14/05/2026 12:07 μμ.
Ταξική Αντεπίθεση | Νίκη στον αγώνα των Προσφυγικών – Πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών | Κάλεσμα στην πορεία Νικης και Αξιοπρέπειας για τους συντρόφους απεργούς πείνας κοινωνικούς αγωνίστ(ρι)ες Αρίστου Χαντζή (5/2) και Suzon Doppagne (1/5) [Σύνταγμα Σάββατο 16/5 12:00]
Νίκη στον αγώνα των Προσφυγικών – Πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών
Η επιλογή του αστικού κράτους να επιτεθεί στην κοινότητα των κατειλημμένων Προσφυγικών αποτελεί οργανικό κομμάτι μιας συνολικότερης πολιτικής στρατηγικής που στοχεύει στην υποτίμηση της εργατικής τάξης και στην πειθάρχηση των φτωχοποιημένων κοινωνικών στρωμάτων. Ειδικότερα, η νεοφιλελεύθερη (άκρο)δεξιά κυβέρνηση της ΝΔ, στο δρόμο των προκατόχων της και με την ιδιαίτερη ένταση που φέρει ως το κατεξοχήν κόμμα του μεγάλου κεφαλαίου, έχει αναγάγει σε ιδεολογική προμετωπίδα της το δόγμα «νόμος και τάξη». Ένα δόγμα που λειτουργεί ως εργαλείο εκκαθάρισης κάθε κοινωνικού ρήγματος, επιχειρώντας να σαρώσει τα κοινωνικά και εργασιακά κεκτημένα, να διαλύσει τους αυτοοργανωμένους χώρους και να εξαλείψει κάθε μορφή συλλογικής ζωής που δεν υπάγεται στην κρατική επιτήρηση και την καπιταλιστική κανονικότητα της υποταγής και της εκμετάλλευσης.
Όπως ακριβώς είναι τα Προσφυγικά, μια γειτονιά που κουβαλά βαθιά μέσα της το αποτύπωμα μιας προλεταριακής κοινότητας, γεννημένης από τον βίαιο εκτοπισμό, τον ξεριζωμό και τη μαζική προσφυγιά που φύτεψε βαθιά μέσα σε αυτό το κομμάτι του αστικού ιστού τον σπόρο της συλλογικής οργάνωσης και της λαϊκής και ταξικής αντίστασης. Μια παράδοση αντίστασης που συνεχίζεται μέχρι σήμερα στα Προσφυγικά, εκεί όπου συγκροτείται μια σύγχρονη κοινότητα μεσυνελεύσεις, δομές αλληλοβοήθειας, πολιτική ζύμωση και καθημερινή συλλογική αυτοργάνωση. Ένας χώρος όπου διαφορετικές γλώσσες, πολιτισμικές εμπειρίες και κοινωνικές διαδρομές συνυπάρχουν στη βάση της αλληλεγγύης και της αντίστασης, αμφισβητώντας στην πράξη την ατομικιστική και εμπορευματοποιημένη οργάνωση της ζωής που επιβάλλει ο καπιταλισμός.
Τα Προσφυγικά έχουν γνωρίσει από πρώτο χέρι την ωμότητα ενός συστήματος, που όταν απειλείται, δεν διστάζει να προσφύγει στις πιο σκληρές μορφές καταστολής για να διασφαλίσει την αναπαραγωγή του. Δεν είναι η πρώτη φορά που αυτή η γειτονιά βρίσκεται στο στόχαστρο της βίας του αστικού κράτους. Από τις συγκρούσεις του Δεκέμβρη του 1944, όταν τα βρετανικά ιμπεριαλιστικά στρατεύματα σε σύμπραξη με τις ντόπιες αστικές δυνάμεις, τους μηχανισμούς της χωροφυλακής και τους πρώην ταγματασφαλίτες επιχείρησαν να συντρίψουν την εαμική λαϊκή αντίσταση και την απελευθερωτική της δυναμική μέσα στον αστικό ιστό, μέχρι τη μετεμφυλιακή περίοδο των μαζικών διώξεων, των φακελωμάτων, των εξοριών και της βίαιης πειθάρχησης ολόκληρων εργατικών συνοικιών που θεωρούνταν «επικίνδυνες», η περιοχή αποτέλεσε πεδίο εφαρμογής της ωμής κρατικής καταστολής απέναντι σε κάθε μορφή λαϊκής αντίστασης που απειλούσε όχι μόνο την καθεστηκυία αστική τάξη, αλλά και την ένταξή και εξάρτηση της στο ευρύτερο ιμπεριαλιστικό σύστημα κυριαρχίας.
