04/03/2026 1:42 μμ.
8η Μαρτίου: η κατ’ επίφαση Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, θεσμοθετημένη από τον ΟΗΕ. Μια ημέρα που παρουσιάζεται ως «εορταστικός» φόρος τιμής στους ιστορικούς αγώνες του φεμινιστικού κινήματος, μνημονεύοντας τα εργασιακά και κοινωνικά κεκτημένα αυτών ανά τα χρόνια, ενώ στην πραγματικότητα αποσιωπεί το γεγονός ότι αυτά δεν υπήρξαν ποτέ γενναιόδωρες παραχωρήσεις “ελευθεριών” από το κράτος, εκείνων που το ίδιο μας στερεί εξ αρχής ανακυκλώνοντας και συγκαλύπτοντας την πατριαρχική βία, πίσω από συμβολικές δράσεις. Πρόκειται για άλλη μία περίπτωση, όπου οι ίδιοι οι μηχανισμοί που συντηρούν τις διακρίσεις, αυτοανακηρύσσονται εγγυητές της ισότητας.
Τις πραγματικές μας ελευθερίες μόνο μέσα από τον αντιπατριαρχικό και ευρύτερα αντιεξουσιαστικό κοινωνικό ταξικό αγώνα θα τις διεκδικήσουμε. Τι εννοούμε με τον “αντιπατριαρχικό αγώνα”, όμως; Είναι η ισοκατανομή της εξουσίας και του κεφαλάιου στις σχέσεις των δυο φύλων? Ή η ριζική καταστροφή αυτών των δύο; Τα ίσα αστικά δικαιώματα; Ή συνεχής προσπάθεια για την αυτοδιεύθυνση των ζωών μας; Είναι μια διεργασία για την αποδόμηση των πατριαρχικών μας καταλοίπων, των πατριαρχικών ιδεών και αξιών που έχουν ριζώσει χρόνια στις συνειδήσεις μας; Αλλά ακόμα και αν καταστρέψουμε το κράτος, αρκεί αυτό για την κατάρρευση του εν λόγω συστήματος ιδεών και αξιών;
Η 8η Μάρτη στην πραγματικότητα αποτελεί μια ακόμη αφορμή για όλα μας, να κατέβουμε στους δρόμους και να συνεχίσουμε να παλεύουμε ενάντια σε όλες τις μορφές καπιταλιστικής και πατριαρχικής βίας. Δεν θα ανεχτούμε οι καθημερινές καταπιέσεις που δεχόμαστε όλα μας, θηλυκότητες και μη, να απαξιωθούν και να χλευαστούν, ούτε να σπρωχτούν κάτω από το χαλί του υποκριτικού «εορταστικού» καπιταλιστικού κλίματος εξύμνησης του γυναικείου φύλου. Το σύστημα που αναπαράγεται από κράτος και κεφαλαίο θέλει να προωθήσει την γυναικεία χειραφέτηση ως ένα θέμα οικονομικής ανέλιξης και ισότητας μεταξύ των «δύο» φύλων, περιθωριοποιόντας παράλληλα και όσα άτομα δεν ταυτίζονται με αυτά, προσηλωμένο στις έμφυλες νόρμες. Το σύστημα αυτό έχει βαφτίσει αυτήν την νέα καπιταλιστική τάση ως «νεοφιλελεύθερο» φεμινισμό, στην προσπάθεια του να απομονώσει τα έμφυλα ζητήματα από τα υπόλοιπα κοινωνικά και ταξικά προβλήματα αποδυναμώνοντας έτσι τους συλλογικούς μας αγώνες. Εμείς γνωρίζουμε, ότι όπου υπάρχει οποιαδήποτε μορφή εξουσίας ταξική, οικονομική και έμφυλη δεν μπορεί να υφίσταται φεμινισμός.
