Χθες διακόπηκε απότομα η θητεία του έκτου πρωθυπουργού της Βρετανίας μέσα σε 10 χρόνια. Το πρόβλημα για το Ηνωμένο Βασίλειο είναι ότι πλέον έχει ένα αποσταθεροποιημένο πολιτικό τοπίο αλλά λειτουργεί θεσμικά και άτυπα με ισορροπίες που αντιστοιχούσαν στην εποχή της σταθερότητας του δικομματισμού. Προηγήθηκαν δύο χώρες οι οποίες προσάρμοσαν τους θεσμούς τους στην αστάθεια των κυβερνήσεων. Η πρώτη ήταν η Γαλλία της Τέταρτης Δημοκρατίας από το 1947 έως το 1958, με αμέτρητους πρωθυπουργούς κυβερνήσεων συνασπισμού, και φυσικά η Ιταλία της Πρώτης Δημοκρατίας την περίοδο 1947-1992.
Η Βρετανία μετά την περιπέτεια του Βrexit δίχως υπερβολή δεν επιλέγει ούτε με κριτήρια ιδεολογικού προγράμματος ούτε με ιδεολογικές αναφορές. Ο πρωθυπουργός προβάλλει σαν πρόσωπο της μιας χρήσεως που τυχαίνει τη συγκεκριμένη στιγμή να έχει τις προϋποθέσεις ανάδειξης στο αξίωμά του. Τα παραπάνω δεν είναι τυχαία και συμπτωματικά καθώς ανατρέπουν παλιές παραδόσεις του βρετανικού κοινοβουλευτισμού.
Στη Βρετανία δεν διεξάγονται πλέον πολιτικές και προεκλογικές μάχες με σημείο αναφοράς προγράμματα διακυβέρνησης. Υπάρχει μία πολιτική και όπως αποφάνθηκε στην προεκλογική εκστρατεία του 1983 ο γκουρού της Θάτσερ, Νόρμαν Τέμπιτ, δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στην πολιτική της Σιδηράς Κυρίας. Η φράση στα αγγλικά there is no allternative έγινε γνωστή με το ακρώνυμο TΙΝΑ. Σήμερα, δέκα χρόνια μετά το δημοψήφισμα που οδήγησε στην έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ενωση, η χώρα αλλάζει πρωθυπουργό την ώρα που το Εργατικό Κόμμα δεν έχει συμπληρώσει καν την πρώτη του θητεία μετά την πρόσφατη επάνοδο στην εξουσία.
Το φόβητρο των Εργατικών δεν είναι οι Συντηρητικοί αλλά ο Φαράτζ, τον οποίο οι δημοσκοπήσεις εκτοξεύουν στην πρώτη θέση. Η σύντομη φθορά των Εργατικών που ακολούθησε μια παρατεταμένη κρίση ταυτότητας των Συντηρητικών καταδεικνύει τη συνολική πολιτική κρίση του βρετανικού πολιτικού συστήματος.
Ετσι και παρά την κόπωση από τα αδιέξοδα στη διαχείριση του Brexit, ο Φαράτζ επανεμφανίζεται αυτή τη φορά με ξεκάθαρη ακροδεξιά ατζέντα έτοιμος να συντονίσει το βήμα του με τη Λεπέν στη Γαλλία και την Εναλλακτική στη Γερμανία. Το Εργατικό Κόμμα επανήλθε στην εξουσία την άνοιξη του 1997 υπό την ηγεσία του Μπλερ μετά από δεκαοκτώ χρόνια στην αντιπολίτευση για να παραμείνει στην Ντάουνινγκ Στριτ μέχρι το 2010.
Το 1997 παρά τη δέσμευση των Εργατικών ότι δεν θα θίξουν τις στρατηγικές επιλογές της Θάτσερ, υπήρχε ζωντανή η ελπίδα στους παραδοσιακούς αριστερούς ψηφοφόρους ότι θα υπάρξουν μέτρα άμβλυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων.
Στη μετά Brexit Βρετανία δεν υπήρχαν παρόμοιες προσδοκίες με μόνη εναπομείνασα διαφορά ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα τη στοιχειώδη επάρκεια άσκησης των κυβερνητικών καθηκόντων.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr