25/07/2026 12:51 πμ.
Σύντροφοι και συντρόφισσες.
Συνηθίσαμε τα ωραία λόγια, τις πολιτικές εκφράσεις και ορολογίες, τις καφενειακές συζητήσεις. Τα πολλά λόγια που συνοδεύονται από λίγη έως ανύπαρκτη δράση. Τη ρομαντική ψευδαίσθηση αντί για τη σκληρή αλήθεια. Συνηθίσαμε τη φρικαλεότητα των καιρών μας και γυρίσαμε το βλέμμα αλλού. Μακριά, πολύ μακριά από τη δέσμευση στη καταστροφή του υπάρχοντος και των εξουσιαστών μας. Αποδεχτήκαμε τη δειλία. Απαρνηθήκαμε τις πολιτικές και ηθικές μας υποχρεώσεις. Και σα να μην έφτανε αυτό, τυφλωμένα από το φόβο, προσπαθούμε και να τα μεταλαμπαδεύσουμε στους υπόλοιπους και στους επόμενους.
Η κατάληψη Rosa Nera αποδεχόμενη τη σημερινή παθητικότητα, πανικοβλημένη, προσπαθεί να κάνει κριτική. Μία κριτική με την οποία ελπίζει να αποτρέψει τον κίνδυνο ή έστω μερικά επίπεδα του. Εμείς όμως δεν μπορούμε παρά να αναρωτηθούμε. Πότε αποκτήσατε την αλήθεια? Και τι εν τέλη έχετε κάνει με αυτή? Πότε συνειδητοποιήσατε ότι μπορείτε να κρίνετε συνθήματα ή δράσεις (που έχουν αναληφθεί ή όχι)? Που βρήκατε το θράσος να κρίνετε τα νεκρά αδέρφια μας ή αυτά που είναι μέσα σε κελιά?
Εχθρεύεστε και απορρίπτετε τον ένοπλο αγώνα και την αναρχική πρωτοπορία. Πότε όμως κοιτάξατε τον εχθρό στα μάτια χωρίς να γυρίσετε δειλά το κεφάλι σας από την άλλη? Είναι άραγε η δικιά μας καθημερινή εξόντωση, βιολογική ή μη, πιο ασήμαντη και ηθικά αποδεκτή από αυτή των εχθρών μας?
“Η αντίσταση στη καταπίεση δεν είναι δικαίωμα. Είναι υποχρέωση. Όσοι συμμετέχουν στον αγώνα πρέπει να είναι προετοιμασμένοι να κάνουν θυσίες, γιατί η ελευθερία και η δικαιοσύνη δεν προσφέρονται, κατακτώνται. Ο ένοπλος αγώνας είναι η μόνη δυνατή απάντηση σε ένα σύστημα που χρησιμοποιεί βία για να διατηρήσει την εξουσία του.”
Ζωή. Ελευθερία. Αξιοπρέπεια. Δικαιοσύνη. Λέξεις και έννοιες, παρεξηγημένες. Παραμελημένες. Χρησιμοποιημένες συχνά και ανέκαθεν για περιττούς εντυπωσιασμούς και εξαπάτηση. Στη σημερινή οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση όπου κυριαρχεί ο Θάνατος, οι παρερμηνίες και η δειλή απραξία μας είναι αυτές που μας καταδικάζουν στην αισχρότητα της ύπαρξης μας. Ο κόσμος μας αποσυντίθεται αξιακά, ηθικά και βιολογικά. Ζούμε την απόλυτη καταστροφή και προετοιμασία της αποκορύφωσης της. Γύρω μας, η ζωή δολοφονείται. Στους δρόμους, στα εργασιακά κάτεργα, στη φύση, στα τμήματα και στις φυλακές τους. Στα χαρακώματα και στα σύνορα τους. Και ο εχθρός ανάμεσα μας, δίπλα μας, χαμογελάει αναίμακτος. Το αφεντικό, ο μπάτσος, ο στρατιωτικός, ο λιμενικός, ο μαφιόζος, ο δικαστής. Ο διεφθαρμένος δημοσιογράφος και οι εκατοντάδες πολιτικοί “σωτήρες” μας. Γλεντάνε και γελάνε με θράσος πάνω από τα πτώματα μας. Ακάθεκτα η εξουσία συνεχίζει να ενορχηστρώνει την ολική καταστροφή μας. Και εμείς για ακόμη μια φορά καθόμαστε θεατές. Τον συνηθίσαμε τελικά ή όχι το θάνατο συντρόφια?
“Όταν ξυπνάμε το πρωί,πρέπει να έχουμε έναν καλό λόγο για να σηκωθούμε. Αν όχι, δεν έχει σημασία αν είμαστε αναρχικοί ή όχι, θα μπορούσαμε κάλλιστα να παραμείνουμε ξαπλωμένοι. Για να έχουμε έναν τέτοιο καλό λόγο θα πρέπει να ξέρουμε τι θέλουμε να κάνουμε,γιατί για τον Αναρχισμό, για τον αναρχικό, δεν υπάρχει διαφορά στο τι κάνουμε και τι σκεφτόμαστε, αλλά μια συνεχής μεταστροφή της θεωρίας σε πράξη και της πράξης σε θεωρία.”
ΣΥΝΕΝΟΧΗ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΟΜΑΔΕΣ ΑΜΕΣΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΝΕ ΖΩΝΤΑΝΟ ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ
ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΥΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ, ΑΠΟ ΤΟ ΙΡΑΝ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΧΙΛΗ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΓΚΛΕΙΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ
ΠΙΣΩ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ, ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ
Αναρχικοί/ές