Η συνολική εμφάνιση του πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη, σε αντίθεση με άλλες φορές, δεν απέπνεε ούτε αποφασιστικότητα ούτε αυτοπεποίθηση. Στάθηκε αδύνατο να «κοιτάξει στα μάτια» τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα που δημιούργησε η οικονομική πολιτική του στην 7ετία της διακυβέρνησής του, ήταν εριστικός και μονότονα απορριπτικός με τις προτάσεις της αντιπολίτευσης, αλλά και αντιφατικός και φοβικός απέναντι στον Αντώνη Σαμαρά.
Στον βαθμό που από το βήμα της ΔΕΘ στόχευε σε κάποιου είδους αντεπίθεση, απέτυχε καταφανώς – και το πιο εύγλωττο μέτρο της αποτυχίας του ήταν η νωθρή, χωρίς δυναμική και ελάχιστα πειστική εμφάνισή του στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου. Hταν φανερό: όλα τα μηνύματα που πήρε ο ίδιος, αλλά και τα κυβερνητικά στελέχη, οδηγούσαν στο συμπέρασμα ότι το πολιτικό και κοινωνικό feedback των μέτρων που εξήγγειλε το Σάββατο ήταν αποθαρρυντικό.
Θα έπρεπε να είναι απόλυτα αναμενόμενο. Η οικονομική πολιτική της 7ετίας συσσώρευσε τόσα οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα που δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω από τους δημοσιονομικούς θριάμβους των υπερπλεονασμάτων και της μείωσης του χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ, καθώς γίνεται πλέον φανερό ότι κι αυτοί οφείλονται σε συστηματική πολιτική λιτότητας στις κρατικές δαπάνες, στην υπερφορολόγηση και στην ακρίβεια.
Με τη συνολική του παρουσία ο πρωθυπουργός έστειλε ακριβώς το μήνυμα που δεν ήθελε: τόσο μπόρεσα, και θα συνεχίσω έτσι. Το πρόβλημα, γι’ αυτόν και το κυβερνών κόμμα, είναι ότι είναι πολύ λίγοι όσοι μπορούν να εμπνευστούν από αυτό και πολύ περισσότεροι όσοι θέλουν να αλλάξει η κατάσταση. Η αυτοπεποίθηση που απέπνεε το «41% ρε!» είναι πλέον μακρινό παρελθόν.
Ωστόσο, παρά τη δύσκολη θέση στην οποία έχει περιέλθει, ο πρωθυπουργός δεν επέλεξε –τουλάχιστον όχι ακόμη– να «τινάξει την μπάνκα». Στην περίπτωση που τα πράγματα δεν εξελιχθούν όπως θα ήθελε στις εκλογές του 2027 –ενδεχόμενο, πλέον, πολύ πιθανό–, το τελευταίο του αποκούμπι είναι να «εξαργυρώσει» το γεγονός ότι υπήρξε «πρόθυμος» σε όλα απέναντι στους Ευρωπαίους συμμάχους και στις ΗΠΑ, αλλά και στην «οικονομική διπλωματία» των υπερπλεονασμάτων για να διασωθεί με μια ευρωπαϊκή θέση κύρους.
Από αυτή την άποψη, υπήρξε χαρακτηριστικά μονότονος στην απόρριψη όλων των προτάσεων της αντιπολίτευσης όλο το τελευταίο διάστημα, ισχυριζόμενος ότι μόνο αυτός γνωρίζει αριθμητική ώστε να γνωρίζει και να τηρεί τα δημοσιονομικά όρια, ενώ η αντιπολίτευση όχι. Eτσι όμως εκτέθηκε στη δοκιμασία να βαδίζει τον υπόλοιπο προεκλογικό χρόνο ώς την άνοιξη χωρίς «καύσιμα» και με όλες τις μεγάλες κοινωνικές πληγές που δημιούργησε η πολιτική του ανοιχτές. Ανήμπορος και κλεισμένος στο φρούριο των πολιτικών και οικονομικών του εμμονών…
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr