26/07/2026 2:21 μμ.
Το κράτος και η καπιταλιστική εξουσία δεν αρκούνται μόνο στην καταστολή, αλλά λειτουργούν ως ολοκληρωτικοί διαχειριστές των ζωών μας, μετατρέποντας την «ασφάλεια» σε εμπόρευμα και βιομηχανία κέρδους. Για να δικαιολογήσει τη βία και την ύπαρξή της, η κρατική μηχανή επιστρατεύει τα κανιβαλιστικά της μέσα (Μ.Μ.Ε., αστυνομία, δικαιοσύνη) και κατασκευάζει τον «εσωτερικό εχθρό» στοχοποιώντας το περιθώριο και τους μετανάστες για να διασπάσει την κοινωνική βάση, ενώ χτυπά λυσσαλέα το αναρχικό κίνημα επειδή αποτελεί τη συνειδητή, οργανωμένη αιχμή του κοινωνικού πολέμου, η οποία επιλέγει συνειδητά την άμεση σύγκρουση με την εξουσία.
Η Κρατική Μηχανή και τα κανιβαλιστικά μέσα της αστικής δημοκρατίας
Στις σύγχρονες καπιταλιστικές δημοκρατίες, η επιβολή της κυριαρχίας δεν σταματά στους νόμους, στην αστυνόμευση, στην παρακολούθηση, στον έλεγχο και στην άγρια καταστολή. Ο απώτερος στόχος του συστήματος είναι η καθυπόταξη της ίδιας μας της συνείδησης. Το κράτος πασχίζει να μονοπωλήσει την αλήθεια, ορίζοντας ποιος είναι ο υπάκουος σκλάβος και ποιος ο επικίνδυνος εχθρός που πρέπει να εξοστρακιστεί. Η μάχη δεν δίνεται μόνο στα οδοφράγματα, αλλά στην ίδια τη συλλογική μας μνήμη και στις λέξεις που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε την καταπίεσή μας.
1. Λέμε για την Marfin και αυτό που έχουμε να πούμε για την υπόθεση, είναι ότι θάνατος των εργαζομένων, εν μέσω των μεγάλων κοινωνικών-ταξικών εξεγέρσεων του 2010-2012, αποτελεί στην πραγματικότητα μια καθαρή εργοδοτική δολοφονία της διοίκησης του Βγενόπουλου. Σε μέρα μαζικής πανελλαδικής απεργίας, η εργοδοσία εξανάγκασε τους υπαλλήλους να εργαστούν, κλειδώνοντάς τους μέσα σε ένα κτίριο παγίδα θανάτου, χωρίς έξοδο κινδύνου και χωρίς ίχνος πυρασφάλειας. Αυτό το διπλό έγκλημα κράτους και κεφαλαίου εργαλειοποιείται συστηματικά από τότε. Κάθε φορά που το πολιτικό σκηνικό ζορίζεται, η εξουσία ξεθάβει την υπόθεση για να επιτεθεί άμεσα και ολοκληρωτικά στον αναρχικό χώρο, να ποινικοποιήσει τους αγώνες και να επιβάλει το δικό της αφήγημα, ξεπλένοντας τις δολοφονικές ευθύνες των αφεντικών.
2. Ο θάνατος συγγενικού προσώπου στελέχους της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη, μετατράπηκε ακαριαία σε ένα ακόμη επικοινωνιακό όπλο στα χέρια της κυριαρχίας. Στην πραγματικότητα, η υπόθεση αυτή ανέδειξε τη βαθιά σήψη ενός συστήματος, όπου η ιερή ατομική ιδιοκτησία μπαίνει πάνω από την ίδια την ανθρώπινη ζωή. Στη πράξη έχασε τη ζωή της επειδή κατέβηκε μέσα στους καπνούς στο πάρκινγκ για να σώσει το αυτοκίνητό της, μια επιλογή υποκινούμενη από την καπιταλιστική συνείδηση που μαθαίνει στους ανθρώπους να εγκλωβίζονται και να πεθαίνουν για τις λαμαρίνες τους. Το κράτος και οι μηχανισμοί του, αντί να μιλήσουν γι’ αυτή την αλλοτρίωση, έστησαν αμέσως λαϊκά δικαστήρια στα κανάλια. Επιστράτευσαν το μιντιακό τρομοσόου για να νομιμοποιήσουν κοινωνικά το προληπτικό κυνήγι μαγισσών, τις εισβολές σε σπίτια και το γενικευμένο φακέλωμα των αγωνιστών. Πρόκειται για μια πάγια τακτική, η οποία οξύνεται ανά περιόδους μέσα στο πλαίσιο του κοινωνικού πολέμου.
3. Ο 20χρονος Θοδωρής Ζαβραδινός Καραμπαμπάς κυνηγιέται από μπάτσους και τελικά πέφτει νεκρός από τις σφαίρες τους. Η κρατική δολοφονία στο Άργος αποδεικνύει, ότι όταν το ίδιο το κράτος δολοφονεί εν ψυχρώ, η στρατηγική αλλάζει. Η μαζική εκτέλεση με σφαίρες στο κεφάλι από τους μπάτσους της ΟΠΚΕ, παρουσιάζεται ως ένα ατυχές περιστατικό καταδίωξης. Εδώ, οι μηχανισμοί προπαγάνδας δουλεύουν αντίστροφα ξεπλένοντας τους ένστολους δολοφόνους, μιλάνε για νόμιμη άμυνα και υποβαθμίζουν το κρατικό έγκλημα σε απλό ζήτημα δημόσιας τάξης, κρύβοντας τη δολοφονική φύση της αστυνομίας.
Από την καταστολή στην ολοκληρωτική διαχείριση των ζωών μας
Η κυριαρχία δεν λειτουργεί πια μόνο με το απαγορεύεται, την φυσική καταστολή και επιβολή. Κατασκευάζει τη δική της αλήθεια, ταξινομεί, φακελώνει και αποφασίζει τι είναι φυσιολογικό και τι παρέκκλιση. Το κράτος δεν αρκείται πια στο να τιμωρεί εκ των υστέρων όποιον εξεγείρεται, έχει μετατραπεί σε έναν ολοκληρωτικό, μόνιμο διαχειριστή κάθε δευτερολέπτου των ζωών μας. Το κράτος σε εξαθλιώνει, σου προκαλεί ανασφάλεια και επισφάλεια, έτσι ώστε μετά να σου πουλάει μπάτσους για να σε σώσει. Μετατρέπει κάθε συναίσθημα φόβου σε εμπόρευμα και πολεμική βιομηχανία, πουλώντας προστασία από τους κινδύνους και τις κρίσεις που η ίδια η κρατική και καπιταλιστική σαπίλα γεννάει καθημερινά. Σήμερα, με τα διάφορα τεχνολογικά μέσα να πλασάρονται ως η απόλυτη αυθεντία, η κρατική προπαγάνδα, οι ειδικοί, τα δικαστήρια και τα πληρωμένα ΜΜΕ έχουν γίνει ένα ενιαίο, ολοκληρωτικό σύστημα που αποφασίζει ποιες ερμηνείες των γεγονότων θα κυριαρχήσουν και ποιες θα θαφτούν στο περιθώριο. Αυτό το σύμπλεγμα αποτελεί το απόλυτο εργαλείο της εξουσίας για να ελέγχει κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας, κερδίζοντας τον έλεγχο των συνειδήσεων πέρα από την υλική επιβολή.
Τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης ως εργαλεία της Κυριαρχίας
Τα καθεστωτικά Μέσα Ενημέρωσης δεν μεταδίδουν τις λεγόμενες ειδήσεις, κατασκευάζουν την πραγματικότητα που βολεύει την κυριαρχία και τους μηχανισμούς επιβολής της.
1. Επιλέγουν τι θα δεις και τι θα ξεχάσεις.
2. Χρησιμοποιούν φορτισμένες λέξεις και επαναλαμβανόμενες εικόνες για να σου επιβάλουν πώς να σκέφτεσαι.
3. Συνδέουν μια δικαστική ποινική υπόθεση με τους κοινωνικούς αγώνες και τη ριζοσπαστική δράση. Έτσι, η συζήτηση μετατοπίζεται αμέσως από την ουσία των διεκδικήσεων, στο δόγμα νόμος και τάξη, αποπολιτικοποιώντας την κίνηση.
Η εργαλειοποίηση και η κατασκευή ενόχων
Οι πρόσφατες συλλήψεις για την υπόθεση της Marfin δείχνουν ξεκάθαρα πώς στήνεται το σκηνικό. Δεν μιλάμε απλώς για μια νομική διαδικασία, αλλά για ένα επικοινωνιακό πανηγύρι με βαθιά πολιτική σκοπιμότητα.
1. Τα σαθρά στοιχεία παρουσιάζονται ως αδιαμφισβήτητα.
2. Η κρατική αφήγηση επιβάλλεται με το ζόρι για να νομιμοποιηθεί στη συνείδηση του κόσμου.
3. Ο ξεκάθαρος στόχος τους είναι να αποπολιτικοποιήσουν τους αγώνες, να βαφτίσουν τις κοινωνικές εξεγέρσεις, την ταξική σύγκρουση και την οικονομική εξαθλίωση που οι ίδιοι επιβάλλουν, ως απλά ζητήματα δημόσιας τάξης. Το κράτος επιχειρεί να πνίξει τις κοινωνικές αντιθέσεις με καταστολή, θωρακίζοντας τα προνόμια της ελίτ πίσω από τους μηχανισμούς του.
Πώς κατασκευάζεται ο «Εσωτερικός Εχθρός»
Το κράτος χρειάζεται πάντα έναν εχθρό για να δικαιολογεί την ύπαρξη και τη βία του. Ο εχθρός δεν γεννιέται, κατασκευάζεται. Μέσα από το δόγμα της εθνικής ασφάλειας και της κοινωνικής συνοχής, η κυριαρχία κατασκευάζει εχθρούς και τεχνητές κρίσεις, ώστε να εμφανίζεται μετά ως ο μοναδικός προστάτης.
1. Στοχοποιεί το περιθώριο, τους μετανάστες και τις μειονότητες, παρουσιάζοντάς τους ως εν δυνάμει κινδύνους για τα εθνικά συμφέροντα, ώστε να στρέψει τα πιο συντηρητικά κομμάτια της κοινωνίας σε έναν κανιβαλιστικό αυτοματισμό.
2. Οι αναρχικοί όμως, αποτελούμε τον κατεξοχήν εσωτερικό εχθρό της κρατικής μηχανής και αποδεχόμαστε αυτόν τον τίτλο με την περηφάνια όσων επέλεξαν συνειδητά τον πόλεμο με την εξουσία. Δεν είμαστε απλώς μια ευπαθής ομάδα ή ένα κοινωνικό πρόβλημα προς διαχείριση. Είμαστε εσωτερικός εχθρός γιατί βρισκόμαστε σε δεδηλωμένο, συνειδητό πόλεμο με την εξουσία τους, τους θεσμούς τους, τον πολιτισμό της κυριαρχίας, την καταστολή και τον θάνατο που επιβάλλουν καθημερινά στις ζωές μας.
Η ποινικοποίηση αυτής της αντίστασης είναι το βασικό τους εργαλείο για την αποπολιτικοποίηση των εξεγέρσεων, καθώς απογυμνώνει τον αγώνα από το ταξικό και πολιτικό του περιεχόμενο. Έτσι, η κοινωνική σύγκρουση παύει να παρουσιάζεται ως η δίκαιη και αναγκαία απάντηση στην κρατική βία. Αντίθετα, μεταλλάσσεται σε ένα πρόβλημα ασφάλειας που απαιτεί αποκλειστικά κρατική διαχείριση, επιστρατεύοντας το σύνολο των μηχανισμών καταστολής, δηλαδή μπάτσους, δικαστές, φυλακές και ψηφιακό φακέλωμα.
Η Αλήθεια για το Κράτος
Το κράτος δεν είναι ένας ουδέτερος θεσμός που απλώς χρησιμοποιείται λάθος από κάποιες κυβερνήσεις. Κάθε συγκεντρωτική εξουσία είναι από τη φύση της αυταρχική, τρέφεται από τον εαυτό της και πασχίζει διαρκώς να διαχυθεί σε όλα τα κοινωνικά πεδία, ξεδιπλώνοντας τον εγγενή ολοκληρωτισμό της. Πώς είναι δυνατόν να μιλάμε για ελευθερία όταν οι μηχανισμοί ελέγχου γίνονται όλο και πιο ασφυκτικοί; Η ελευθερία δεν παζαρεύεται με τους δυνάστες μας, ούτε διαπραγματεύεται, κερδίζεται στον δρόμο, με την οργανωμένη άρνηση και τη σύγκρουση. Απέναντι στον ολοκληρωτισμό τους, η μόνη απάντηση είναι η γενικευμένη ανυπακοή, το σαμποτάζ στις μηχανές της κυριαρχίας και η καταστροφή κάθε μορφής του εξουσιαστικού πολιτισμού.
Η μόνιμη κατάσταση Έκτακτης Ανάγκης
Η κυριαρχία δεν στηρίζεται μόνο στον φόβο, αλλά και στη σιωπηλή συναίνεση. Μέσα από την εκπαίδευση, τα κανάλια και την επίσημη ιστορία, μας επιβάλλουν την κοινή λογική τους, κάνοντάς μας να δεχόμαστε τη δουλοπρέπεια ως αυτονόητη. Το έκτακτο γίνεται μόνιμο. Οι νόμοι και τα μέτρα που ψηφίζονται δήθεν εκτάκτως για την αντιμετώπιση του κινδύνου, έρχονται για να μείνουν και να εφαρμοστούν πάνω στα λεγόμενα παρεκκλίνοντα κομμάτια της κοινωνίας. Οι ταμπέλες του περιθωριακού, παραβατικού ή του ύποπτου γίνονται νομικά όπλα για να ελέγχεται κάθε απειλή προς το πολιτισμό της κυριαρχίας. Η μάχη για τη μνήμη. Η λάσπη γύρω από υποθέσεις όπως η Marfin είναι μια λυσσαλέα προσπάθεια του συστήματος να ελέγξει τη συλλογική μνήμη. Θέλουν να ορίσουν αυτοί τι είναι νόμιμο να σκέφτεσαι και να κάνεις, και τι πρέπει να καταδικαστεί ως έγκλημα.
Το στοιχειό του Δεκέμβρη και η εκδίκηση της Εξουσίας
Η τρέχουσα επικοινωνιακή και κατασταλτική επίθεση του κράτους δεν είναι τυχαία. Είναι μια απόπειρα ιστορικής εκδίκησης για την Εξέγερση του 2008 και τους μεγάλους ταξικούς αγώνες του 2010-2012. Για τους υπουργούς και τα κανάλια, εκείνες οι μέρες ήταν η αρχή του κακού. Για την τάξη μας όμως είναι η ζωντανή μνήμη της δικής μας απόπειρας να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας και να γκρεμίσουμε τον κόσμο των εξουσιαστών, η στιγμή στο χωροχρόνο που κάναμε το παλάτι τους να τρέμει. Οι εξεγέρσεις του παρελθόντος δεν τρομοκρατούν εμάς, αλλά στοιχειώνουν τα αφεντικά και το κράτος.
Ο διπλός στόχος της αντι-αναρχικής εκστρατείας
Το καθεστώς επιλέγει τώρα τη στρατηγική της έντασης για δύο λόγους.
1. Προεκλογική σκοπιμότητα και κοινωνικός εγκλωβισμός. Το καθεστώς δεν επιδιώκει απλώς να συσπειρώσει το συντηρητικό και ακροδεξιό ακροατήριο. Ο πραγματικός του στόχος είναι να χειραγωγήσει και να τρομοκρατήσει τον υπόλοιπο κοινωνικό ιστό. Καλλιεργώντας έναν διαρκή φόβο, στρέφει τον δημόσιο λόγο αποκλειστικά γύρω από την ασφάλεια, ώστε να εμφανιστεί στα μάτια της πλειοψηφίας ως ο μοναδικός και αναντικατάστατος εγγυητής της σταθερότητας. Με αυτόν τον τρόπο, εγκλωβίζει τις συνειδήσεις των από τα κάτω, απονεκρώνει κάθε διάθεση για αμφισβήτηση και θωρακίζει τους υπάρχοντες συσχετισμούς εξουσίας.
2. Αποδιοργάνωση και καταστολή. Το κράτος χτυπά λυσσαλέα το αναρχικό κίνημα, αναγνωρίζοντάς το ως τον πιο προωθημένο, επιθετικό και οργανωμένο πυρήνα των από τα κάτω, στο πεδίο του κοινωνικού πολέμου. Ο πραγματικός του στόχος όμως, βρίσκεται στην επιδίωξη να σπείρει τον φόβο και την απάθεια στην ευρύτερη εργατική τάξη. Θέλουν να μας μετατρέψουν σε αμέτοχους και δουλοπρεπείς θεατές, την ώρα που μας επιβάλλουν την καθημερινή εξαθλίωση της ακρίβειας και των απλησίαστων ενοικίων. Ενώ οι κρατικές και εργοδοτικές δολοφονίες θερίζουν τις ζωές μας στους χώρους εργασίας και στους δρόμους, στο πλαίσιο της κρατικής θανατοπολιτικής.
Ανυποχώρητος αγώνας για την υπέρβαση
Το αναρχικό κίνημα χτυπιέται ακριβώς επειδή είναι σάρκα από τη σάρκα της κοινωνικής βάσης και επιστρέφει την επίθεση που αυτή δέχεται. Απέναντι σε αυτό το κρατικό πογκρόμ, η απάντηση δεν μπορεί να είναι η υποχώρηση.
1. Αντιτάσσουμε την οργανωμένη, μαζική και μαχητική παρουσία μας στους δρόμους, στις συγκεντρώσεις και τις διαδηλώσεις.
2. Περιφρουρούμε τις δομές, τους χώρους και τους αγωνιστές/στριες που στοχοποιούνται με κάθε μέσο και δύναμη.
3. Στεκόμαστε ενωμένοι με συντροφικότητα και όρθιοι για να στήσουμε αναχώματα αγώνα, ιδεολογικά και υλικά, ενάντια στην κρατική και καπιταλιστική θανατοπολιτική.
Με μία φράση το κράτος επιτίθεται στους αναρχικούς για να τρομοκρατήσει ολόκληρη την εργατική τάξη ενάντια στην εξαθλίωση που της επιβάλλει, αλλά η συλλογική μνήμη των εξεγέρσεων μας δεν καταστέλλεται, οργανώνεται και επιστρέφει στον δρόμο.
Η μάχη για τη συνείδηση
Δεν αναγνωρίζουμε καμία σημασία, ούτε νομιμότητα, στα δικαστικά τους έδρανα και στα μιντιακά τους δικαστήρια. Αυτές οι υποθέσεις αποτελούν μέτωπα σύγκρουσης με την κρατική μηχανή, όπου κρίνεται η συνολική μας άρνηση απέναντι στην εξουσία τους, στον εν εξελίξει κοινωνικό πόλεμο. Είναι μια καθαρή σύγκρουση με την κυριαρχία και τον πολιτισμό της υποταγής που αυτή παράγει. Το κράτος επιστρατεύει την καταστολή και την προπαγάνδα για να μετατρέψει την πολιτική αμφισβήτηση σε ζήτημα ασφάλειας, επιχειρώντας να ισοπεδώσει ολόκληρους πολιτικούς χώρους, ιδεολογικά και συνειδησιακά. Η πραγματική μάχη δεν δίνεται απλώς για τα γεγονότα αυτά καθαυτά, αλλά για το ποιος έχει τη δύναμη να ορίζει την ιστορία μας, να κρατά ζωντανή τη συλλογική μνήμη της αντίστασης και να σπάει στην πράξη τα όρια της κρατικής επιβολής.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΠΟΓΚΡΟΜ
media:
605_20260726125402.png