19/05/2026 3:56 μμ.
Καλοκαίρι 2020…
Κατά τη διάρκεια εκείνου του καλοκαιριού πάνω από 1000 άνθρωποι βρήκανε καταφύγιο στην πλατεία Βικτωριας στην Αθήνα, έχοντας μόλις δραπετεύσει από το κολαστήριο της Μόριας, το οποίο θα καιγόταν ολοσχερώς 2 μήνες αργότερα. Οι άνθρωποι που διέμεναν στην πλατεία αρνήθηκαν τη μεταφορά τους σε ένα νέο στρατόπεδο συγκέντρωσης, συνεχίζοντας τον αγώνα τους στο κέντρο της Αθήνας, απαιτώντας στέγη, χαρτιά και ορατότητα, μετατρέποντας την πλατεία σε πολυεθνικό κέντρο αγώνα. Εκεί, τις καθημερινές απειλές από την αστυνομία και τους καταστηματαρχες πέριξ τις πλατείας ακολούθησαν οι βίαιες επιχειρήσεις μεταφοράς των ανθρώπων σε camps, αντίστοιχα με αυτό από το οποίο μόλις είχαν ξεφύγει. Κατά τη διάρκεια μιας τέτοιας επίθεσης στον κόσμο τις πλατείας με δακρυγόνα και γκλοπ 4 αλληλέγγυα άτομα συνελήφθησαν. Το εφετείο της υπόθεσης εκδικάζεται την Τετάρτη 20/5/26, ενώ πρωτόδικα καταδικαστήκαμε με ποινή 12 μηνών.
Εκείνη την περίοδο αναδεικνυόταν ένας νέος κύκλος βίας και φυλάκισης, από τα κέντρα κράτησης στην αστεγία και πίσω ξανά στα κέντρα κράτησης, που μέχρι και σήμερα εντείνεται διαρκώς. Πίσω από το κάψιμο της Μοριας που ακολούθησε, και έκανε την κοινή γνώμη της Ευρώπης να καταδικάσει τα κέντρα κράτησης ως απάνθρωπα, βρίσκεται ένα ολόκληρο σύστημα καταστολής και ελέγχου των μεταναστών που δεν κάηκε μαζί της.Αντιθέτως, αυτό το σύστημα συνεχώς αναβαθμίζεται λειτουργώντας αλληλένδετα σε πολλαπλά επίπεδα: από την περιφέρεια, μέχρι τα κέντρα των πόλεων, από το πεδίο της δικαιοσύνης και της διαδικασίας απόκτησης ασύλου μέχρι το πεδίο της εργασίας.
Στην περιφέρεια…
κυριαρχεί μια πολιτική βίαιης αποτροπής που περιλαμβάνει pushbacks και μαζικές κρατικές δολοφονίες, όπως έγινε στην Πύλο, τη Χίο και αλλού. Χωρίς κανένα σύστημα διάσωσης, λιμενικό και αστυνομία αναλαμβάνουν δολοφονικές επιχειρήσεις με σκοπό να εμποδίσουν το πέρασμα των ανθρώπων στην Ελλάδα, ενώ για τις επιζήσασες υπάρχει οργανωμένο σύστημα φυλάκισης τόσο στην περιφέρεια όσο και στο κέντρο.Η φυλάκιση, επεκτείνεται πέρα από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστων και στις ελληνικές φυλακές – στις οποίες πλέον το 1/3 των κρατουμένων είναι μετανάστες-. Οι δίκες για ανθρώπους χωρίς χαρτιά, -ενώ ταυτόχρονα αυστηροποιείται η εξασφάλιση τους-, και οι δίκες για διακίνηση, γίνονται στο σωρό, με διεκπεραιωτικά χαρακτηριστικά και όχι χαρακτηριστικά δικαιοσύνης από τους δικαστές, και στην πλειοψηφία τους χωρίς δυνατότητα νομικής υπεράσπισης.
Η βία συνεχίζεται στο εσωτερικό του κράτους…
με επιχειρήσεις σκούπας στο κέντρο της πόλης, βασανισμούς και δολοφονίες στα ΑΤ, όπως αυτή του Muhammad Kamran στο ΑΤ Αγίου Παντελεήμονα το Σεπτέμβρη του 2024. Φέτος μετράμε δυο δολοφονίες μεταναστών στο ΑΤ ομόνοιας και μία στη ΓΑΔΑ, χωρίς να έχει υπάρξει καμία συνέπεια για αυτές.
Παράλληλα στην πόλη, οι μετανάστες δουλεύουν με εξοντωτικούς ρυθμούς και επισφαλείς συνθήκες στο ντελιβερι, σε εταιρίες καθαριότητας, σε τμήματα εξυπηρέτησης κ.α. Η εκμετάλλευση της εργασίας των ανθρώπων αυτών πολλαπλασιάζεται και εντείνεται, ειδικά με τη σύνδεση της εργασίας με την άδεια παραμονής με σκοπό τη πειθάρχηση του εργαζόμενων μεταναστ(ρι)ών.
Το δικαίωμα στο άσυλο στοχοποιείται και το σύστημα ασύλου μετατρέπεται σε ένα ακόμη εργαλείο παρανομοποίησης των μεταναστών και ποινικοποίησης της μετανάστευσης: Ως επιστέγασμα και περεταίρω αυστηροποίηση του συστήματος ασύλου, οι τελευταίοι νόμοι του υπουργείου μετανάστευσης προβλέπουν φυλάκιση για τουλάχιστον δύο έτη για όποιον/α συλλαμβάνεται χωρίς χαρτιά και αν χρεωθεί και οποιοδήποτε άλλο αδίκημα, τουλάχιστον έως 3 έτη και χρηματική ποινή ύψους έως και 10.000, επέκταση της διοικητικής κράτησης ως δύο έτη (αντί για 18 μήνες) ή περισσότερο για λόγους «εθνικής ασφαλείας», αυστηροποίηση των υποχρεωτικών απελάσεων και χρηματική ποινή για όποιον/α «επιστρέφει».
Στην Αθήνα και άλλες πόλεις, ο Εξευγενισμός των συνοικιών έχει σπρώξει προς τα πάνω τα ενοίκια κάνοντας ακόμη περισσότερο μη βιώσιμα τα υπόγεια και τα ημιυπόγεια τα οποία είναι μονόδρομος. Γειτονιές στη βάση τους πολυεθνικές γίνονται πεδίο κερδοφορίας και οι κάτοικοί τους εκτοπίζονται πιο «κάτω» ή πιο «έξω», και σε συνδυασμό με τον τερματισμό προγραμμάτων στέγασης (ΕΣΤΙΑ) οι αιτούντες άσυλο εξωθούνται να διαλέξουν μεταξύ φτώχειας/αστεγίας ή camp.
Τα camps τοποθετούνται εκτός των πόλεων κοντά σε βιομηχανικες-γεωργικες ζώνες. Αυτή η κρατική στρατηγική εξυπηρετεί τόσο τον καλύτερο έλεγχο, κάνοντας πιο δύσκολη τη δημιουργία δεσμών των ανθρώπων που διαμένουν στα camps με άλλα κοινωνικά κομμάτια που ζουν στην πόλη, όσο και την καλύτερη εκμετάλλευση, τροφοδοτώντας αυτές τις ζώνες με φθηνή εργασία. Ταυτόχρονα, οι δομές αυξάνουν ολοένα και περισσότερο τα συστήματα ασφαλείας και ελέγχου τους (απροσπελαστοι φραχτες, καμερες, έλεγχος εισόδου-εξόδου) οδηγώντας στον απόλυτο περιορισμό των συνθηκών διαβίωσης και εργασίας των ανθρώπων. Σε αυτά τα πλαίσια, έγινε τον Οκτώβριο του 2022 η βίαιη εκκένωση του camp του Ελαιώνα -του τελευταίου camp εντός αστικού ιστού-μετά από πολύμηνο αγώνα των κατοίκων του να παραμείνουν εκεί. Κατά την επιχείρηση εκκένωσης έγιναν και συλλήψεις αλληλέγγυων, που καταδικάστηκαν σε ποινή 12 ή και περισσότερων μηνών με ανυπόστατες κατηγορίες αντίστοιχες με αυτές που και εμείς αντιμετωπίζουμε. Με τέτοιες μεθόδους καταστολής αναδεικνύεται η συνεχής προσπάθεια από πλευράς κρατικών θεσμών, για την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης.
Έτσι ο ρατσισμός κανονικοποιειται, μεσα σε ένα δίπολο συμπερίληψης μέσω της εκμετάλλευσης και αποκλεισμού μέσω του εγκλεισμού και της βίας, στα μετόπισθεν του πολέμου στη Δυτική Ασία, και της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη που τα ίδια κράτη διεξάγουν
Δε καλούμε στο δικαστήριο αλληλέγγυο κόσμο διότι έτσι κι αλλιώς θα βρισκόμαστε ανάμεσα σε φίλους και συντροφια. Όμως καλούμε σε έναν αγώνα εναντίωσης στο τέρας που έγινε κανονικότητα, σε έναν αγώνα για ένα ευρύ κίνημα αλληλεγγύης που θα αντιδράει δυναμικά σε κάθε προσπάθεια κανονικοποίησης της ρατσιστικής βίας και του φασισμού δημιουργώντας κοινότητες αλληλεγγύης
Αληλλεγγυη στα προσφυγικα και τη Νοταρα
σε όλες τις πολυεθνικες κοινοτητες αγωνα
Ενάντια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης
Ελευθερία μετακίνησης σε όλους/ ες/ α για έναν κόσμο χωρίς χαρτιά
Τα Συλληφθέντα από τα γεγονότα της πλ. Βικτωρίας το 2020
{eng}
6 years after Moriasystems of repression and control that have not yet burned
Summer 2020…During that summer, more than 1,000 people found refuge in Victoria Square in Athens, having just escaped the hell of Moria, which would burn down completely two months later. The people staying in the square refused to be transferred to a new detention camp, continuing their struggle in the center of Athens, demanding housing, papers, and visibility, transforming the square into a multinational center of resistance. There, the daily threats from the police and shop owners around the square were followed by violent operations transferring people to camps, similar to the one they had just escaped from. During one such attack on the people in the square, involving tear gas and batons, four solidarityians were arrested. The appeal trial of the case will take place on Wednesday, 20/5/26, while at first instance we were sentenced to 12 months in prison.
At that time, a new cycle of violence and imprisonment was emerging, from detention centers to homelessness and back again to detention centers—a cycle that continues to intensify to this day. Behind the burning of Moria, which led European public opinion to condemn detention centers as inhumane, lies an entire system of repression and control of migrants that did not burn with it.On the contrary, this system is continuously upgraded, operating interdependently on multiple levels: from the periphery to city centers, from the field of justice and the asylum process to the field of labor.
In the periphery…
A policy of violent deterrence prevails, including pushbacks and mass state killings, as happened in Pylos, Chios, and elsewhere. With no rescue system in place, the coast guard and police undertake deadly operations aimed at preventing people from crossing into Greece, while for survivors there exists an organized system of imprisonment both in border regions and in city centers.Imprisonment extends beyond migrant detention camps into Greek prisons as well—where migrants now make up one-third of the prison population. Trials for undocumented people—while obtaining legal papers is simultaneously becoming stricter—and trials for smuggling are conducted en masse, in a procedural, assembly-line manner rather than in the spirit of justice, and in most cases without the possibility of legal defense.
Violence continues within the interior of the state…Through police sweep operations in the city center, torture, and killings in police stations, such as that of Muhammad Kamran at the Agios Panteleimon police station in September 2024. This year, we count two migrant deaths in Omonia police station and one at GADA, with no consequences having followed.At the same time in the city, migrants work under exhausting conditions and precarious employment in delivery services, cleaning companies, customer service departments, and more. The exploitation of their labor is multiplying and intensifying, especially through linking employment with residence permits as a means of disciplining migrant workers.
The right to asylum is being targeted, and the asylum system is being transformed into yet another tool for criminalizing migrants and migration. As a culmination and further tightening of the asylum regime, the latest laws of the Ministry of Migration provide for imprisonment of at least two years for anyone arrested without papers; if charged with any additional offense, at least three years and fines of up to €10,000; an extension of administrative detention to two years (instead of 18 months) or more for reasons of “national security”; stricter mandatory deportations; and fines for anyone who “returns.”
In Athens and other cities, the gentrification of neighborhoods has driven rents upward, making even basements and semi-basements—which are often the only option—more unlivable. Neighborhoods that were fundamentally multinational become fields of profit, while their residents are displaced “further down” or “further out.” Combined with the termination of housing programs (ESTIA), asylum seekers are pushed to choose between poverty/homelessness or camps.Camps are placed outside cities near industrial and agricultural zones. This state strategy serves both tighter control—making it harder for camp residents to build ties with social groups in the city—and increased exploitation, supplying these zones with cheap labor. At the same time, these facilities continuously expand their systems of security and surveillance (impenetrable fences, cameras, entry-exit controls), leading to the total restriction of people’s living and working conditions.Within this framework, in October 2022, the violent eviction of the Elaionas camp—the last camp within the urban fabric—took place after a months-long struggle by residents to remain there. During the eviction operation, solidarians were arrested and sentenced to 12 months or more in prison on baseless charges similar to those we ourselves face. Through such methods of repression, the ongoing effort by state institutions to criminalize solidarity becomes evident.
Thus, racism becomes normalized within a dual system of inclusion through exploitation and exclusion through confinement and violence, in the rear lines of the war in West Asia and the genocide in Palestine carried out by these same states.We are not calling on solidarity supporters to attend the court because, in any case, we will be among friends and comrades. However, we call for a struggle against the monster that has become normalized—for a broad movement of solidarity that will respond dynamically to every attempt to normalize racist violence and fascism, creating communities of solidarity.
Solidarity with squats Prosfygika and Notara
To all multinational communities of struggle
Against detention Centres
Freedom of movement and a world without papers
The arrested from the events of Victoria Square in 2020