30/07/2026 10:44 πμ.
Για πολλοστή φορά, η ΕΣΗΕΑ, αρνούμενη τον ρόλο της ως σωματείου, αφήνει ξεκρέμαστους εργαζομένους που βρίσκονται τους τελευταίους μήνες αντιμέτωποι με απολύσεις, συστηματικούς εκφοβισμούς και λογοκρισία.
Αυτή την φορά, το μεγαλύτερο σωματείο των δημοσιογράφων «άδειασε» στην κυριολεξία τους εργαζόμενους της Εφημερίδας των Συντακτών που, έπειτα από Γενική Συνέλευση που πραγματοποίησαν στο κτίριο του σωματείου την Τετάρτη 8 Ιουλίου, απαίτησαν από το Διοικητικό Συμβούλιο την κήρυξη απεργίας έπειτα από τις 2 ακόμη απολύσεις που πραγματοποιήθηκαν, κάτι που το τελευταίο απέρριψε.
Αντ’ αυτού, το Δ.Σ. προχώρησε στην έκδοση μιας χλιαρής ανακοίνωσης στην οποία, μεταξύ άλλων ανέφερε ψευδώς και παραπλανητικά ότι στηρίζει τον τελευταίο απολυμένο στην εφημερίδα «συνάδελφο και τις αποφάσεις της συνέλευσης των συντακτών», παρόλο που η συντριπτική πλειοψηφία της συνέλευσης υιοθέτησε το αίτημα για απεργία, κάτι που η ΕΣΗΕΑ δεν έπραξε. Η ανακοίνωση κατέληγε με την υποτονική διατύπωση κάποιων άνευρων αιτημάτων προς την νέα ιδιοκτησία της εφημερίδας.
Ουσιαστικά, για να αιτιολογήσει την αμφιθυμία του και την αρνητικότητά του για την κήρυξη απεργίας στην εφημερίδα, το Δ.Σ. διέρρευσε ότι η απόφασή του στηρίχτηκε στην ασυμφωνία που υπήρχε μεταξύ των εργαζομένων, λόγος για τον οποίο δεν υπήρχε νόημα να προκηρυχτεί μια απεργία με κίνδυνο οι μισοί να μην ακολουθήσουν. Κι ακόμη ότι θα κληθούν σε απολογία οι διευθυντές της εφημερίδας, ενώ θα πραγματοποιηθεί επίσκεψη κλιμακίου του Δ.Σ. στα γραφεία της στον Πειραιά. Ετσι, είπαν, θα ηρεμήσει το κλίμα και θα αποφευχθούν νέες απολύσεις.
Χαράσσοντας τον δρόμο προς τις ήττες
Στην πράξη, με αυτό το σκεπτικό, η ΕΣΗΕΑ αρνήθηκε το ρόλο της που είναι να υπερασπίζεται όσους συναδέλφους σε έναν εργασιακό χώρο προασπίζονται τα δικαιώματά τους με πρώτιστο αυτό της διατήρησης των θέσεων εργασίας που, όταν απειλούνται, η απεργία αποτελεί το πρώτιστο μέσο για την αποτροπή τους.
Και η ΕΣΗΕΑ επέλεξε να προβεί σε αυτή την κατάπτυστη απόφαση γνωρίζοντας πολύ καλά ότι στην Εφημερίδα των Συντακτών, όπως έχουν καταγγείλει οι εργαζόμενοι, έχουν πραγματοποιηθεί μέσα σε λίγους μήνες υπό τη νέα ιδιοκτησία του μεγαλοεπιχειρηματία Δημήτρη Μελισσανίδη 7 απολύσεις και έχει δηλωθεί από την εργοδοσία ότι θα ακολουθήσουν και άλλες, έχει παραβιαστεί ωμά η συμφωνία που διασφάλιζε τις θέσεις εργασίας για δύο χρόνια, καταγράφονται συνεχή περιστατικά λογοκρισίας, και επικρατεί κλίμα τρομοκρατίας με συνεχείς απειλές, εμμέσως πλην σαφώς, για απολύσεις (Νέες απολύσεις, λογοκρισία και τρομοκρατία στην Εφημερίδα των Συντακτών – Κήρυξη απεργίας ζητούν οι εργαζόμενοι).
Παρόλη αυτή την τραγική κατάσταση που επικρατεί στην εφημερίδα, που εντείνει την εργασιακή ανασφάλεια και διαιωνίζει καθημερινά ένα ασφυκτικό κλίμα για τη πλειοψηφία των εργαζομένων της, η στάση του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ δεν είναι διόλου πρωτόγνωρη, αφού όσες φορές τα τελευταία χρόνια καταγράφονται σφοδρές εργοδοτικές επιθέσεις στα μαγαζιά επιλέγει τον δρόμο της μη απεργίας και για την ακρίβεια δεν προκρίνει ποτέ απεργία. Αντιθέτως, ακολουθεί την λογική που λέει «καλύτερα να γίνουν κάποιες απολύσεις, παρά να γίνουν περισσότερες ή να υπάρξει κίνδυνος να κλείσει το μαγαζί».
Στην ουσία, πρόκειται για μια συστηματική επιχείρηση κατευνασμού των όποιων αντιδράσεων των εργαζομένων απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία και τον αυταρχισμό, για μια στρατηγική που όχι μόνο δεν αποτρέπει τις απολύσεις, αλλά αντίθετα τις ευνοεί, που όχι μόνο δεν υπερασπίζει τα δικαιώματα των εργαζομένων, αλλά αντίθετα τα καταποντίζει σε βέβαιη ήττα και που, τελικά, χαντακώνει δια παντός τους εργατικούς αγώνες που ξεπηδούν στους εργασιακούς χώρους όπου επιχειρεί να γλεντήσει η εργοδοτική ασυδοσία, κρεμώντας τελικά με αυτή την τακτική τούς εργαζόμενους στα… μανταλάκια.
Ενδεικτικό είναι το σχετικά πρόσφατο παράδειγμα της στάσης της ΕΣΗΕΑ, στην περίπτωση του αγώνα που έδωσαν οι εργαζόμενοι στην εφημερίδα Documento αντιδρώντας στις απολύσεις και τις επαναλαμβανόμενες αυθαιρεσίες της εργοδοσίας, λόγος για τον οποίο απαίτησαν απεργία και η ΕΣΗΕΑ την αρνήθηκε και πάλι στο όνομα της ασυμφωνίας των εργαζομένων και υπό την απειλή για λουκέτο στο φύλλο από τον εργοδότη Κώστα Βαξεβάνη.
Το αποτέλεσμα της μη κήρυξης απεργίας στο Documento είχε ως άμεσο επακόλουθο την παραίτηση 12 εργαζόμενων συναδέλφων, εξαιτίας της αφόρητης ψυχολογικής πίεσης που δεχόντουσαν και την απόλυση ακόμη πέντε (Documento: Τραμπουκισμοί, απολύσεις, ηχογραφήσεις συνελεύσεων και απαγόρευση τηλεοπτικών εμφανίσεων από τον Κ. Βαξεβάνη).
Αυτή ήταν η τεράστια επιτυχία της ΕΣΗΕΑ ακολουθώντας το δόγμα «καλύτερα οι λίγες απολύσεις, παρά οι πολλές» και επικαλούμενης τον φόβο για το κλείσιμο του φύλλου που, βέβαια, εξακολουθεί να κυκλοφορεί απρόσκοπτα και με τον εργοδότη να έχει πετύχει την εσωτερική «εκκαθάριση» των μαχητικών συναδέλφων/ισσών που επιζητούσε από την αρχή. Πέραν του ότι με αυτή της την πρακτική τελικά κατάφερε να μην υπάρχει πλέον ούτε συνδικαλιστικός εκπρόσωπος στην εφημερίδα, αφού κανείς δεν έθεσε υποψηφιότητα μετά το κύμα παραιτήσεων και απολύσεων.
Συνδιοίκηση για την εξουσία και την εποπτεία των εργαζόμενων
Αυτή η «στρατηγική» της ΕΣΗΕΑ, του πνιξίματος -και ουσιαστικά της υπονόμευσης των απαιτήσεων για απεργία- αποτελεί στην ουσία μια ιδιότυπη απεργοσπασία, όχι από την εργοδοσία εν μέσω κηρυγμένης απεργίας, αλλά από το ίδιο το σωματείο εν μέσω γόνιμου εδάφους για απεργία, αποτελεί μια πάγια τακτική που ακολουθεί τα τελευταία χρόνια η ανίερη (κατά πολλούς), πανάθλια αλλά διόλου απροσδόκητη (για εμάς) συμμαχία που έχει εδραιωθεί τα τελευταία 9 χρόνια με την άψογη συνεργασία μεταξύ δύο συνδικαλιστικών παρατάξεων, μίας δεξιάς, της Νέας Δημοκρατίας, και μίας αριστερής που συγκροτείται από μέλη του άλλοτε ΣΥΡΙΖΑ.
Πρόκειται για μια στρατηγική που έχει υιοθετηθεί από αυτήν τη συμμαχία, που έχει προκύψει προκειμένου να μοιράζονται οι καρέκλες του Δ.Σ. μεταξύ των δύο παρατάξεων ώστε να εξασφαλίζουν την αναμεταξύ τους συνδιοίκηση και ώστε με ένα συνεχόμενο «πάρε – δώσε» να επιτυγχάνουν τον έλεγχο της διοίκησης του σωματείου και την διατήρηση της εξουσίας τους. Και με αυτή την στρατηγική που έχει χαράξει η συμμαχία των καρεκλοκένταυρων της ΕΣΗΕΑ, το όποιο διεκδικητικό της πλαίσιο περιορίζεται αποκλειστικά και μόνο σε θεσμικό επίπεδο και διόλου στους δρόμους, εξού και το ότι όταν κηρύσσονται πανελλαδικές εργατικές απεργίες η ΕΣΗΕΑ «συμμετέχει» αποκομμένα από την υπόλοιπη κοινωνία, κηρύσσοντας απεργία μία μέρα πρωτύτερα, δίχως να καλεί καν σε απεργιακή συγκέντρωση.
Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο ακολουθείται και η τακτική των συναντήσεων με τους διευθυντές των μέσων ενημέρωσης όπου οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε αναβρασμό, δήθεν για απολογία και επίπληξη, συναντήσεις που τελικά καταλήγουν στην απόλυτη συμφιλίωση.
Αυτή η τακτική της «μη κήρυξης απεργίας» από την εννιάχρονη συμμαχία ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ σε έναν κλάδο όπου οι εργαζόμενοι είναι έρμαια του λόμπι των ολιγαρχών που κατέχουν τα μέσα ενημέρωσης της χώρας αποτυπώνεται και στον αριθμό των απεργιών που έχουν κηρυχτεί τα τελευταία χρόνια από το σωματείο.
Με εξαίρεση τις πολυάριθμες απεργίες στην εφημερίδα «Αυγή» και στον ραδιοφωνικό σταθμό «Στο Κόκκινο», που η ΕΣΗΕΑ αναγκάστηκε να κηρύξει εξαιτίας του απροχώρητου της κατάστασης που είχε δημιουργηθεί με απολύσεις, εξαναγκαστικές αποχωρήσεις υπό την μορφή εθελούσιων εξόδων και τεράστια χρονικά διαστήματα μη καταβολής της μισθοδοσίας, η λέξη απεργία έχει διαγραφεί από το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ.
Είναι ενδεικτικό ότι τα τελευταία 4 χρόνια – εκτός κάποιων 24ωρων απεργιών για την διεκδίκηση της υπογραφής Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας που, εκ του αποτελέσματος, αποδείχτηκαν «τουφεκιές στον αέρα» – η ΕΣΗΕΑ έχει κηρύξει μόλις δύο 24ωρες απεργίες! Μία τον Απρίλιο του 2022 σε 8 εφημερίδες που επιχείρησαν να σπάσουν την αργία της Πρωτομαγιάς και μία τον Φεβρουάριο του 2024 για την βελτίωση των αποδοχών και των συνθηκών εργασίας στην COSMOTE TV.
Σε ό,τι αφορά αυτά που προηγήθηκαν της μη κήρυξης απεργίας στην Εφημερίδα των Συντακτών, θα πρέπει να σημειωθεί ότι καταλυτικός υπήρξε ο ρόλος της παράταξης «Συσπείρωση Δημοσιογράφων – Δούρειος Τύπος» του τέως ΣΥΡΙΖΑ που, όχι μόνο δεν ψήφισε για απεργία συμπαρασύροντας και την δεξιά συμμαχία της αλλά, προκειμένου να την αποτρέψει, εκπρόσωπός της πρότεινε στη συνέλευση των εργαζομένων της εφημερίδας να καταθέσουν πρόταση προς την εργοδοσία για να αποδεχτεί ένα πακέτο εθελούσιων εξόδων, ουσιαστικά διευκολύνοντας την εργοδοσία να προχωρήσει σε εκκαθαρίσεις του προσωπικού με ελάχιστο γι’ αυτήν κοινωνικό αντίκτυπο.
Αλλά τι μπορεί να πει κανείς όταν με αυτή την στάση της η «Συσπείρωση» καταψηφίζοντας την απεργία άφησε παντελώς ακάλυπτο ακόμη και το ίδιο το μέλος της -τον τελευταίο εκ των απολυμένων Γιάννη Κιμπουρόπουλο, που είχε κατέβει στο ψηφοδέλτιό της στις τελευταίες εκλογές για την ΠΟΕΣΥ, όπου είχε εκλεγεί Α΄ αναπληρωματικό μέλος- ανοίγοντας έτσι διάπλατα τον δρόμο για την πραγματοποίηση νέων απολύσεων στην εφημερίδα;
Απέναντι στα γραφειοκρατικά παιχνίδια και τις πρακτικές ξεπουλήματος της ΕΣΗΕΑ εμείς προτάσσουμε τα εργατικά συμφέροντα και την αυτοοργάνωση στους χώρους δουλειάς.
Αλληλεγγύη στους εργαζόμενους της Εφημερίδας των Συντακτών.
Συνέλευση Εργαζομένων, Ανέργων, Φοιτητών στα ΜΜΕ (ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΣΗΕΑ)
katalipsiesiea.espivblogs.net