Τελευταία νέα
Νίκη Ολυμπιακού 81-75 κατά της Καρδίτσας: «Καθάρισε» ο Τζόσεφ για τους Πειραιώτες Κτίριο Γκίνη: όψη εγκατάλειψης Λογοτεχνικά… Από τη Λιβαδειά στη Σενζέν, ογδόντα χρόνια μετά Στα εγκαίνια του Παλαιού Μουσείου Ακρόπολης τη Δευτέρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης Κουφονικολάκου για Γεωργιάδη-Πέτσα: Δεν θα συμφιλιωθούμε με την αλαζονεία και τις ανισότητες Τα προϊόντα μας κοστίζουν ακριβότερα ή φθηνότερα από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες; Τι απαντούν τα στοιχεία του PosoKanei Δεν υπάρχει νέα Γιάλτα Άλλη μια ψύχραιμη ανασκόπηση από τη Θεώνη Κουφονικολάκου Αντικυβερνητικά πυρά Κουφονικολάκου: «Δεν θα προσαρμοστούμε ποτέ στη διαφθορά σας, και θα τα βγάλουμε πέρα μια χαρά» Δημοσκόπηση Palmos Analysis: Βουτιά της ΝΔ – Μόνο το 13% των νέων την ψηφίζει Ο Μητσοτάκης θα μιλήσει στην εκδήλωση “Μαζί σπάμε τη σιωπή” για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών
Efsyn.gr

Από τη Λιβαδειά στη Σενζέν, ογδόντα χρόνια μετά

Η πανταχού παρούσα στα μέρη μας επιδίωξη ελληνοκεντρικής νοηματοδότησης συνεχίζει να ικανοποιείται στις μέρες μας. Ψάχνοντας το τι πράγματι συνέβη στη Γιάλτα στις 4-11 Φεβρουαρίου 1945 και το πώς διαφοροποιείται το τότε με το τώρα, δεν μπορούμε να αφήσουμε ασχολίαστο το ότι οι τρεις Μεγάλοι είχαν συναντηθεί, εκείνη την εποχή της προσμονής πτώσης του ναζιστικού ιμπέριουμ, στο μέγαρο «Λιβαδειά», πρώην ιδιοκτησίας του Βοιωτού ναυμάχου Λάμπρου Κατσώνη.
Αν ψάχνουμε για συμβολισμούς, το πεδίο είναι ανοιχτό – αλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Το θέμα, δηλαδή, δεν είναι να μιλήσουμε για το πώς κατάφεραν οι τρεις συγκεκριμένοι άνθρωποι (Στάλιν, Ρούζβελτ, Τσόρτσιλ) να διαμορφώσουν, με τον τρόπο που το έκαναν, τον μεταπολεμικό κόσμο, αλλά το αν χρειάζεται και το αν μπορεί να γίνει κάτι ανάλογο και τώρα.
Και από εκεί αρχίζουν οι διαφοροποιήσεις. Διαφοροποιήσεις που, όμως, περισσότερα λένε για τη σημασία της κατάργησης των βεβαιοτήτων μας παρά για το πέρασμα του χρόνου. Τότε είχαμε έναν κοινό εχθρό (πάνω στον οποίο φτιάξαμε τον μεταπολεμικό μας κόσμο και όλες μας τις κυρίαρχες ιδεολογίες), τώρα έχουμε δεκάδες διαφορετικές προοπτικές που απαιτούν από εμάς συμμετοχή – και έκφραση ευθύνης.
Το πρόβλημα είναι αυτό: δεν μπορούμε στις μέρες μας αμέριμνοι να αφήσουμε τον κόσμο μας στα χέρια τριών τύπων που μπορεί να μας πούνε ότι «τα χειρότερα έχουν περάσει, μπορούμε πια να ηρεμήσουμε, ότι τα καλύτερα –παρά τις διαφορές μας– είναι μπροστά μας». Πλέον δεν πιστεύουμε τίποτε, δεν εμπιστευόμαστε κανέναν και καγχάζουμε στο πρόσωπο οποιασδήποτε αισιόδοξης καταδίκης μιας άλλης (απόλυτης στην ουσία της) φασιστικής, ναζιστικής ή απλουστευτικά φυλετικής θέασης της ζωής μας.
Αυτό από μόνο του δεν είναι και αυτονόητα κακό. Ομως το κενό πρέπει να γεμίσει, να πληρωθεί. Και εδώ ξεκινούν τα διλήμματα: Τι σημαίνει μια Γιάλτα στις μέρες μας; Τι σημαίνει ακριβώς το «χωρίζω τον κόσμο, τον νοηματοδοτώ, τον παραδίδω στις επόμενες γενεές, τον κατευθύνω προς μια συγκεκριμένη μελλοντική δομή τάξης»;
Και τι σημαίνει το αντίθετο; Το ότι κάτι τέτοιο πλέον φαίνεται γελοίο; Το ότι η αταξία εμφανίζεται ως το δεδομένο πλαίσιο οργάνωσης του κόσμου μας, το ότι η εικόνα των Πούτιν, Τραμπ, Σι (με κάποιους αστερίσκους ως προς τον τελευταίο) να συνωστίζονται για την καθιερωμένη «οικογενειακή» φωτογραφία μοιάζει πια ανοίκεια, σαχλή, χωρίς ιδιαίτερη σημασία; Το ότι η εμφάνιση τριών οικονομικών ολιγαρχών (Αμερικανών, Ρώσων, Κινέζων, Ουζμπέκων ή Μεξικανών – δεν έχει αυτό ιδιαίτερη σημασία) θα μπορούσε να προσδώσει μεγαλύτερο βάρος σε μια αντίστοιχη νοηματοδότηση, οδηγώντας μας και σε αντίστοιχες επικοινωνιακές εμβαθύνσεις για τον τρόπο ζωής και για τις φαντασιακές κατευθύνσεις των δικών μας προσδοκιών;
Η νέα Γιάλτα τελικά λέει πολύ περισσότερα για όσα δεν θα μπορέσουμε ποτέ ούτε να ελπίσουμε – για το ότι κανείς από τους τρεις εμπλεκόμενους δεν έχει συμφωνήσει με τους άλλους δύο σε ένα μίνιμουμ κοινών αρχών για το μέλλον, για το ότι επιχειρείται να σχεδιαστεί κάτι που μπορεί να προσομοιάζει σε τρία διαφορετικά πλάνα αυταρχικότητας, για το ότι στη μνήμη μας μπορεί να μείνει μόνο το χαμόγελο του Σι (αινιγματικό και πρόσχαρο) για όσα μας περιμένουν σε ένα μέλλον χωρίς φανάρια και χωρίς αναστολές.
*Καθηγητής στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο

Διαβάστε περισσότερα

Διαβάστε επίσης...