Δεκαετίες αργότερα, και ασφαλώς εντός διαφορετικών κοινωνικοιστορικών συνθηκών, η ίδια ωστόσο λογική κρατικής τρομοκρατίας επανήλθε τον Νοέμβρη του 2023, όταν η αστυνομία επιχείρησε μαζική εισβολή στη γειτονιά. Αυτή η απόπειρα καταστολής αντιμετωπίστηκε όμως από τη μαζική, άμεση και αποφασιστική αντίσταση, αποδεικνύοντας για άλλημια φορά ότι η γειτονιά δεν παραδίδεται, ούτε παραχωρείται. Σήμερα λοιπόν η κρατική καταστολή επανέρχεται με σύγχρονους όρους και εκεί όπου άλλοτε χρησιμοποιήθηκαν όπλα και εκκαθαριστικές επιχειρήσεις, τώρα επιστρατεύονται τα εργαλεία της «ανάπλασης», του εξευγενισμού και της εμπορευματικής αξιοποίησης. Η ταξική βία και κυριαρχία επιβάλλεται μέσω της χωροταξικής και οικονομικής αναδιάρθρωσης. Έτσι λοιπόν μια τέτοιου μεγέθους ανάπλαση υπάγεται στην συνολικότερη αναδιάρθρωση ενός παρασιτικού καπιταλισμού που μέσα στη σήψη και τη δομική του κρίση, για να μπορέσει να αναπαραχθεί θα απαλλοτριώσει ολόκληρες γειτονιές ώστε να τροφοδοτήσει τις φούσκες του real estate, κερδοσκοπώντας πάνω στις πιο βασικές ταξικές μας ανάγκες τη στέγαση, το δημόσιο χώρο, την ίδια την επιβίωση.
Πρόκειται για μια πολυεπίπεδη διαδικασία ταξικής αφαίμαξης της αλυσίδας της ληστρικής κερδοφορίας του κεφαλαίου, μιας και αφού πρώτα ο χώρος απαξιωθεί, εκκενωθεί και ενταχθεί στη σφαίρα της κερδοσκοπίας του real estate ακολουθεί το στάδιο της εργολαβικής «αξιοποίησης». Εκεί ενεργοποιείται η διαχρονική και οργανική σύμπραξη του κράτους με το μονοπωλιακό κεφάλαιο των μεγάλων κατασκευαστικών ομίλων, όπου γνωστά «τζάκια» της εγχώριας αστικής τάξης μέσω των βαθιά θεσμοποιημένων μηχανισμών διαπλοκής προχωρούν στην εργολαβική ιδιοποίηση του δημόσιου πλούτου, με τον δημόσιο χώρο, τη γη και τις υποδομές να μετατρέπονται σε πεδία ιδιωτικής συσσώρευσης. Μια συσσώρευση της οποίας το πραγματικό κόστος πληρώνεται στα σύγχρονα ταξικά σφαγεία των εργοταξίων, που γεννούν τη μία καπιταλιστική δολοφονία μετά την άλλη, μέσα από ξεχειλωμένα ωράρια, εξαντλητική εντατικοποίηση, ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και την πλήρη απαξίωση των μέτρων υγείας και ασφάλειας.
Όμως η επίθεση αυτή δεν περιορίζεται στο πεδίο της οικονομικήςεκμετάλλευσης. Δεν εξαντλείται στην απαλλοτρίωση της γης και στην υπερεκμετάλλευση της εργασίας. Επεκτείνεται ταυτόχρονα στο ίδιο το επίπεδο της πολιτικής και συλλογικής οργάνωσης, στη μνήμη και στη συνέχεια της αντίστασης. Στοχεύει στην αποδιάρθρωση των κοινοτικών δεσμών, στην ποινικοποίηση της αυτοοργάνωσης, στην απονοηματοδότηση ενός χώρου που φέρει μέσα του μια πραγματική πυκνή ταξική ιστορία αγώνων και αντίστασης που παραμένει ζωντανή μέχρι και σήμερα. Γιατί αυτό που πραγματικά φοβίζει την αστική εξουσία δεν είναι η απώλεια ενός οικοπέδου, αλλά η ύπαρξη ενός ζωντανού παραδείγματος συλλογικής ζωής που αμφισβητεί έμπρακτα την καπιταλιστικές αξίες και προσταγές. Γι’ αυτό και επιχειρεί να εξαφανίσει όχι μόνο τις σημερινές κοινότητες που επιμένουν να οργανώνονται και να αγωνίζονται, αλλά επιχειρεί να σβήσει κάτω από τα μπάζα της “ανάπτυξης” την ίδια την ιστορία του χώρου, απογυμνώνοντας την από το ταξικό της περιεχόμενο με σκοπό να δημιουργήσει μια μνήμη απονευρωμένη και ακίνδυνη που δεν θα γεννά αντίσταση.
Έτσι λοιπόν το πραγματικό διακύβευμα που συμπυκνώνεται σήμερα στη γειτονιά των Προσφυγικών δεν είναι αν θα υπάρξει σύγκρουση μιας και η ταξική σύγκρουση ήταν, είναι και θα είναι πάντα παρούσα στον καπιταλισμό και θα αποκτάει ολοένα και σκληρότερο πρόσωπο όσο τα δομικά αδιέξοδα και αντιφάσεις του οξύνονται. Το ερώτημα είναι αν θα μπορέσουμε εμείς από την δική μας πλευρά μέσω της συλλογικής και επίμονης αντίστασης να μετατρέψουμε αυτή την σύγκρουση σε ανάχωμα απέναντι στην καπιταλιστική αναδιάρθρωση της λήθης και της παρακμής. Μια σύγκρουση που ήδη η κοινότητα των Προσφυγικών έχει προτάξει συλλογικά και ποικιλόμορφα, εντάσσοντας μέσα σε αυτό το πλούσιο μωσαϊκό της αντίστασης και το ιστορικό μέσο της απεργίας πείνας, με τον αλύγιστο σύντροφο Αρίστο Χαντζή να φτάνει την 100η μέρα και η συντρόφισσα Suzon Doppagne την 15η, αυτής της έσχατης πράξης αντίστασης, όπου το ίδιο το σώμα μπαίνει ανάχωμα στις ερπύστριες της καπιταλιστικής ανάπλασης, όπου το ίδιο το σώμα και οι ανάγκες του γίνονται όχημα ταξικής αντίστασης, υπενθυμίζοντας σε όλους μας το πραγματικό πολιτικό διακύβευμα του αγώνα των Προσφυγικών.
Από τη δική μας πλευρά, ως Ταξική Αντεπίθεση, έχοντας βρεθεί με τους συντρόφους και τις συντρόφισσες των Προσφυγικών να κρατάμε το ίδιο πανό, στο ίδιο μετερίζι, στο ίδιο οδόφραγμα ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο, ιμπεριαλισμό, φασισμό, έχοντας σταθεί δίπλα δίπλα στους μεγάλους αγώνες για το κρατικό καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη και της αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, στους αγώνες των Εξαρχείων, όσο και στους αγώνες για να τιμήσουμε τους νεκρούς αγωνιστές και να υπερασπιστούμε τις εξεγέρσεις της 17ης Νοέμβρη και της 6ης Δεκέμβρη, στεκόμαστε ολόψυχα αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες μαζί τους, γιατί ξέρουμε ότι κάθε χτύπημα εναντίον τους είναι χτύπημα εναντίον όλων μας, και ότι η νίκη τους θα είναι μια νίκη του κόσμου του αγώνα, μια νίκη της δικής μας Τάξης!
media:
IMG-14bcf9f8ab4738cec8927789194ade57-V.jpg