Στο πλαίσιο, λοιπόν, του νεοφιλελεύθερου φεμινισμού ποτέ δεν θα μπορέσουμε να είμαστε όλα πραγματικά ελεύθερα. Η ισότητα που αποζητούμε εμείς δεν βρίσκεται στην ποσόστωση των γυναικών στην Βουλή, ούτε στις θέσεις ισχύος, είτε αυτές είναι στο πανεπιστήμιο, είτε στον χώρο εργασίας, είτε και γενικότερα στην δημόσια σφαίρα. Η πατριαρχία προϋπήρχε του κράτους και του καπιταλισμού -αφού εξάλλου συνιστά ένα από τα αρχαιότερα και διαχρονικότερα συστήματα καταπίεσης- όμως μέσα σε αυτά αυτή ταξικοποιείται. Καταπιέζει, δηλαδή, ακόμα περισσότερο τις ήδη ταξικά καταπιεζόμενες, τις μετανάστριες, τις εργαζόμενες. Από την μεταπτυχιακή εγκυμονούσα φοιτήτρια που απειλούταν με διαγραφή, επειδή πήρε η ίδια την απόφαση, για το σώμα της και τη ζωή της, να γίνει μητέρα, με όλα όσα αυτή η απόφαση συνεπάγεται, μέχρι την εργοδοτική δολοφονία στο εργοστάσιο της Βιολάντα με πέντε εργαζόμενες να χάνουν τη ζωή τους, επειδή το αφεντικό τους συνειδητά θεώρησε πως η ασφάλειά τους είναι δευτερεύουσα μπροστά στο κέρδος του. Απο τις 156 νεκρές μαθήτριες, που έπεσαν θύματα ισραηλινής επίθεσης στο Ιράν, τις δεκάδες χιλιάδες νεκρές Παλαιστίνιες στη Γάζα, τις νεκρές Κούρδισες μαχήτριες του YPJ στην υπό πολιορκία Ροζάβα, μέχρι και κάθε βιασμό και δολοφονία στα σύνορα ή εν καιρώ πολέμου.
Στο πεδίο της υγείας, είναι αδιανόητο να επανέρχεται στη συζήτηση ως «ζήτημα δημόσιας διαβούλευσης» το ζήτημα τον αμβλώσεων. Παράλληλα, η νομιμότητα της άμβλωσης παραμένει, για πολλές, μια τυπική διακήρυξη χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα. Στα δημόσια νοσοκομεία, η συστηματική επίκληση της «αντίρρησης συνείδησης» και η χρόνια υποστελέχωση λειτουργούν ως άτυποι μηχανισμοί αποκλεισμού, μετατρέποντας ένα «κατοχυρωμένο» δικαίωμα σε επιλεκτικά κατανεμημένο αγαθό που κοστολογείται. Έτσι, η πρόσβαση μετατοπίζεται στον ιδιωτικό τομέα, όπου η οικονομική δυνατότητα καθίσταται προϋπόθεση της αυτοδιάθεσης: το σώμα των οικονομικά ασθενέστερων παραμένει πεδίο ελέγχου και περιορισμού.
Σε απόλυτη συνάφεια με τα παραπάνω, βλέπουμε και την γελοία πρωτοβουλία του Δήμου Αθηνών για την διεξαγωγή ημιμαραθωνίου την Κυριακή 8 Μαρτίου, με τη χορηγία μάλιστα του γνωστού μαυραγορίτη ΟΠΑΠ, κερδοσκοπικού οργάνου, που καμία δουλειά δεν έχει να διαφημίζεται στους δρόμους που εμείς αγωνιζόμαστε. Όσο εμείς τζογάρουμε τις ζωές μας δουλεύοντας για αφεντικά που τις αμελούν στον βωμό του κέρδους, όπως σε κάθε εργατική δολοφονία, τόσο ο κρατικός μηχανισμός αδιαφορεί πλήρως για το αν τα κερδοφόρα δρώμενά τους μπλοκάρουν ευθέως κινητοποιήσεις, όπως εκείνης της 8ης Μάρτη. Οι αγώνες μας δεν εκφυλίζονται, δεν εργαλειοποιούνται και δεν εμπορευματοποιούνται. Δεν πρόκειται για φεμινιστική γιορτή, ούτε για αθλητικό event, αλλά για σύγκρουση με κράτος και κεφάλαιο.
Για αυτό, σε αντίθεση με την όποια προσπάθεια της πρυτανικής αρχής να απαντήσει στην έμφυλη καταπίεση με ένα νεοφιλελεύθερο πρόταγμα περί κοινωνικής ανέλιξης και καριερισμού, στο πλαίσιο προφανώς της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, εμείς αντιμετωπίζουμε την πατριαρχία ως ένα ευρύτερο σύστημα. Ένα σύμπλεγμα ιδεών, αξιών και καταπιέσεων που μας επιβάλλεται καθημερινά ψυχή τε και σώματι, και ως εκ τούτου αντιστεκόμαστε σε αυτό συλλογικά και μόνο.
ΟΛΕΣ/ΟΛΑ/ΟΛΟΙ 8 ΜΑΡΤΙΟΥ 13.00 ΠΛ.ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ
Ελευθεριακό Σχήμα Παντείου
media:
πανο.jpeg
αφισα.jpg