23/07/2026 9:12 μμ.
Για ακόμα μια φορά το κράτος δολοφονεί δίνοντας λευκή επιταγή σε κάθε λογής μπάτσο να αδειάσει πάνω από 2 γεμιστήρες, στοχεύοντας αυτή την φορά τον Θοδωρή. (…) Λίγους μήνες μετά την έκρηξη στο εργοστάσιο της Βιολάντα και το θάνατο πέντε εργατριών, άλλη μια έκρηξη σε εργασιακό χώρο στον Ασπρόπυργο οδηγεί στον θάνατο έναν εργάτη, ενώ δέκα ακόμη εργάτες έχουν διακομιστεί σε νοσοκομεία, δύο εκ των οποίων βρίσκονται ακόμη σε κρίσιμη κατάσταση, διασωληνωμένοι σε ΜΕΘ. (…) Οι καταπιεσμένες και οι υπό εκμετάλλευση από την πλευρά μας, είμαστε αυτοί που πρέπει να πιστέψουμε στις δυνάμεις μας, να οργανωθούμε και να αντεπιτεθούμε σε κράτος και κεφάλαιο. Απέναντι στις κρατικές και καπιταλιστικές δολοφονίες, απέναντι σε κάθε μορφή καταπίεσης, να δυναμώσουμε τους αγώνες ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας, να βγούμε όλες/οι/α στους δρόμους.
Την Τετάρτη 8/7 στο Άργος μπάτσοι δολοφονούν με τουλάχιστον 21 σφαίρες τον 20χρονο Θοδωρή, επειδή δεν σταμάτησε σε έλεγχο. Αμέσως ξεκινά η γνωστή κρατική και μιντιακή προπαγάνδα για επικίνδυνους ελιγμούς, εξοστρακισμό της σφαίρας κοκ, προκειμένου άλλη μια κρατική δολοφονία να συγκαλυφθεί. Για ακόμα μια φορά το κράτος δολοφονεί δίνοντας λευκή επιταγή σε κάθε λογής μπάτσο να αδειάσει πάνω από 2 γεμιστήρες, στοχεύοντας αυτή την φορά τον Θοδωρή. Από τις δολοφονίες Ρομ ατόμων- με πιο γνωστές τις δολοφονίες των Μιχαλόπουλο, Σαμπάνη, Φραγκούλη- τις δολοφονίες του Μάγγου, του Μανιουδάκη, η ιστορία της αστυνομίας είναι βαμμένη με αίμα.
Οι δολοφονίες μεταναστ(ρι)ών σε ΑΤ, οι ξυλοδαρμοί σε πλατείες, η δολοφονία όποιου φαίνεται, κατά το κυρίαρχο αφήγημα, παραβατικός ή μη κανονικός δεν είναι αποτέλεσμα ενός προβληματικού μπάτσου που ξέφυγε είτε αποτέλεσμα αυτοάμυνας ή υπερβάλλοντος ζήλου. Δεν αποτελούν «αναγκαίο κακό» μπροστά στο καθήκον των σωμάτων ασφαλείας ή αποτέλεσμα ανεπαρκούς εκπαίδευσης, όπως διατυμπανίζουν στα κανάλια κρατικοί και θεσμικοί παράγοντες. Κάθε χρόνο οι μπάτσοι δολοφονούν με την πριμοδότηση και εντολή τόσο της φυσικής τους ηγεσίας όσο και της πολιτικής. Οι δολοφονίες πέραν των ρατσιστικών κινήτρων που ως επί των πλείστων έχουν, γίνονται προκειμένου να διαχύσουν τον φόβο, την πειθάρχηση, το να συνηθίσουμε τον θάνατο. Τον θάνατο όσων πετιούνται στο περιθώριο, όσων ονομάζονται περιθώριο, αυτών που όλα αυτά τα video στα social media της αστυνομίας χτίζουν το αφήγημα ότι αποτελούν απειλή.
Γιατί στην κανονικότητα της εξουσίας και της εκμετάλλευσης, απειλή δεν είναι οι ένοπλοι δολοφόνοι της αστυνομίας, δεν είναι αυτοί που βιάζουν στο ΑΤ Ομονοίας. Απειλή δεν είναι αυτοί που εξαναγκάζουν σε trafficking. Απειλή δεν είναι οι αυξήσεις στα νοίκια, στη βενζίνη, στα supermarket σε όλα τα βασικά είδη διαβίωσης, οι πόλεμοι, οι γενοκτονίες, ο στρατός και η θητεία. Απειλή δεν είναι να πηγαίνεις για το μεροκάματο και να μην ξέρεις αν θα γυρίσεις. Για το κράτος και το κεφάλαιο απειλή δεν αποτελούν όσα ωθούν τα καταπιεσμένα κομμάτια της κοινωνίας στην εξαθλίωση και τον θάνατο, αλλά οι ίδιες οι καταπιεσμένες και οι περιθωριοποιημένοι, όσοι, όσες και όσα αντιστέκονται.
