεγονότα που διαδραματίζονται και τις «εκπλήξεις» της σειράς. Δεν υπάρχει κάτι πιο εκνευριστικό από ένα προβλέψιμο σενάριο, το οποίο γνωρίζουμε τρία επεισόδια πριν πώς θα εξελιχθεί και τελικά οι σεναριογράφοι μας κάνουν κύκλους ώστε να καταλήξουμε εκεί ακριβώς που περιμέναμε. Βέβαια, αυτά ίσως είναι θέματα που έχουν λιγότεροι σε σχέση με τους περισσότερους που απλά θέλουν να χαλαρώσουν έξι-επτά ώρες με έναν horror-comedy. Σε κάθε περίπτωση, αυτά πιστεύω μπορούν να φτιαχτούν στη δεύτερη σεζόν.
Τέλος, η σειρά αποδείχθηκε η εξιλέωση της Κέιτι Ντίπολντ μετά το reboot του Ghostbusters το 2016. Δεν ξέρω αν εκείνη εξελίχθηκε ως σεναριογράφος ή αν απλά ο Πολ Φιγκ ήταν το μεγαλύτερο εμπόδιο ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος του έργου, αλλά το Widow’s Bay έχει όλο τον τρόμο και το χιούμορ που έλειπε από το Ghostbusters. Είναι ξεκάθαρο πως είναι πολύ πιο άνετη όταν έχει τον πλήρη έλεγχο ενός πρότζεκτ. Ποιος να το περίμενε ότι όπου λαλούν πολλοί κοκόροι αργεί να ξημερώσει;
Το Widow’s Bay αποδείχθηκε μία από τις πιο αξιόλογες σειρές της χρονιάς και ενώ προσωπικά θα προτιμούσα ένα τηλεοπτικό μοντέλο αλά Fargo, δηλαδή σειρά ανθολογίας, είμαι πολύ περίεργος για το πώς θα συνεχιστεί η πλοκή στη δεύτερη σεζόν, ακόμα και αν το σενάριο είναι κάπως προβλέψιμο. Οι χαρακτήρες και το ύφος της είναι αρκετοί λόγοι για να την προτείνει κάποιος δίχως δισταγμό.
The post “Widow’s Bay”: Στα ίδια μέρη appeared first on ελculture – Θέατρο, Μουσική, Τέχνη & Πολιτισμός.
Διαβάστε περισσότερα