15/05/2026 3:43 μμ.
Γιατί να απασχολεί μετά από 41 χρόνια τους φοιτητές και τις φοιτήτριες μια ένοπλη συμπλοκή στο Γκύζη και ο θάνατος ενός αγωνιστή όπως του Χρήστου Τσουτσουβή;
Κι όμως, υπάρχει ένα ιστορικό νήμα που συνδέει εκείνη την ημέρα της 15ης Μαΐου σε ένα στενό του Γκύζη με τις αντιστάσεις του σήμερα. Είναι το συνεχές ενός αγώνα πολυμέτωπου που διαπερνάει όλη την κοινωνική και ταξική ιστορία της χώρας. Ενός αγώνα που στην νεότερη ιστορία ξεκινάει από την αντιδικτατορική πάλη, τις αντιστάσεις στα πανεπιστήμια και τον εξεγερμένο Νοέμβρη του 1973 που ενέπνευσε, διαμόρφωσε και σφυρηλάτησε ολόκληρες γενιές που στα χρόνια της μεταπολίτευσης τον συνέχισαν. Ενός αγώνα που δεν τέλειωσε ούτε από τις ερπύστριες των τανκς ούτε από την επανίδρυση της αστικής δημοκρατίας, αλλά πάλεψε και κέρδισε στα χρόνια της μεταπολίτευσης εργασιακά, κοινωνικά και εκπαιδευτικά κεκτημένα που σήμερα δέχονται επίθεση. Κομμάτι αυτού του αγώνα και κομμάτι αυτών των γενιών ήταν και ο Χρήστος Τσουτσουβής.
Η ιστορία των κοινωνικών και ταξικών αγώνων δεν μπαίνει σε μουσεία. Κι η αναφορά σε αγωνιστές όπως τον Χρήστο Τσουτσουβή δεν αφορά κάποια προσωπολατρία ή μια αποθέωση μορφών πάλης ξεκομμένα από τους σκοπούς που αυτές προωθούν. Το σύνθημα «στον δρόμο τιμάμε τους νεκρούς μας» δεν είναι σύνθημα κενού νοήματος ούτε παραπέμπει σε δοξαστικές τελετουργίες και μνημόσυνες συγκεντρώσεις. Αφορά τη διατήρηση της ιστορικής συνέχειας των αγώνων και της επαναστατικής προοπτικής. Αφορά την υπενθύμιση πως κάθε εποχή γεννά ανθρώπους που αγωνίζονται ενάντια στην ταξική σκλαβιά και την κρατική βαρβαρότητα και ότι ο αγώνας αυτός έχει συνέχεια. Και ακριβώς γι’ αυτό, το κράτος και οι μηχανισμοί του επενδύουν στη λήθη, την αναθεώρηση και στην αποπολιτικοποίηση της ιστορικής μνήμης.
Σήμερα, μέσα στα πανεπιστήμια της εντατικοποίησης, της διάλυσης των κοινωνικών παροχών, της πειθάρχησης και της καταστολής, οι αιτίες που γεννούν την οργή και την αντίσταση όχι μόνο δεν έχουν εξαφανιστεί, αλλά οξύνονται. Η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, οι ταξικοί φραγμοί, η παραπέρα επιχειρηματικοποίηση, οι διαρκείς αστυνομικές εισβολές στον χώρο του πανεπιστημιακού ασύλου που με αίμα διαμόρφωσαν οι αγώνες των προηγούμενων γενιών, η επίθεση σε κάθε κοινωνική και ταξική κατάκτηση, συνθέτουν ένα ασφυκτικό τοπίο για τη νεολαία και τον κόσμο των αγώνων.
Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, η μνήμη δεν είναι παρά επικίνδυνη για το κράτος, το κεφάλαιο και τους υπηρέτες τους. Γιατί θυμίζει ότι τίποτα δεν χαρίστηκε και τίποτα δεν κατακτήθηκε χωρίς αγώνα. Θυμίζει ότι οι ελευθερίες και οι συλλογικές κατακτήσεις κερδήθηκαν πάντα με σύγκρουση, ανυπακοή και αντίσταση. Θυμίζει ότι απέναντι στην κρατική τρομοκρατία και την κοινωνική αδικία υπήρξαν και θα υπάρχουν πάντα άνθρωποι που μπαίνουν σε θέση μάχης. Γι’ αυτό και δεν θα τους παραδώσουμε τα πρόσωπα, τα σύμβολα και τα οχυρά των αγώνων!
Κρατάμε ζωντανή τη μνήμη των αγωνιστών και των αγωνιστριών που έπεσαν στον αγώνα, κρατάμε ζωντανή την συνέχεια του κοινωνικού και ταξικού πολέμου κόντρα στον ιστορικό αναθεωρητισμό και ρεβανσισμό, κόντρα στην σιγή νεκροταφείου που ο κρατικός αυταρχισμός προσπαθεί να επιβάλλει.
Διαδήλωση 15/5 στις 19:00 Πλ. Γκύζη 19:00
ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΣΤΕΚΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗΣ