Η φετινή αντιπυρική περίοδος δεν άφησε πίσω της μόνο καμένη γη αλλά και την πλήρη απογύμνωση του κρατικού μηχανισμού. Ο τραγικός απολογισμός και η διαρκής εργασιακή ομηρία των πυροσβεστών μετατρέπουν τη συλλογική θλίψη σε οργή, αποκαλύπτοντας τον κυνισμό της Πολιτείας απέναντι σε όσους ρισκάρουν τη ζωή τους.
Το τίμημα των επιχειρήσεων υπήρξε βαρύτατο. Η σύγκρουση δύο μισθωμένων πυροσβεστικών ελικοπτέρων στην Ψάθα στοίχισε τη ζωή σε έναν δανό χειριστή και έναν έλληνα συντονιστή.
Παράλληλα, οι αναφορές για πέντε συνολικά νεκρούς από τις φετινές πυρκαγιές συχνά συγχέονται επικοινωνιακά. Η έλλειψη διαχωρισμού μεταξύ πολιτών και επιχειρησιακού προσωπικού δημιουργεί θολές εντυπώσεις, αποφεύγοντας συστηματικά τη συζήτηση για τα ελλιπή μέτρα προστασίας.
Η εικόνα των ανθρώπων που παλεύουν με τις φλόγες, υπό ακραίες συνθήκες έρχεται σε μετωπική σύγκρουση με την πλήρη απαξίωσή τους. Το αίσθημα αδικίας αποτυπώνεται απόλυτα στον συμβολισμό της μισθολογικής ψαλίδας: 1.145 ευρώ μεικτές αποδοχές για τον πυροσβέστη της πρώτης γραμμής, έναντι 4.671 ευρώ για τη νέα μισθολογική κατάταξη των μητροπολιτών. Το κράτος επιλέγει ξεκάθαρα ποιους θεσμούς πριμοδοτεί, βαφτίζοντας την υποτιμημένη εργασία και τον κίνδυνο των πυροσβεστών ως απλό καθήκον.
Η κορύφωση αυτής της υποκρισίας θεμελιώνεται στο καθεστώς των εποχικών πυροσβεστών, το οποίο αποτελεί μνημείο εργασιακής εκμετάλλευσης. Οι άνθρωποι αυτοί προσλαμβάνονται αυστηρά για έξι μήνες, και τον χειμώνα το κράτος τους ρίχνει στον Καιάδα της ανεργίας, αναγκάζοντάς τους να επιβιώσουν με ένα πενιχρό επίδομα. Το αποκορύφωμα ήρθε με τη λήξη των πενταετών συμβάσεων χιλιάδων πυροσβεστών. Αντί η Πολιτεία να αξιοποιήσει την πολύτιμη εμπειρία τους σε ένα δραματικά υποστελεχωμένο Σώμα, τους έδειξε την έξοδο.
Όταν εκείνοι διεκδίκησαν τα αυτονόητα έξω από το υπουργείο Πολιτικής Προστασίας, αντί για διάλογο, εισέπραξαν χημικά και γκλοπ από τα ΜΑΤ. Το αφήγημα που προκύπτει είναι εξοργιστικά σαφές: Τους τιμούμε νεκρούς, τους χτυπάμε ζωντανούς. Αναγνωρίζονται ως ήρωες μόνο όταν καίγονται οι περιουσίες, αλλά μετατρέπονται σε δημοσιονομικό βάρος όταν ζητούν το δικαίωμα σε σταθερή δουλειά.
Απέναντι σε αυτήν την κριτική, η κυβέρνηση προτάσσει μια επικίνδυνη λογιστική, κάνοντας λόγο για αύξηση του προσωπικού στους 18.000 έως το 2026. Η πραγματική δοκιμασία, όμως, δεν κρύβεται στα κυβερνητικά Δελτία Τύπου. Κρύβεται στο αν οι αριθμοί αυτοί θα μεταφραστούν σε ουσιαστική στελέχωση, ασφαλείς επιχειρήσεις και αξιοπρεπείς αποδοχές, χωρίς ανακύκλωση συμβασιούχων. Το ζήτημα θα επιστρέψει δυναμικά και αυτήν τη φορά οι επικοινωνιακοί ελιγμοί δεν θα αρκούν για να σβήσουν τη φωτιά της κοινωνικής δυσαρέσκειας.
Φωτό: ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΗΣ / EUROKINISSI
ΤΟ ΠΑΡΟΝ
The post Ήρωες στις στάχτες, αναλώσιμοι στο κράτος: Η υποκρισία της αντιπυρικής περιόδου appeared first on ΤΟ ΠΑΡΟΝ.
Διαβάστε περισσότερα
Paron.gr