Αν τις επόμενες ημέρες δεν προκύψει κάποια δραματική εξέλιξη στις τάξεις των Εργατικών της Βρετανίας, τότε στις 20 Ιουλίου ο μέχρι τώρα δήμαρχος του Μάντσεστερ, Αντι Μπέρναμ, θα γίνει, εκτός από αρχηγός του κόμματος, και πρωθυπουργός της χώρας, επισφραγίζοντας το άδοξο έως απαξιωτικό τέλος της θητείας του Κιρ Στάρμερ. Από τη στιγμή που δεν υπήρξε κάποια «μονομαχία» με άλλον υποψήφιο και η αλλαγή σκυτάλης φαίνεται να ολοκληρώνεται με διαδικασίες εξπρές, είναι λογικό να υπάρχουν αρκετές απορίες για τις προθέσεις του και τις προτεραιότητές του, αφού ο άνθρωπος που υπόσχεται να βγάλει το κάρο από τη λάσπη δεν είχε τον χρόνο, ίσως και την επιθυμία, να παρουσιάσει στην παρούσα φάση ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα, ποντάροντας κυρίως στην εσωκομματική απελπισία από τα καταστροφικά αποτελέσματα της εποχής Στάρμερ.
Με όπλο την ασάφεια
Κάτι που δεν θα μπορεί να αποφεύγει πάντως για καιρό, αφού ακριβώς αυτή η έλλειψη ενός καθαρού σχεδίου ήταν ένα από τα αδύνατα σημεία του Στάρμερ, που τον έφερε στο στόχαστρο της κριτικής του Τύπου και των αντιπάλων του.
Αντιθέτως, σε κάποιες από τις δημόσιες τοποθετήσεις του απέφυγε να γίνει πολύ συγκεκριμένος, ποντάροντας περισσότερο στην αύρα και στη φήμη που κουβαλάει από την προηγούμενη θέση του. Αλλά υπάρχουν πολλά «εργοτάξια» στα οποία θα πρέπει να στρέψει την προσοχή του αν θέλει να αντιστρέψει το εξαιρετικά βαρύ κλίμα για τους Εργατικούς και, γιατί όχι, να ανακόψει και την επέλαση του εθνικιστή Νάιτζελ Φάρατζ, που εδώ και καιρό έδειχνε να παίζει δίχως σοβαρό αντίπαλο.
Ενα σημαντικό πλεονέκτημα για τη θητεία του αποτελεί σίγουρα το γεγονός ότι θα έχει στη Βουλή 403 δικούς του βουλευτές σε σύνολο 750, αποτέλεσμα του θριαμβευτικού αποτελέσματος των προηγούμενων εκλογών, από τις οποίες σήμερα μοιάζουν να έχουν περάσει αιώνες.
Η προσέγγιση με την Ευρώπη
Ο Μπέρναμ φαίνεται επίσης να θέλει να εκμεταλλευτεί την καλή σχέση που είχε οικοδομήσει ο προκάτοχός του Κιρ Στάρμερ με την υπόλοιπη Ευρώπη, που έκανε κάποιους να ονειρεύονται ακόμα και μια «αναστροφή» του Brexit – αν και όχι στο πολύ κοντινό μέλλον. Ο ίδιος έχει αποφύγει να θέσει τέτοιο ζήτημα, δηλώνει όμως ότι θα συνεχίσει στη γραμμή συνεργασίας και προσέγγισης με την Ε.Ε. Από την άλλη, μια επιτυχία του είναι σίγουρα κάτι που θα ήθελαν να δουν τα «αδελφά» σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στην Ευρώπη, τα οποία δεν διανύουν και την καλύτερή τους περίοδο εδώ και χρόνια. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Στάρμερ έδειχνε να έχει καλύτερη σχέση με τον Χριστιανοδημοκράτη Μερτς και τον Μακρόν παρά με «συντρόφους» στις δύο χώρες.
Ο πρώην δήμαρχος του Μάντσεστερ κατάφερε να χτίσει το ιδιαίτερα δημοφιλές προφίλ του με ένα πραγματιστικό στιλ, χωρίς «ιδεολογισμούς», φροντίζοντας όμως να έχει επαφή με οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών και δίνοντας έμφαση σε κοινωνικά θέματα της καθημερινότητας. Ιδιαίτερα επιτυχημένη θεωρείται η επιστροφή των λεωφορείων του Μάντσεστερ στον δήμο, με τη δημιουργία του Bee Network, από τη μέλισσα-σύμβολο της πόλης, που παραπέμπει στο βιομηχανικό της παρελθόν. Αυτό το μοντέλο ήθελε να εφαρμόσει ο Μπέρναμ και σε άλλους τομείς, όπως συνολικά οι συγκοινωνίες, η ενέργεια, η ύδρευση και η στέγαση, κάτι που βεβαίως κάθε άλλο παρά απλό είναι. Είναι επίσης ασαφές αν ο δημόσιος έλεγχος για τον οποίο έκανε λόγο σημαίνει κρατικοποίηση και τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τα δημοσιονομικά της χώρας, από τη στιγμή μάλιστα που ο Μπέρναμ έχει δηλώσει ότι δεν θα ανατρέψει τον σφιχτό προϋπολογισμό του Στάρμερ.
Ο παραμελημένος Βορράς
Μπορεί να εφαρμόσει ένα ανάλογο κοινωνικό πρόγραμμα σε εθνικό επίπεδο δίνοντας απάντηση στα καθημερινά προβλήματα των Βρετανών, που κόστισαν σε δημοφιλία στον Στάρμερ εν μέσω ενεργειακής κρίσης και χωρίς παράλληλα να τρομάξει το Σίτι του Λονδίνου;
Ο προαλειφόμενος για πρωθυπουργός μιλάει επίσης για μεγαλύτερη δικαιοσύνη μεταξύ των περιφερειών, θέλοντας να μειώσει το χάσμα που συνεχώς διευρύνεται ανάμεσα στο Λονδίνο και τον αποβιομηχανοποιημένο Βορρά. Για να το επιτύχει αυτό, έχει υποσχεθεί να δημιουργήσει κάτι σαν «υποκατάστημα» της Ντάουνινγκ Στριτ 10 στο Μάντσεστερ, που θα εστιάσει ακριβώς στην ανάπτυξη του παραμελημένου Βορρά. Αλλά και εδώ έχει μείνει μάλλον αόριστος στη ρητορική του.
Κάτι ανάλογο ισχύει και για άλλα καυτά θέματα, όπως το μεταναστευτικό, το οποίο και αποτελεί την αιχμή του δόρατος της πολιτικής του ακροδεξιού Reform UK του Νάιτζελ Φάρατζ. Ο Μπέρναμ έχει αποφύγει να ταυτιστεί ή να επικρίνει τις ώς τώρα πολιτικές του Στάρμερ. Γενικώς είχε καταφέρει να μείνει ουδέτερος στη μάχη των τάσεων εντός των Εργατικών. Ωστόσο, αυτό στο οποίο θεωρητικά οφείλει τις πολιτικές του επιτυχίες είναι ακριβώς η αμεσότητα και η αυθεντικότητα που έδειξε ως δήμαρχος. Τώρα βεβαίως θα πρέπει να «παίξει» σε ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο.
Είναι πολλοί αυτοί που αμφιβάλλουν αν ο Μπέρναμ μπορεί να ξαναζωντανέψει ένα κόμμα που βρισκόταν σε κώμα επί σειρά μηνών και αιμορραγούσε σταθερά σε ό,τι αφορά τον αριθμό των μελών του. Αν τα καταφέρει, η συνταγή του σίγουρα θα προκαλέσει το ενδιαφέρον και άλλων κομμάτων της Κεντροαριστεράς στην Ευρώπη που υποφέρουν από ανάλογα συμπτώματα. Προς το παρόν, οι Εργατικοί παραμένουν σε ποσοστά γύρω στο 19%-20%, βλέποντας πάντα την πλάτη του Reform UK, που παραμένει σταθερά πρώτο με 25%-26%. Βεβαίως, έως το 2029 που θεωρητικά θα γίνουν οι επόμενες εκλογές πολλά θα μπορούσαν να αλλάξουν.
Διαβάστε περισσότερα
Efsyn.gr