Δεν είναι ατυχήματα δεν έχουμε αυταπάτες, κράτος και κεφάλαιο δολοφονούν εργάτες
Λίγους μήνες μετά την έκρηξη στο εργοστάσιο της Βιολάντα και το θάνατο πέντε εργατριών, άλλη μια έκρηξη σε εργασιακό χώρο στον Ασπρόπυργο οδηγεί στον θάνατο έναν εργάτη, ενώ δέκα ακόμη εργάτες έχουν διακομιστεί σε νοσοκομεία, δύο εκ των οποίων βρίσκονται ακόμη σε κρίσιμη κατάσταση, διασωληνωμένοι σε ΜΕΘ. Τα τελευταία χρόνια η επίθεση στα εργασιακά κεκτημένα έχει εντείνει τις συνθήκες εργασιακής γαλέρας. Ελαστικά ωράρια εργασίας, δυνατότητα πρόσληψης/ απόλυσης με SMS, μη τήρηση βασικών κανόνων ασφάλειας και υγιεινής, οδηγούν στην αύξηση των καπιταλιστικών δολοφονιών, των τραυματισμών, της εκμετάλλευσης.
Τα αφεντικά επ’ αφορμής των δημοσιονομικών μέτρων των χρόνων του μνημονίου έχουν εξαπολύσει τα τελευταία 16 χρόνια μια τεράστια επίθεση στα εργατικά κεκτημένα των προηγούμενων ετών. Χτυπώντας την απεργία, τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, λοιδορώντας την οργάνωση σε σωματεία και ενδυόμενα το προσωπείο του εξευρωπαϊσμού, προσπαθούν να βάλουν ταφόπλακα στους μαζικούς μαχητικούς αγώνες του παρελθόντος και να διασπάσουν πλήρως την ταξική συνείδηση των από τα κάτω. Τα αφεντικά προσπαθούν να πείσουν για το πόσο καλά και ευσυνείδητα είναι, δωρίζοντας γύρω από τις κάμερες κάνα ψίχουλο σε κάποια δομή, ή φυτεύοντας κάνα δένδρο σε κάποιο καμένο βουνό, προκειμένου να κρύψουν τις μπουλντόζες (των ίδιων αφεντικών) που ακολουθούν. Την ίδια ώρα που λαίμαργα κατασπαράζουν τον μόχθο των απανταχού γης προλετάριων, συνειδητά δολοφονούν, τραυματίζουν και έπειτα τρέχουν να μιλήσουν για άλλη μια κακιά στιγμή και συμφορά.
Ποιος μπορεί να ξεχάσει τους δολοφονημένους από τις ακραίες καιρικές συνθήκες; Τους εργάτες που πεθαίνουν και τραυματίζονται για να φτιαχτούν οι πύργοι και τα θέρετρα για τους πλούσιους στο Ελληνικό; Τους εργάτες γης που αόρατοι ζουν σε καλύβες και σαν αναλώσιμοι δέχονται σφαίρες αντί για μεροκάματο; Τις εργάτριες καθαρίστριες που έχασαν από τα χέρια τους μέχρι και τις ζωές τους για τα λουσάτα αμάξια και σπίτια των αφεντικών; Τους διανομείς που βάφουν κάθε μέρα κόκκινη την άσφαλτο κυνηγώντας την επιβίωση;
Και ενώ ο κρατικός μηχανισμός και τα μέσα ενημέρωσης, στο πλάι του κεφαλαίου και των αφεντικών, παρουσιάζουν τις εργατικές δολοφονίες ως «ατυχήματα» και βγάζουν το πολύ μία συλλυπητήρια ανακοίνωση, είμαστε εμείς οι ίδιοι και οι ίδιες που μπορούμε να τους σταματήσουμε. Είναι σημαντικό ο ιδρώτας, το αίμα και η μνήμη των ανθρώπων της τάξη μας να μας οπλίσει με ορμή και αποφασιστικότητα για να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας και να αγωνιστούμε ενάντια σε κάθε είδους αφεντικά και εξουσιαστές. Η στήριξη και η οργάνωση σε σωματεία βάσης είναι αυτή που θα ενισχύσει τις ταξικές αντιστάσεις και θα δυναμώσει τους εργαζόμενους/ες/α.
Είναι στο χέρι μας, οι δολοφονημένες και δολοφονημένοι στα εργασιακά κάτεργα να μην καταλήξουν θλιβερά νούμερα στατιστικών στοιχείων, ούτε και να χρησιμοποιηθούν από τους εμπόρους της ελπίδας και τον επόμενο, νεοφερμένο ή ξαναδοκιμασμένο, σωτήρα- κρατικό διαχειριστή. Το κράτος και το κεφάλαιο παραμένουν τα ίδια, όσες όψεις και αποχρώσεις και αν αλλάξουν. Ήταν, είναι και θα είναι οι ίδιοι θεσμοί, δομές και μηχανισμοί, το ίδιο σύστημα εξουσίας, που οπλίζει τα χέρια των μπάτσων, δολοφονεί στα σύνορα και στα εργασιακά κάτεργα.
Οι καταπιεσμένες και οι υπό εκμετάλλευση από την πλευρά μας, είμαστε αυτοί που πρέπει να πιστέψουμε στις δυνάμεις μας, να οργανωθούμε και να αντεπιτεθούμε σε κράτος και κεφάλαιο.
Απέναντι στις κρατικές και καπιταλιστικές δολοφονίες, απέναντι σε κάθε μορφή καταπίεσης, να δυναμώσουμε τους αγώνες ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας, να βγούμε όλες/οι/α στους δρόμους.
ΕΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΩΝ ΡΟΥΦΙΑΝΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΚΑΙ ΒΑΣΑΝΙΣΤΩΝ
Τα αφεντικά μιλάνε για κέρδη και ζημιές εμείς μιλάμε για ανθρώπινες ζωές
21 σφαίρες στον 20χρονο αίσθημα ασφάλειας λέγεται αυτό
αναρχική συλλογικότητα acte
acte@riseup.net
acte.espivblogs.net